"An" (Contén)

1. Termo manexado polos gramáticos gregos na retórica e resucitado polos lingüistas modernos, que designa o feito de que unha parte dunha frase sexa obxecto dunha referencia ulterior dentro da mesma frase ou doutra do mesmo discurso.

2. Repetición do mesmo termo ou grupo de termos ao comezo de dúas ou máis cláusulas sucesivas para reforzar o sentido ou darlle simetría.

3. 1. Parte central da misa, nas liturxias orientais, que se corresponde co limiar ou canon da liturxia romana. É a pregaria eucarística pronunciada sobre o pan e o viño, na que se fai presente que Xesucristo fixo a derradeira cea. A máis antiga conservada completa é a Anáfora de Barcelona (s IV). Coñécense preto dun cento, a maioría da época de ouro da patrística (ss IV-VI).

   2. Nos ritos orientais, especialmente os non bizantinos, conxunto formado pola anáfora estrita, unhas pregarias precedentes e outras subseguintes (dende a oración da paz ata a bendición despois da comuñón).

1. Relativo ou pertencente á anáfora.

2. Dise do termo pronominal empregado para denotar a mesma idea que un nome expresara con anterioridade.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Friol baixo a advocación de san Pedro.

PERSOEIRO

Templo románico tardío ben conservado que consta dunha nave e dunha ábsida rectangular, situado no concello de Friol. O arco triunfal é apuntado, dobrado e de sección rectangular; está sostido por columnas de bases áticas e capiteis vexetais de follas moi estilizadas, cuns trazos estilísticos que reflicten datas avanzadas e influencias de igrexas cistercienses, como Santa María de Oseira e Santa María de Meira. As portas son moi sinxelas, practicamente sen decoración, e os canzorros presentan adornos xeométricos. Foi construída arredor do 1225 ou 1230.

1. Capaz de moderar o apetito sexual.

2. Axente ou práctica capaz de moderar o apetito sexual.

PENÍNSULAS

Península das Islas Canarias, no extremo NL da illa de Tenerife. Formada principalmente por rochas basálticas antigas.

1. Propio da glíptica.

2. Aplícase á superficie decorada con relevos brutos ou bastos.

1. Ornamento esculpido, trenchado ou tallado en baixorrelevo.

2. 1. Traballo en glíptica. Obra tallada de relevo avultado.

   2. Pedra labrada toscamente, disposta para a súa labra.

3. Sistema fotográfico no que as imaxes producen sensación de relevo. Este fenómeno débese á superposición de dúas imaxes estereoscópicas de cores complementarias -xeralmente azul, verde ou vermella- que se ven unidas, aínda que lixeiramente desprazadas sobre o seu soporte.

4. Forma poética de breve extensión e de carácter lúdico habitual nos círculos surrealistas españois, que xogaba coas posibilidades combinatorias dos mecanismos automáticos da escrita. Consistía na sucesión de catro versos, o primeiro e o segundo compostos por artigo e substantivo, o terceiro leva sempre “la gallina” e o cuarto, de novo, artigo e substantivo.

1. 1. Relativo ou pertencente á anaglíptica, sistema de escritura empregado polos cegos.

   2. escritura anaglíptica ESCR

      Procedemento de escritura en relevo, empregado polos cegos, consistente en practicar, cun punzón, marcas sobre un papel, xeralmente mantido tenso por un bastidor.

   3. impresión anaglíptica /

      Técnica de impresión de textos, especialmente para cegos, que consiste en reproducir sobre o papel uns relevos que se corresponden cos caracteres e que poden ser interpretados dactilarmente polo lector.

2. Escritura ou impresión en relevo para o uso dos cegos.

3. glíptica.

CIDADES

Cidade da provincia de Frosinone, na rexión do Lacio, Italia (19.237 h [1991]). Foi sede episcopal dende o s V e residencia papal durante a época medieval. Entre outros monumentos cómpre salientar a catedral, do s XI, reconstruída no XIII, e a casa do concello, do s XIII.