"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto alemán. En Italia recibiu a influencia de A. Palladio. Introduciu a arquitectura neoclásica en Berlín. Entre as súas obras destacan o teatro de Charlottenburg e a porta de Brandenburgo de Berlín (1788 -1791).

PERSOEIRO

Director de escena suízo. Iniciou a súa actividade en 1962 como axudante de dirección de Hanns Eisler no Berliner Ensemble, compañía na que coincidiu con Manfred Karge, con quen realizou diversos proxectos. En 1969 asumiu a dirección da Volksbühne de Berlín Leste, onde desenvolveu a súa carreira de director con traballos a partir de Ostrovski, Shakespeare, Schiller, Ibsen, Goethe ou Heiner Müller, que continuou na Schauspielhaus de Bochum, entre 1980 e 1985. Desde finais da década de 1980 viaxou por toda Europa dirixindo espectáculos baseados en autores clásicos como Eurípides, Shakespeare ou Strindberg e continuando as escenificacións de textos de Müller. Está considerado como un dos máis importantes directores de escena europeos da segunda metade do s XX, cun estilo no que a sobriedade se combina cun uso moi axeitado de todos os elementos de significación, desde a palabra á iluminación, e cunha permanente indagación arredor das convencións e das tradicións escénicas establecidas.

PERSOEIRO

Poeta inglés. Crese que é o autor do poema inglés The Vision of William concerning Piers the Plowman, coñecido como Piers Plowman que, con algunhas pasaxes satíricas, é sobre todo un testemuño de fe do autor. Tamén está considerado o mellor poema da Idade Media inglesa anterior a Chaucer.

PERSOEIRO

Xornalista. En 1964 foi director da Cinémathèque Française, que fundou, xunto con G. Franju e P. A. Harlé, en 1936. Está considerado o mellor e máis famoso arquivista de filmes. Recuperou numerosas obras mestras perdidas.

PERSOEIRO

Químico e físico estadounidense. Investigou a ionización dos gases e a emisión de electróns polos metais puros e no baleiro perfecto. Inventou a sonda que leva o seu nome, o pliotrón, o tiratrón, o soprete de hidróxeno e ideou o método de sembrar as nubes con ioduro potásico para provocar a chuvia. O seu máximo logro foi o desenvolvemento da teoría das películas monomoleculares na superficie dos sólidos e dos líquidos. Recibiu o Premio Nobel de Química (1932) polos seus avances na química das superficies.

1. Relativo ou pertencente aos langos.

2. Individuo do pobo lango.

3. Pobo de África oriental, de etnia nilótida, que habita ao N do lago Kioga, Sudán. Practican a gandería nómade.

PUNTA

Punta situada entre as puntas do Salto e Antas, na parroquia de Pastoriza (Arteixo).

PRAIAS

Praia situada na parroquia de San Martiño de Duio, preto da enseada do Sardiñeiro (Fisterra).

PUNTA

Punta situada na parroquia de San Martiño de Duio, preto da enseada do Sardiñeiro (Fisterra).

1. Que ou a quen non lle gusta traballar e sempre está desocupada.

2. Persoa alta e forte, pero con medidas desproporcionadas.

3. Termo do verbo dos daordes ou xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘nugallán’.

MUNICIPIOS

Municipio de Asturias, situado na conca hulleira do Nalón (45.731 h [2001]). Os núcleos máis importantes son Sama e La Felguera. É un importante centro mineiro e siderúrxico, que iniciou a explotación da reserva hulleira no s XVIII. Na actualidade a súa explotación é pouco rendible, aínda que se mantén como centro industrial.

REXIÓNS

Rexión do SL de Occitania. Limita ao N con Lyon, ao L con Delfinado e Provenza, ao S con Catalunya, ao SO con Foix, ao O con Guyenne e Gascoña, e ao NO con Auvernia, e esténdese desde o macizo de Corbières, ao SO, ata o Ródano, ao L, e desde o Mar Mediterráneo ata o Macizo Central. Climaticamente é un país de transición entre o Mediterráneo e Aquitania (características atlánticas), con predominio de clima mediterráneo. Os ríos principais son o Aude, o Orb, o Hérault, o Vidourle, o Ariège, o Garonne, o Gard (afluente do Ródano) e o Ródano. A poboación habita principalmente na chaira, onde desde o s XVIII predomina o monocultivo da viña, que favoreceu a riqueza pública que se manifestou nun aumento demográfico. Non obstante , sofre un atraso económico en todos os aspectos: a economía das montañas vai desaparecendo e a industria é case inexistente, a pesar do intento de converter, grazas á irrigación da chaira, Languedoc nunha rexión de horta. O turismo é tamén unha fonte de ingresos. O estado...

REXIÓNS

Rexión administrativa de Francia, que engloba os departamentos de Aude, Hérault, Gard, Losera e Pireneos Orientais (27.376 km2; 2.295.648 h [1999]). A capital é Montpellier.

1. Relativo ou pertencente a Languedoc, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Languedoc.

3. ariedade do occitano meridional. Partindo del, como forma equidistante das diversas falas occitanas, Loïs Alibèrt tentou fixar o occitano moderno. Comprende diversos dialectos, o meridional (central, tolosano, foixenco, donesanenco, narbonés), o setentrional (roergat, gavaldanés, orlhargués), o occidental (axenés, carcinol, albixés) e o oriental (besierenco, montpelierino, cevenol). Os trazos máis característicos son o mantemento dos grupos latinos ca e ga (cantar, gaug, gal), dos ditongos e tritongos (paire, buou), do -l- intervocálico, tanto se procede de -l- como de -ll- latinos (pala, salar, galina) e do morfema de plural -s (pòrtas, flors).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ponteceso baixo a advocación de san Xián.