"Bo" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Membro da escola de París. Cultivou unha pintura derivada do Cubismo e da independencia fauve entre a liña e a cor. En 1922 formou parte en Madrid do grupo ultraísta. En 1925 instalouse en París. A partir de 1929 achegouse ás buscas do Surrealismo. Evolucionou posteriormente cara a unha dicción sintética e elíptica.

PERSOEIRO

Político maltés. Líder do Partido Nacionalista (1950-1977), foi primeiro ministro en 1950-1955 e 1962-1971. Despois da independencia da illa, acadada no 1964, negociou cos británicos a evacuación progresiva das súas forzas nun período de cinco anos (1967-1972). En 1971 foi derrotado polos laboristas e abandonou as carteiras de Economía e Finanzas, pero conservou a da Commonwealth e a de Asuntos Exteriores ata o 1972. Sucedeuno como xefe do goberno o laborista Dominic Mintoff. No ano 1976 dimitiu como xefe do Partido Nacionalista, despois de perder as eleccions dese ano.

PERSOEIRO

Tenista. En 1971 proclamouse vencedor da Orange Bowl, repetindo o seu triunfo ao ano seguinte, ao gañar o campionato de Wimbledon en categoría junior. En 1972 debutou como integrante do equipo sueco da Copa Davis, torneo que gañou en 1975. Acadou cinco triunfos consecutivos en Wimbledon (1976, 1977, 1978, 1979 e 1980) e venceu en Roland Garros en seis ocasións (1974, 1975, 1978, 1979, 1980 e 1981). Noutro dos catro torneos do Grand Slam, o Open dos EE UU (Flushing Meadows), disputou a final en catro ocasións, aínda que non foi quen de gañar o título. Tamén venceu no Masters (1979 e 1980) e no campionato mundial (1978 e 1979). En 1983 retirouse da competición no circuíto profesional, ao que volveu esporadicamente en 1997.

PERSOEIRO

Tenor. Intérprete de música wagneriana.

PERSOEIRO

Escritor. Escribiu un ciclo, en parte autobiográfico, que vai dende a Primeira Guerra Mundial ata 1945, e -influído por Kafka e Proust- Jeg (‘Eu’, 1959), unha novela experimental, e Den rode taken (‘A brétema vermella’, 1967). Tamén escribiu teatro e o libro de memorias Barndomens verden (‘O mundo da infancia’, 1965).

CIDADES

Cidade da provincia de Anveres, na rexión de Flandres, Bélxica (50.000 h [1984]). É un suburbio industrial de Anveres, especializado na talla de diamantes, aínda que tamén abrangue outros sectores como o fiado de algodón e la, a industria papeleira ou a metalúrxica

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Lleida, Catalunya, cabeceira da comarca de Les Garrigues (5.190 h [1996]). A súa base económica é a agricultura, predominando o cultivo das oliveiras, dos cereais e das froiteiras. A gandería céntrase no armentío porcino e nas aves de curral. As actividades industriais redúcense á transformación dos seus produtos agropecuarios, destacando a refinería de aceite e algunha factoría téxtil. É sede dun centro de investigación dos cereais. A autoestrada do Ebro e a estrada de Tarragona a Lleida atravesan o termo. Dependente de Lleida durante a Idade Media e o Antigo Réxime, debeu o seu crecemento ao desenvolvemento da industria aceiteira ao remate do s XIX (o seu aceite, tradicionalmente moi apreciado, posúe Denominación de Orixe dende 1998). Durante a Guerra Civil Española, e despois da batalla do Ebro, as forzas do xeneral republicano Enrique Líster, comunista galego, resistiron na cidade fronte ao asedio do exército nacional ata o 5 de febreiro de 1939; con todo,...

PERSOEIRO

Poeta, narrador e ensaísta. En 1906 escribiu o seu primeiro relato La visera fatal, inspirado nun episodio do Quixote e un traballo sobre a mitoloxía grega, un ano máis tarde traduciu do inglés El príncipe feliz, de Oscar Wilde. En 1914 trasladouse a Europa e, despois de visitar Londres e París, instalouse en Xenebra e posteriormente en Lugano, onde estudiou o bacharelato. Dende 1919 e ata 1921 residiu en España, primeiro en Mallorca, logo Sevilla e finalmente en Madrid. Nestes anos comezou a publicar poemas e a colaborar na prensa e revistas (Grecia, Ultra, Cervantes, etc), participou no movemento literario altruísta e escribiu en 1919 o seu primeiro artigo na revista suíza La Feuille titulado “Chronique des lettres espagnoles”, reseñando dous traballos de Azorín e de Pío Baroja, e o seu primeiro poema titulado “Al mar”. En 1921 regresou a Bos Aires onde publicou un manifesto ultraísta na revista Nosotros e creou a...

PERSOEIRO

Escritor e crítico literario. É autor de poesías, dramas e novelas como Rube, sobre a crise intelectual da época.

PERSOEIRO

Prehistoriador italiano. Foi director do Centro Studi d’Arte Preistórica de Pinarelo. Dedicado ao estudo da arte rupestre, colaborou co Instituto Padre Sarmiento na análise das manifestacións rupestres galegas. Entre as súas obras salientan: La mappa litica di Rocio Clapier (O mapa lítico de Rocio Clapier, 1969), Studio metodico-cronologico del repertorio di sculture préhistorice della zona de Fentáns-Galicia, Spagna (Estudio metódico-cronolóxico do repertorio de esculturas prehistóricas da zona de Fentáns-Galicia, España, 1973). Foi distinguido polo Padroado do Pedrón de Ouro co Pergameo de Honra.

PERSOEIRO

Médico e moralista italiano. Da orde dominicana, foi bispo de Bitonto e, despois, de Cervia, e médico de tres papas. Utilizou narcóticos para as operacións e mercurio para as doenzas da pel, así como alcohol vínico para as feridas. Autor de diversas obras, dedicoulle ao bispo de València Andreu d’Albalat a súa Chirurgia, amais dun tratado de veterinaria e outro de falcoería.

REXIÓNS

Rexión administrativa de Francia que abrangue os departamentos de Ariège, Côte d’Or, Nièvre, Saône-et-Loire e Yonne (31.582 km2; 1.623.900 h [estim 1995]). A capital é Dijon.