"To" (Contén)

GALICIA

Político de Viveiro. Foi alcalde en 1867 e xefe do partido conservador durante os primeiros anos da Restauración. Foi deputado nas cortes (1876-1881). Recibiu a Gran Cruz da Orde de Isabel a Católica.

1. 1. Conxunto de todas as pezas que están debaixo da columna entre esta e o chan: escocia, pedestal ou peaña, plinto, toro e zócolo.

   2. Parte inferior continua dunha construción ou dunha parte dun edificio.

   3. Muro baixo que serve de soporte común a un grupo de columnas.

   4. Soporte dunha arca, dunha escultura, etc.

2. Substrato litolóxico.

1. Que pertence á clase dos basidiomicetos.

2. Fungo pertencente á clase dos basidiomicetos.

3. Clase de fungos caracterizada pola formación de basidiosporas, actualmente substituída por tres clases: fragmobasidiomicetos, homobasidiomicetos e teliomicetos, englobadas baixo a subdivisión basidiomicotina.

CIDADES

Cidade do condado de Hampshire, Inglaterra, Reino Unido, situada ao SO de Londres (67.447 h [1981]).

PERSOEIRO

Mestre de capela da Catedral de Tui. Desenvolveu o seu labor entre os anos 1769 e 1790, aínda que xa era organista da catedral cando accedeu ao maxisterio. Consérvanse 25 composicións saídas da súa man, a maior parte a catro ou cinco voces e orquestra, que manteñen un estilo barroco a pesar de que o tránsito ao Clasicismo se verificaba no seu período compositivo.

PERSOEIRO

Escultor. A súa familia exiliouse a Francia e a Arxentina, onde se formou e iniciou a súa actividade artística. Ao seu regreso realizou a decoración da cripta de Aránzazu (1954). Cultivou a escultura, influído por Oteiza. A súa obra, realizada con materiais diversos, está arraigada coa estética tradicional vasca. Traballou tamén no campo do deseño, da teoría e do cine.

1. As do pau de naipes chamado bastos.

2. Calquera dos naipes do pau de bastos.

3. Un dos catro paos da baralla española que se caracterizan por representar en cada un dos seus naipes unha ou varias figuras de paos amodo de clavas ou mazas.

1. Que está moi apertado xunto a outros elementos dun grupo ou conxunto.

2. Que presenta as partes ou os elementos que o forman moi xuntos.

3. Que carece dunha elevada calidade ou que está pouco elaborado.

4. Que ten pouco coidado ou delicadeza no seu comportamento ou na súa linguaxe.

1. ara de madeira, de bambú, etc, xeralmente con puño, para levar na man e apoiarse ao camiñar.

2. Caxato que se utiliza como insignia de mando ou autoridade.

3. Instrumento alongado e manexable, de formas diversas, empregado para practicar algúns deportes como o golf ou o esquí.

4. Un dos dous tipos de células receptoras visuais situadas na retina dos vertebrados que conteñen un pigmento fotosensible, a rodopsina. Son altamente sensibles pero na maioría das especies están restrinxidos á visión acromática. A súa estrutura celular comprende dúas partes principais conectadas mediante un cilio: o segmento externo, de forma cilíndrica, que posúe uns 1.000 discos de membrana, e o segmento interno, que contén os orgánulos celulares típicos e un corpo sináptico cheo de vesículas con neurotransmisores.

5. 1. Representación dun bastón ordinario.

   2. Peza diminuída equivalente a unha cotiza reducida á metade da súa largura.

   3. bastón de Esculapio

      Verga encaixada a unha serpe que ten a cabeza á dereita.

   4. bastón flordelisado

      Representación dun bastón que ten o extremo superior rematado en flor de lis.

6. Os exipcios e os mesopotámicos consideraban o bastón como un dos máis importantes símbolos de autoridade e honor. Os mesopotámicos utilizaron unha cana artisticamente labrada que presentaba como adorno unha flor, unha froita ou figuras emblemáticas no extremo superior. Entre os gregos, as súas formas diversificáronse de xeito que se rexistra o chamado bastón muleta, que se adoitaba apoiar no sobrazo nos longos períodos de tempo en pé; bastón alto, o que vai ata o nivel do ombreiro, da cabeza ou incluso máis longo; sytala, o empregado polos dorios, etc. En Roma, os cónsules presentábanse ante o senado precedidos polos litores, portados polos fasces ‘feixes de bastóns’ que eran símbolo de autoridade. O seu uso quedou relegado ata o último terzo da Idade Media como obxecto de adorno ou luxo. Entre os séculos XIII e XV empregáronse unha variedade de bastóns luxosos elaborados en ouro, prata ou marfil e recubertos de coiro. Posteriormente, no s XVIII,...

7. ...