"Az" (Contén)

1. Que obra ou pensa conforme á razón.

2. Que resulta aceptable, xusto ou convinte.

1. de razoar.

2. Que se basea ou fundamenta en razóns.

1. Acción e efecto de razoar.

2. Conxunto de proposicións ou ideas que serven para demostrar, xustificar ou explicar unha cousa.

1. Aducir as razóns que explican ou xustifican unha cousa.

2. Facer uso da razón.

1. 1. Facultade de razoar, de discorrer pola intelixencia. Entendida xeralmente como sinónimo de intelecto, Immanuel Kant entendeuna como a facultade de coñecemento superior que, mediante as ideas, ou os principios, unifica en último termo todo o que se coñece polo entendemento.

   2. Cada un dos diferentes usos que se fai da razón ou cada unha das diferentes maneiras como se entende que esta facultade pode ser exercida. A razón analítica refírese á comprensión máis tradicional do uso da razón, en contraposición á razón dialéctica , que expresa o exercicio dialéctico desta facultade. Distínguese tamén entre razón pura , que é a razón que se refire aos principios a priori do coñecemento, e razón práctica , é dicir, a que se refire aos principios a priori da acción humana. O problema dos diferentes usos da razón preséntase tamén na cuestión das relacións que existen entre fe e razón, relixión e ciencia ou teoloxía e filosofía.

   3. Fundamento, sentido, xustificación última e racional de todas e cada unha das cousas da realidade total. Expresión do intento de reducir o universo a unha unidade coherente e intelixible, a proclama dunha razón do mundo está xa no inicio mesmo da filosofía occidental, aínda que esta razón se denominou de formas diversas (como logos, noüs ou idea), e pasou ao mundo cristián como unha proclama do divino. Coa progresiva secularización que conlevou a modernidade, a afirmación da razón fíxose máis explícita.

   4. culto da razón

      Actitude, a miúdo filosófica, pola que se afirma a primacía e autosuficiencia da razón humana. Permanecen excluídas, ou polo menos invalidadas, todas as outras maneiras de enfrontar a realidade que non sexan estritamente racionais, e incluso racionalistas, ou todas aquelas manifestacións do real que non se deixan explicar pola soa razón.

   5. principio de razón suficiente

      Principio polo que algo non se dá ou non chega a ser sen unha razón para que se dea ou chegue a ser, ou sen unha razón que explique o feito que se dea ou que chegue a ser. Coñecido desde tempos antigos, foi enunciado de forma clara por G. W. Leibniz: “Ningún feito pode ser verdadeiro ou existente e ningún enunciado pode ser verdadeiro, se non se dá unha razón suficiente para que sexa así e non doutro xeito”. Relacionado co principio de causalidade e incluso co de non contradición, este principio inclúe diversos aspectos: un lóxico-gnoseolóxico, outro ontolóxico, e un psicolóxico ou psicognoseolóxico.

2. Acerto ou certeza no que se di ou se fai.

3. Argumento válido ou xusto para dicir ou facer unha cousa.

4. Cousa que determina unha acción ou a existencia de algo.

5. Información ou explicación dunha cousa.

6. ...

SEMANARIOS

Semanario publicado na Pobra do Caramiñal a partir do 30 de abril de 1916. Cesou o 25 de marzo de 1917 (nº44). Subtitulado “Semanario crítico. Órgano del Partido Obrero” e de contido anticaciquil, estivo baixo a dirección do militante socialista Antonio Ferreiro, delegado da Sociedad Marítima La Naval na Ría de Arousa e fundador de numerosos colectivos obreiros e agrarios na bisbarra. Baixo o lema “La crítica purifica el ambiente de la verdad mal traída. Todos para uno, uno para todos. La Unión es fuerza”, incluíu información política e colaboracións literarias.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Vigo a partir de 1889. Cesou non antes de 1894. Subtitulado “Semanario defensor del catolicismo”, foi dirixido por Amador Montenegro. Editouse nos obradoiros da Editorial Galaica e foi un firme defensor do catolicismo, das cuestións agrarias e dos problemas do campesiñado galego.

PERSOEIRO

Escritor eslovaco. É autor de numerosos libros de poesía, marcados por un profundo acento de patriotismo eslovaco, que reflectiu en Hoj zem drhahá (Oh, terra estimada, 1919) e Kamen na medzi (A pedra da fronteira, 1925).