"fico" (En toda a entrada)

Doutrina filosófico-relixiosa aparecida no catolicismo francés da Restauración, en oposición ao pensamento ilustrado que inspirou a Revolución de 1789. Afirmaba a necesidade da monarquía e da Igrexa como vehículos polos que o home chegaba ao contido dunha revelación divina primitiva constituída polas verdades teóricas e prácticas fundamentais. Os seus representantes máis destacados foron L. de Bonald, J. de Maistre, F. R. Lamennais e L. Bautain, e, en España, Juan Donoso Cortés.

Doutrina política que defende a soberanía real exercida a través das institucións propias da sociedade foral e estamental. En España foi adoptada polo carlismo, e implicaba o retorno á monarquía absoluta, baseándose na tese da lexitimidade da lei sálica, no dereito divino da monarquía e, polo tanto, na defensa decidida da relixión católica. Posteriormente, esta doutrina procurou unha xustificación histórica na identificación da monarquía absoluta cunha suposta monarquía tradicional medieval. Esta identificación completouse co recoñecemento dos foros ou leis tradicionais dos diferentes reinos da monarquía hispánica. Despois da Terceira Guerra Carlista, Juan Vázquez de Mella fundou o Partido Tradicionalista. Na Segunda República Española creouse Comunión Tradicionalista que en 1937 foi un dos integrantes de Falange Española Tradicionalista e das Jons.

Afección ás cousas tradicionais.

1. Acción de traficar.

2. tráfico de drogas

   Comercio de substancias ilegais.

3. tráfico de escravos

   Comercio realizado con persoas destinadas á escravitude. Iniciouse co transporte de negros africanos a América. A pesar de que xa existía na Baixa Idade Media dirixido a Europa, cobrou un novo impulso co descubrimento do novo continente. Despois das prohibicións establecidas por diferentes países, a ONU aprobou en 1956 un convenio internacional de prohibición do tráfico de seres humanos.

4. tráfico de mulleres

   Comercio efectuado con mulleres destinadas á prostitución.

Transporte ou desprazamento de mercadorías.

Circulación de vehículos.

1. Sistema filosófico kantiano cuxo obxecto e método é de carácter transcendental.

2. Designación que reciben certos aspectos do idealismo poskantiano como por a filosofía do espírito de Schelling (denominada por el mesmo transcendental).

1. Movemento estadounidense, representado polo Transcendental Club of Boston, que se fundou en 1836 e se caracterizou por un espiritualismo antimaterialista e un intuicionismo de carácter relixioso.

2. Tendencia ás divagacións abstractas, místicas ou sobrenaturais que menosprezan as mínimas esixencias da comprobación empírica.

Acción de pasar dun estado, idea ou asunto a outro sen cambios bruscos.

Evolución cara a un estado de menor enerxía dun núcleo atómico que se atopa nun nivel excitado, mediante a emisión dunha radiación electromagnética. Este fenómeno, descuberto en 1922 por C.D. Ellis e Lise Meitner, adoita acompañar a desintegración dos núcleos dunha substancia.

Denominación xenérica dos elementos que no seu estado fundamental ou nalgún dos seus estados de oxidación presentan unha configuración electrónica con capas d ou f parcialmente ocupadas. Existen 55 elementos de transición clasificados en dous grupos. Os elementos de transición principais ou do bloque d están constituídos polas series que van do escandio ao cobre (primeira serie de transición), do itrio á prata (segunda serie de transición), e a serie que comprende o lantano e os elementos que van desde o hafnio ata o ouro (terceira serie de transición). Os elementos de transición interna ou do bloque f, están constituídos pola familia dos lantánidos ou primeira serie de transición interna, que vai do cerio ao lutecio e a familia dos actínidos, ou segunda serie de transición interna, que vai desde o torio ao laurencio.

Entidade intermedia entre os reactivos e os produtos dunha reacción química.

