"basi" (Contén)

1. Imposibilidade de camiñar debido á perda de coordinación dos movementos musculares. Non se trata estritamente dunha parálise xa que o enfermo, sentado, pode mover as extremidades inferiores; a deficiencia enraízase na perda da ordenación dos movementos que interveñen na realización automática da función ambulatoria.

2. Abasia debida á non coordinación, propia dos enfermos que sofren corea de Sydenham.

1. Relativo ou pertencente aos abbásidas.

2. Membro desta dinastía árabe de califas instalada en Bagdad. O primeiro Califa foi Abū-I-’Abbās al-Saffāḥ, suposto descendente de al-’Abbās ibn ‘Abd al-Muṭṭalib ibn Hāšim, tío de Mahoma. No Califato abbásida sucedéronse trinta e sete soberanos que reinaron durante cincocentos anos. Nun principio instaláronse en Kūfa; pero ao ser fundada Bagdad no 762, trasladouse alí a capital. A dinastía abbásida tentou manter a unión do grande imperio do Islam por medio dunha reforma relixiosa ortodoxa e duns costumes unificados. Entre outras cousas, devolvéronlles á Meca e a Medina a súa relevancia como centros relixiosos. Os dominios dos abbásidas mantivéronse en Oriente pero non en Occidente, onde se independizou Al-Andalus (756) e unha gran parte do Norte de África (787). Só retiveron Ifrīqiya -na actualidade Tunicia e parte de Alxeria-. A dinastía obtivo o máximo esplendor durante o Califato de Hārūn al-Rašīd, no paso do s VIII ao...

GALICIA

Sacerdote e líder agrarista. Estudiou o bacharelato en Ourense. Posteriormente ingresou no Seminario Conciliar de San Fernando, onde foi ordenado sacerdote. Pouco despois principiou unha intensa actividade pública, colaborando en múltiples xornais como La Nueva Época, El Eco de Orense ou La Galerna. Foi alentador do ourensán Círculo Católico de Obreiros. Exerceu por primeira vez como abade rural en Parada de Laviote (O Irixo) onde no 1904 escribiu o seu primeiro folleto independente El cura rural. No 1907 marchou a Madrid para se establecer como capelán do marqués de Urquijo. Alí vencellouse aos círculos galeguistas, colaborando nas actividades do Centro Galego e coa revista Galicia, que dirixiu a partir do 1908. Publicou unha colección de contos titulados Por los agros celtas (1907). Xunto con Alfredo Vicenti, Manuel Portela Valladares, Luís Antón de Olmet, Prudencio Canitrot e outros fundou o movemento Acción Gallega, que dende 1910...

PERSOEIRO

Escritor italiano. Autor de novelas Fratelli d’Italia (1963) e Belle di Lodi (1972) entre outras e de libros de ensaio e xornalísticos.

1. Forma prefixada de base, que se emprega na composición de palabras indicando posición ou proximidade á base.

2. pre

1. Nun ácido, número de átomos de hidróxeno substituíbles por metais ou radicais positivos.

2. Calidade dunha substancia con pH superior a 7.

3. Capacidade de neutralizar os ácidos.

1. Que forma parte da base na que se sustenta unha cousa ou que constitúe a súa parte esencial.

2. 1. Relativo ou pertencente ás bases.

   2. Solucións ou mesturas onde hai presente unha base libre e que, polo tanto, teñen en maior ou en menor grao as propiedades das bases.

   3. Sales formados por neutralización parcial dun óxido ou dun hidróxido metálicos con ácidos.

   4. reacción básica

      Propiedade das bases e das súas solucións consistente en facer cambiar a cor dos indicadores de xeito que a cor acadada coincida coa cor da forma básica.

3. 1. Minerais nos que a proporción de óxidos metálicos pasa do 50%.

   2. Rochas ígneas nas que a proporción de sílice queda comprendida entre o 40 e o 50%. As rochas básicas máis importantes son os basaltos.

4. Concepto derivado das aplicacións da teoría da información e da estatística na Lingüística e que alude ao conxunto de elementos fonolóxicos, morfosintácticos e semánticos dunha lingua que constitúen a base mínima imprescindible para falar e comprender unha lingua elementalmente. OBS: Para designar este concepto, o adxectivo básico sempre se utiliza acompañado do substantivo que fai referencia á lingua da que se está a falar.