"qu" (Contén)

PERSOEIRO

Historiador, arquiveiro e político. Licenciado en Dereito pola Universidad de Madrid, trasladouse a Pontevedra en 1931, onde exerceu como arquiveiro da Deputación e da delegación de facenda e como bibliotecario da Escola Naval de Marín, onde ordenou os fondos que chegaron desde a Escola de San Fernando de Cádiz, da Biblioteca Pública de Pontevedra e da Biblioteca Municipal de Vigo. Foi profesor de ensino medio, vogal da Comisión Provincial de Monumentos e secretario do padroado provincial de formación profesional. Foi concelleiro e desde 1943 tenente de alcalde de Pontevedra. En 1954 trasladouse a Madrid e foi secretario da oficina de Asuntos Generales del Servicio Nacional de Lectura, xefe do Servicio de Intercambio Bibliográfico da Biblioteca Nacional e xefe do Servicio da Oficina del Cambio Internacional de Publicaciones. Participou na creación do Centro Provincial Coordinador de Bibliotecas, grazas ao cal se puxeron as bases para a creación das bibliotecas municipais de Vigo e da Estrada....

GALICIA

Xornalista. Director xeral de Octo Europa Estudios SL. Licenciado en Ciencias da Información pola Universidad Complutense de Madrid. Traballou en Faro de Vigo, La Gaceta del Norte e El Correo Español-El Pueblo Vasco, neste último foi redactor xefe, e como director-adxunto de La Voz de Galicia. Profesor titular de Tecnoloxía da Información na Universidad del País Vasco. Dirixiu as coleccións editoriais “Reportaje-Documento” e “Ahora”. Recibiu, entre outros galardóns, a medalla do Mérito Militar e a insignia de ouro da Sociedad Filatélica da Coruña. Publicou Estudio postal sobre el ejército y las guerras de España e La batalla de Elviña.

PERSOEIRO

Trobador galego. Orixinario da comarca do Ferrol, pertencía á familia nobre dos Esquio. As súas composicións revelan certa vinculación coas vilas de Santiago e de Lugo, e posiblemente estivo en contacto coa corte de don Denís e coa corte señorial dos Traba. Aínda que un sector da crítica o ten identificado con Fernan do Lago, investigacións máis recentes negan estan posibilidade. Activo entre finais do s XIII e inicios do XIV, o seu cancioneiro componse de dúas cantigas de amor, catro de amigo e tres de escarnio, das que unha (“Dis[e] hum infante anta sa companha”) non está exenta de problemas de autoría; na cantiga de escarnio “A vós, dona abadessa” introduce o seu nome.

PERSOEIRO

Escultor. Formouse na Escuela de Artes e Oficios. Foi catedrático nas escolas de Artes e Oficios da Coruña, onde colaborou na revista Alfar, en Barcelona e Madrid, cidades nas que se relacionou cos grupos vangardistas. Formou parte da Academia Breve de Crítica de Arte de E. d’Ors e da escola de Altamira. A súa obra evolucionou dende o realismo ata a abstracción, experimentou cos novos materiais e realizou assemblages e esculturas articuladas. Recibiu, entre outros galardóns, o Premio Nacional de Escultura pola obra La escolar (1926) e o Gran Premio da Bienal Hispanoamericana (1955).

GALICIA

Pintor. En 1749 ingresou como alumno na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, onde foi discípulo de Filipe de Castro, Corrado Guiaquinto e Antón Rafael Mengs. Durante a súa estancia académica recibiu numerosos galardóns: en 1760 o segundo premio de terceira clase, en 1763 o primeiro premio de segunda clase, e en 1766 o terceiro premio de primeira clase. Comezou tamén o seu enfrontamento con Francisco de Goya que culminou en 1804 cando obtivo o posto de director xeral da Academia. Previamente, foi nomeado académico de mérito (1781) e tenente director de pintura (1788) e pintor de cámara. Cultivou a temática relixiosa e o retrato. A súa obra evolucionou dende os postulados rococós aos neoclásicos, derivados das ensinanzas de Mengs e que introduciu na pintura galega, aínda que a maioría das súas obras as produciu na Corte. En Galicia consérvanse A declaración de guerra a Inglaterra, a copia do Cristo de San Plácido de Velázquez; os retratos de Frei Mauro Villaroel,...

1. Aliaxe de níquel, cun 34-90% de Ni, co ferro e, ademais, eventualmente, con algún outro metal, como o cromo, o molibdeno ou o manganeso, no que o ferro presenta unha estrutura totalmente austenítica. Esta propiedade, xuntamente cos efectos producidos pola presenza do Ni, confírenlles aos ferroníqueles unhas características especiais, que permiten a súa clasificación en catro grandes grupos: os ferroníqueles de baixo coeficiente de dilatación ou de dilatación controlada, nos que a dilatación se pode considerar nula; os ferroníqueles de variación controlada do módulo elástico, que conteñen pequenas cantidades de cromo, tungsteno, silicio e manganeso; os ferroníqueles de propiedades magnéticas especiais, de baixa ou de alta permeabilidade magnética e de permeabilidade constante; e, finalmente, os ferroníqueles para resistencias eléctricas.

2. Mineral de ferro que contén níquel en proporcións moi variables e que ten unha estrutura de malla cúbica centrada. É pouco abundante, e forma a parte metálica principal dos siderólitos.

1. 1. Acción e efecto de liquidar.

   2. Proceso polo que os bens mobles, inmobles ou os activos en xeral dunha empresa se converten en diñeiro en efectivo.

   3. enda polo miúdo con carácter extraordinario e cunha gran rebaixa de prezos que se fai nun establecemento comercial por cesamento da actividade, reforma ou traslado. Dunha maneira regular poden realizarse para dar saída a stocks acumulados.

2. Acto de dar por finalizada unha relación laboral, principalmente entre unha empresa e un traballador, e documento en que se fai constar que as contas quedan axustadas e saldadas.

3. licuefacción.

1. Relativo ou pertencente á fisicoquímica.

2. Persoa versada en fisicoquímica.

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Cónsul no 198 a C, dirixiu as tropas romanas na Segunda Guerra Macedonia e derrotou a Filipo V en Cinoscéfalos (197 a C). Enfrontouse con Antíoco III e venceuno nas Termópilas (191 a C). Embaixador fronte ao Rei Prusias de Bitinia esixiu a extradición de Aníbal (183 a C). Destacou polo seu filohelenismo e a defensa da autonomía de Grecia.

1. de flanquear.

2. 1. Aplícase ao escudo dividido por dúas liñas verticais que delimitan, xunto cos costados respectivos, dúas partes laterais (flancos) dun ancho dunha quinta parte do escudo.

   2. flanqueado angulado

      Aplícase ao escudo flanqueado con liñas de división formando cada unha un ángulo obtuso, e no que os vértices destes ángulos distan entre eles un terzo do ancho total do escudo.

   3. flanqueado curvado

      Aplícase ao escudo no que as liñas de división son curvas e a distancia mínima entre elas é dun terzo do ancho total do escudo.

1. Estar situado algúen ou algo aos lados ou flancos.

2. Ir algo ou alguén ao longo do flanco, en paralelo a el.

3. Protexer ou atacar os flancos dunha unidade en marcha ou os accesos á zona da marcha con destacamentos.

1. Acción de flanquear.

2. Técnica que garante a seguridade das tropas en marcha. Consiste en situar un pequeno núcleo de tropa sobre cada un dos accesos á zona da marcha da unidade, denominada flanqueo fixo, ou ben facer marchar pequenos núcleos da tropa en paralelo á marcha da unidade, coñecida como flanqueo móbil.