Teoría que explica a relación entre a constante de velocidade de reacción e a temperatura. Baséase na suposición de que para que a reacción teña lugar ten que acontecer que os átomos ou as moléculas reaccionantes ao interactuar, formen un complexo activado; feito que pode evolucionar tanto cara aos reactantes coma cara aos produtos. Foi desenvolvida por H. Eyring no ano 1935. OBS: Tamén se denomina teoría das velocidades de reacción absolutas.

Descrición esquemática atemporal que explica o proceso no que se atopa unha sociedade ao pasar de estar dominada por un réxime demográfico baseado nuns índices elevados de mortalidade e natalidade a un novo réxime caracterizado pola redución destes índices. Esta teoría é unha situación lóxica establecida en tres fases. A primeira fase denominada antigo réxime demográfico ou réxime demográfico tradicional, caracterízase por uns elevados índices de natalidade e mortalidade e unha esperanza de vida baixa. Na segunda fase denominada período de transición demográfica, prodúcese primeiro un descenso dos índices de mortalidade e un posterior descenso dos índices de natalidade; é o que se denomina explosión demográfica. Por último a terceira fase denominada novo réxime demográfico ou réxime demográfico moderno, que se caracteriza por uns índices de mortalidade e de natalidade baixos e unha elevada esperanza de vida.

Calidade de transparente.

diapositiva.

Procedemento técnico que permite rodar escenas de exteriores nun estudo cinematográfico, e que consiste en situar os actores entre unha pantalla especial, sobre a que se proxecta o escenario real, e a cámara.

Pincelada lixeira, xeralmente feita con verniz, que permite transparentar a textura do lenzo dunha pintura.

Calidade dun mercado, xeralmente expresada en termos relativos de prezo, en que a información sobre a evolución, a estrutura e o comportamento da oferta e da demanda, é completa e accesible a todos os que concorren nel.

Acción e efecto de transportar ou transportarse.

1. Actividade que proporciona os medios para transportar persoas ou mercadorías. Chámase transporte terrestre ou por terra o que se efectúa por vías de comunicación terrestres (vías férreas ou estradas) ou fluviais; transporte marítimo o que se efectúa por mar con calquera clase de embarcación; e transporte aéreo o que se efectúa por aire mediante avións, helicópteros ou outras aeronaves. O transporte forma parte da actividade económica xeral, xa que incrementa a utilidade de determinados bens ao trasladalos de lugares onde teñen pouca actividade ata outros onde teñen moita. É posiblemente no turismo onde o transporte, adquire un sentido por si mesmo. Como actividade económica foi concibida como un servizo, aínda que posteriormente comezou a ser considerado como unha das esferas da produción material, pois pode abaratar ou encarecer o custo dos produtos ou obxectos transportados. A revolución dos transportes experimentada desde a segunda metade do s XIX...

2. ehículo que se dedica a transportar persoas ou cousas.

Transmisión de enerxía eléctrica en grandes cantidades, xeralmente a través de liñas de alta tensión e a gran distancia.

Proceso polo que as rochas ou os elementos se trasladan dun lugar a outro.

Expresión matemática que fai o balance das ganancias e das perdas de partículas nun elemento de volume dV dun medio, en función dunha dirección de desprazamento determinada r , tendo en conta as perdas clásicas (suma alxébrica das entradas e as saídas) que teñen lugar na dirección r considerada. OBS: Tamén se denomina ecuación de Boltzmann.

ariable que se define, para cada anión ou catión dunha solución electrolítica pola que se fai circular unha corrente eléctrica, como a fracción da corrente total transportada por cada un deles. Nun sistema que consta dun anión e un catión, os índices poden representarse con t + e t - , e cúmprese que t + + t - = 1. A orixe dos índices de transporte está no feito de que, en xeral, os ións non teñen a mesma velocidade de migración cara ao eléctrodo, polo que os ións máis rápidos transportan máis cantidade de corrente por unidade de tempo. A medida dos índices de transporte pode efectuarse mediante o método de Hittorf ou polo método da superficie de separación móbil, máis preciso ca o de Hittorf.

