"Lot" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor alemán. Estudiou en París con A. Reicha. Escribiu un gran número de óperas e ballets.

1. Relativo ou pertencente á glote.

2. Que se produce na glote.

PERSOEIRO

Pintor, debuxante e gravador. De nome Hubert--François Bourguignon. Residiu en Londres (1732-1745), onde publicou un Traité de Perpective e fundou unha escola de debuxo. Realizou escenas da vida contemporánea, e ilustrou, entre outras obras, o Decameron.

1. Lámina cortante que cae guiada por dous carrís verticais, empregada para decapitar os condenados a morte. Este instrumento de suplicio foi proposto no ano 1789 por Joseph-Ignace Guillotin á Asemblea Nacional francesa, como a medida de suplicio única a fin de evitar sufrimentos aos condenados. Adoptada en 1792, quedou en desuso cando foi abolida a pena de morte en Francia (1981).

2. Máquina para cortar papel, cartón, madeira ou outra cousa, formada por unha coitela grande que baixa verticalmente.

1. Aplicar a pena capital mediante a guillotina.

2. Cortar con guillotina.

1. Relativo ou pertencente ás helotiáceas.

2. Fungo da familia das helotiáceas.

3. Familia de fungos ascomicetos, da orde dos helotiais, con peridio de hifas pálidas e paredes delgadas.

PERSOEIRO

Psicóloga e pedagoga. Coñecida como Charlotte Bühler, apelido que tomou do seu marido Karl Bühler, estudiou na Universidade de Múnic, colaborou co goberno socialista de Viena e, desde 1934, exerceu a docencia en EE UU. Estudiou a psicoloxía de nenos e adolescentes por medio do método psicolóxico, obxectivo e persoal (enquisas, autobiografías, diarios), e desenvolveu unha ampla teoría sobre a evolución dos xogos infantís. Describiu a actividade infantil como “un arco que vai progresivamente do xogo ao traballo” e distinguiu tres fases de xogos na actividade infantil: o xogo funcional, o xogo imaxinativo ou de representación, e o xogo de construción. Dos seus traballos destacan Das Märchen und die Phantasie des Kindes (O conto e a fantasía do neno, 1918), Das Seelenleben des Jugendlichen (A vida anímica do adolescente, 1922), Kindheit und Jugend (Infancia e mocidade, 1928) e Lebenslauf und Lebensziel (Antecedentes...

1. Escravo público adscrito á terra na antiga Esparta, que era atribuído aos cidadáns e que carecían do dereito a abandonar as terras, aínda que os espartanos tampouco tiñan dereito a quitarlles as terras de cultivo. Eran moito máis numerosos ca os cidadáns, e foron unha causa constante de inquietude para os espartanos polas diversas revoltas que protagonizaron. No s III a C Cleómenes III de Esparta ofreceulles a posibilidade de adquirir a súa liberdade e no s II foron liberados por Nabis. Posiblemente fosen os primeiros habitantes de Esparta escravizados polos dorios.

2. Persoa desposuída dos dereitos de cidadanía.

1. Relativo ou pertencente aos holótricos.

2. Ciliado que pertence  á antiga subclase dos holótricos.

3. Antiga subclase de ciliados coa membrana recuberta de cilios iguais e uniformemente repartidos e cos cilios peristomáticos reducidos.