"Nete" (Contén)

1. Pequena agulla de metal, con cabeza redondeada -ás veces de cores- en lugar de burato nun dos seus extremos. Emprégase para soster o labor ou o picado na almofada, unir ou pregar dúas pezas de roupa, etc. Préndese nun alfineteiro.

2. Prendedor metálico que une dúas partes dunha prenda e se usa como adorno.

3. Peza de metal, puntiaguda nun extremo e con cabeza no extremo oposto, empregada no mundo prerromano e romano como agulla ou prendedor para o pelo. O proceso técnico empregado na súa elaboración era o da cera perdida. Os alfinetes castrexos e galaicorromanos son, polo xeral, bastante fortes e longos e case que todos os que se coñecen están feitos de bronce. As cabezas ofrecen variadas formas: cilíndricas, cónicas, globulares, en forma de botón ou flor e de traza campanular. Nalgún caso, presentan un notable tamaño e son de complexa ornamentación.

4. Herba perenne de ata 80 cm de altura, de follas opostas, ovadas e amplexicaules e de flores vermellas ou brancas dispostas en panícula, coa corola formada por cinco pétalos soldados nun tubo rematado nun alfinete inferior. Aparece en toda Galicia entre rochas, valados e paredes.

1. Almofadiña que serve para perforar con alfinetes.

2. Estoxo pequeno que serve para gardar alfinetes.

1. Gorro redondo de tea ou de punto, flexible e sen á.

2. Sombreiro pequeno de catro picos utilizado antigamente por graduados e que, co tempo, pasou a ser empregado por eclesiásticos e seminaristas.

3. Segundo compartimento do estómago dos ruminantes.

4. Galo sen crista.

1. Persoa que fai ou vende bonetes.

2. Árbore ou arbusto asiático do xénero Euoymus, da familia das celastráceas, de ata 6 m de altura, de follas opostas, ovadas e de marxes crenadas ou serradas, de flores tetrámeras brancas e froitos capsulares vermellos. Distínguense dúas especies: E. europaeus, de folla caduca, e E. japonicus, de folla perenne, que se atopa de forma cultivada en xardíns galegos.

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de Madrid, situado ao SO de Madrid e á dereita do río Guadamar (3.940 h [1996]). Lugar de veraneo tradicional modificado pola expansión residencial de Madrid que o converteu nun núcleo satélite da capital, experimentou un notable crecemento demográfico e un aumento na construción de urbanizacións de vivendas unifamiliares. Este proceso contribuíu a alterar significativamente a estrutura laboral e socioeconómica do concello, pois a maior parte dos seus veciños son profesionais e traballadores cualificados, dispoñendo de rendas elevadas.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Córdoba, Andalucía, situado nunha ampla chaira ao redor da cidade de Córdoba (3.420 h [1996]). A actividade económica céntrase na produción agrícola de cereais, oliveiras e legumes, e na gandería. Ten, ademais, diversas industrias elaboradoras de aceites e embutidos. Foi ocupada alternativamente por musulmáns e cristiáns.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Málaga, Andalucía, situado na Serranía de Ronda, regado polos ríos Orteijar e Carbones (2.247 h [1996]). A súa economía baséase na produción agrícola de cereais, legumes, froitas e hortalizas, e na gandería.

1. Relativo ou pertencente aos cinetes.

2. Individuo do pobo prerromano dos cinetes.

3. Pobo prerromano establecido cara á metade do primeiro milenio a C, no SO da Península Ibérica, nas terras do Algarve e do Alentejo. Déronlle nome ás cidades de Conimbriga e Conistorgis. As fontes tardías chamáronos conis.

1. 1. Instrumento aerófono, xeralmente de madeira, con lingüeta simple, perforación cilíndrica e pavillón en forma de campá. Alcanza máis de catro oitavas de extensión debido aos seus tres rexistros: o grave ou chalumeau, o mediano, denominado clarín, e o rexistro agudo. De modelos variados, entre os pequenos o máis frecuente é o requinto e o clarinete en do, que tende a desaparecer, substituído polo máis corrente, afinado en si bemol, ou o clarinete en la. Os contraltos están afinados en fa, como o corno di bassetto, e en mi bemol. O baixo, en si bemol, menos frecuentemente en la. A invención, a finais do s XVII, do clarinete propiamente dito, coa posibilidade de máis dun rexistro, débese a J. C. Denner. No transcurso do s XVIII perfeccionouse e aumentouse o número das chaves. Rameau introduciuno na orquestra a mediados do s XVIII e adoptouno a escola de Mannheim. Mozart conferiulle xa un papel moi importante e regular nas súas últimas obras sinfónicas e de cámara....

   2. Persoa que toca ese instrumento.

   3. clarinete de amor

      Instrumento da familia do clarinete aparecido no s XVIII e situado, pola acuidade, entre os ordinarios da orquestra e os contraltos, afinado xeralmente en sol. A embocadura está separada por un tudel do corpo do instrumento, recto ou lixeiramente curvado e acabado nun pavillón esférico, como o óboe de amor.

2. Rexistro de órgano que imita a sonoridade do clarinete de orquestra.

1. 1. Fragmento de papel ou cartón enrolado de forma cónica que se utiliza como recipiente para cousas, como froitos secos ou lambetadas.

   2. Cantidade que contén o obxecto de papel ou cartón enrolado de forma cónica.

2. Galleta de forma cónica que se emprega para servir xeado de maneira que se poida consumir sen necesidade de usar culler.

1. 1. Cuarto destinado a recibir visitas.

   2. Estancia da casa que servía como tocador para as mulleres.

2. Local destinado á exhibición dunha colección de obxectos curiosos ou destinados ao estudo dunha ciencia ou arte.

3. Cuarto ou lugar de traballo de certos profesionais.

4. Oficina dun organismo encargada de resolver determinados asuntos.

5. Conxunto de ministros que, baixo a dirección do xefe do goberno, constitúen o poder executivo.

6. Pequenas pinturas de cabalete concibidas para ser vistas de cerca. O termo aplícase, en xeral, ás obras destinadas aos interiores burgueses como os cadros de xénero holandeses do s XVII.

7. Departamento de orientación psicopedagóxica que pode funcionar dentro dunha institución escolar para apoiar os alumnos dese centro (xeralmente formado por un psicólogo escolar en coordinación co profesorado), ou fóra como servizo público ou privado que atende a todos os nenos que o soliciten (xeralmente formado por un grupo de profesionais: psicólogos, pedagogos, educadores especializados, etc).