Mecanismo de transferencia dunha substancia desde unha rexión en que se atopa en escasa concentración ata outra en que é máis alta, e atravesa unha membrana que as separa. Para facer que este tránsito sexa termodinamicamente posible hai que liberar enerxía, que na célula procede do metabolismo en forma de ATP. É preciso un transportador entre a capa externa e a interna da membrana, o que pode consistir nunha proteína estereoespecífica con moita afinidade polo substrato, aínda que está sempre condicionada a unha suficiente dispoñibilidade de ATP.

Sólido cuxas caras son trapecios.

Sólido cristalográfico que pode ser considerado como unha bipirámide en que cada metade xirou un certo ángulo respecto da oposta, e ao mesmo tempo permaneceu no seu sitio.

1. Maneira de comportarse ou de proceder con respecto a alguén.

2. Modo de tratar unha cousa.

Título honorífico ou de cortesía que se lles dá ás persoas pola súa autoridade, dignidade, cargo ou categoría social.

1. Conxunto de medios hixiénicos, farmacolóxicos e cirúrxicos que se poñen en práctica para curar ou aliviar unha enfermidade.

2. tratamento activo

   Tratamento que está dirixido directamente á curación da enfermidade.

3. tratamento causal

   Tratamento que actúa directamente contra a causa da enfermidade.

4. tratamento empírico

   Tratamento das enfermidades por medios da eficacia demostrada pola experiencia.

5. tratamento médico

   Tratamento que se practica especialmente por medios non cirúrxicos.

6. ...

1. Planta herbácea anual ou bienal pertencente ao xénero Triticum, da familia das poáceas, co talo erecto de 1 m de altura ou máis, raíces fasciculadas e follas lineares. As glumas son ovadas e as flores agrúpanse en espigas terminais, cun eixe articulado e fráxil ou continuo e resistente, e que conteñen en cada nó unha espiguiña de 2 a 5 flores. O froito, denominado trigo, adoita desprenderse libremente da casca ao madurecer, aínda que en certas especies queda unido. Recoñécense 14 especies de trigo, todas cultivadas. Segundo a súa dotación cromosómica distínguense tres grupos: especies diploides, as máis primitivas, con 14 cromosomas, como T. aegilopoides e T. monococcum, que tras hibridarse con outra poácea deron orixe aos tetraploides con 28 cromosomas como o T. dicoccoides, T. durum ou T. persicum, que por hibridación con outra poácea orixinaron os hexaploides que teñen 42 cromosomas entre os que destaca o trigo común...

2. trigo de aresta negra

   Calquera das variedades de trigo duro provistas de arestas negras.

3. trigo pintado

   Calquera das variedades de trigo que dan grans de cor vermella.

Gran do trigo.

Que ten trigo.

Planta herbácea anual de 20 a 50 cm de altura con espigas longas e primas, de froitos con dúas ou tres arestas diverxentes. Vive en lugares secos da rexión mediterránea, sobre todo nas beiras dos camiños.

Planta de follas cordiformes, flores pentámeras de cor branca e rosada e froito de tipo aquenio. A pesar do seu nome, non é un cereal. Presenta sementes das que se obteñen fariñas panificables e tamén como alimento para animais. É unha especie de trigo de cor verde escura cunha fariña coa que se elaboran galletas, pan negro e outras especialidades. Pode cultivarse en todo tipo de solos, sobre todo naqueles que son húmidos e tépedos. Utilízase en alimentación, como forraxe ou abono. É fácil de dixerir, carece de glute e é bo para a circulación.

Relativo ou pertencente aos trilobites.

Artrópodo da clase dos trilobites.

Clase de artrópodos paleozoicos que tiveron unha importancia excepcional durante a Era Primaria, tanto pola abundancia como pola variedade de formas. Están na base da datación bioestratigráfica do Paleozoico e teñen interese paleoecolóxico e paleoxeográfico.