"fico" (En toda a entrada)

1. Illar unha cidade, unha rexión, un porto ou calquera lugar xeográfico privándoo de toda clase de comunicación co exterior.

2. Facer imposible o desenvolvemento ou a libre circulación de algo por un determinado espacio ou lugar.

3. Evitar, alguén competente na materia, o emprego ou o aumento de determinados créditos ou bens.

4. Interceptar un balón ou un contrario cando se practica un determinado deporte.

5. 1. No sistema operativo Macintosh seleccionar un arquivo ou un disco e marcalo de maneira que este non poida ser borrado por erro. Esta operación realízase facendo clic no cadrado Bloqueado (Locked) da ventá Obter información (Get Info).

   2. Marcar un arquivo como que está en uso de forma que outros programas que se executen ao mesmo tempo non poidan cambialo. Baixo MS-DOS o comando SHARE aplica o bloqueo dos arquivos.

   3. Impedir que se poida gravar nun disquete, deslizando cara ao bordo unha pequena corredeira de plástico situada na parte traseira do disquete. Coñécese como protección contra escritura e non impide copiar o seu contido.

6. Facer que alguén non poida reaccionar adecuadamente ante unha determinada situación.

1. 1. Orificio do comezo do tracto dixestivo ou da cavidade dixestiva que presentan a inmensa maioría dos animais. Nos animais diploblásticos, como as medusas e as hidras, corresponde á comunicación da cavidade gastrocélica co exterior. Nos triploblásticos pode corresponder ao blastóporo da gástrula (diversos protostomados) ou deberse a unha neoformación. Nos vertebrados esta neoformación ten lugar por perforación da placa bucal.

   2. Estrutura en forma de cavidade, aberta inmediatamente despois do orificio bucal e en conexión co tubo dixestivo -do que é, de feito, a primeira parte-, que posúen moitos animais. Primariamente é a estrutura pola que se inxiren os alimentos, e secundariamente, nos vertebrados, forma parte do aparato respitatorio e fonador; nalgúns casos colabora tamén no sistema defensivo e ofensivo do animal. Os invertebrados presentan unha boca máis ou menos desenvolvida (excepto os que sufriron modificacións atróficas a causa do parasitismo, ou os que se nutren por filtración ou por osmose), constituída basicamente por un aparato bucal. Nos vertebrados a morfoloxía da boca varía segundo os grupos, pero polo xeral está recuberta interiormente por unha membrana mucosa e contén os dentes (excepto nas aves actuais), a lingua, elementos receptores dos estímulos gustativos, táctiles ou térmicos, e as glándulas bucais; os vertebrados que producen sons adoitan utilizar a boca para modificalos...

   3. boca a boca /

      Método de respiración artificial que consiste basicamente en inducir a respiración do paciente expirando fortemente na súa boca.

2. Os labios como parte da cara ou da fisionomía.

3. 1. Abertura, semellante ou comparable á boca, que comunica a parte exterior coa interior dalgunha cousa.

   2. Parte anterior da alma dunha arma de fogo.

   3. Parte da zoca que se corresponde coa empeña do pé.

   4. Extremidade anterior dalgúns botalós ou dalgúns picos, de forma semicircular, pola que se aseguraban ao pau por medio do colar de raca.

   5. ...

1. Porción de pan aberta en dúas metades en forma de rebandas entre as que se coloca xamón, queixo, chourizo ou calquera outro alimento.

2. Nunha obra de teatro, intervención dun actor no diálogo cando consiste en poucas palabras.

3. Oco en branco con diversas formas que aparece nos cómics, chistes ou gráficos, encerrando as palabras e as expresións dos personaxes.

1. Relativo ou pertencente a Bohemia, aos seus habitantes ou á Coroa de Bohemia.

2. Natural de Bohemia ou da Coroa de Bohemia.

3. Individuo pertencente ao pobo bohemio.

4. Lingua checa.

5. Nome dado aos individuos do pobo xitano que entraron na Península procedentes da Europa central, especialmente de Bohemia.

6. Relativo ou pertencente aos bohemios.

7. Artista que leva unha vida precaria e desordenada, desligada das convencións sociais. O termo foi posto en circulación co Romanticismo, cando a burguesía deixou de ser un movemento progresista e renovador, e o artista comezou a rexeitar a sociedade constituída. Co Naturalismo e co Impresionismo, o bohemio pasou a ser un auténtico marxinado.

8. Tipo de vida que caracteriza ás persoas bohemias. Dende o século XVIII identificouse a vida bohemia cunha forma de vida desenvolvida á marxe da sociedade establecida, sen regras nin convencionalismos onde primaban o individualismo, o inconformismo, a oposición contra o capitalismo e contra o xeito de vida burgués. No século XIX, sobre todo a partir de 1830, xurdiu en Francia a bohemia romántica, constituída por artistas e estudiantes que se reunían nos cenáculos. Dela formaron parte Théophile Gautier ou Gérard de Nerval, entre outros. Entre 1859 e 1870, a bohemia converteuse nun proletariado artístico enfrontado á burguesía capitalista, como foi o caso de Baudelaire. Nos anos setenta e oitenta, constituíron a bohemia os chamados poetas malditos, como Verlaine, Rimbaud ou Corbière, partidarios dunha existencia desordenada, defensores do nihilismo, autodestrutivos, alcohólicos e representantes da literatura da decadencia. En Italia a bohemia denominouse scapigliatura...

PUBLIC

PUBLICACIÓNS

Publicación que apareceu na cidade da Coruña o 1 de xaneiro de 1895. Cesou o 24 de decembro de 1896. Dirixida por Uxío Carré Aldao, serviu de boletín propagandístico da súa Librería Gallega e como plataforma divulgativa da literatura galega. Entre os seus colaboradores figuraban W. Insúa, Eduardo Pondal, Lisardo R. Barreiro, Martelo Paumán ou F. Vaamonde Lores. Tiña unha tirada considerable: 3.000 exemplares do número 1 e 5.000 dos seguintes. O boletín incluía información sobre publicacións periódicas, certames literarios e acontecementos biográficos relativos a escritores, ademais dunha relación das obras publicadas en Galicia no mes anterior. Na “Sección bibliográfica” do nº 8 apareceu o reproducidísimo conto A pantasma de Francisco Añón. Outros colaboradores foron Noriega Varela e Álvarez de Nóvoa, quen no número 17, do 22 de maio-outubro de 1896, publicou o relato titulado “A nai” do libro Pé das Burgas.

1. Aboar un banco unha cantidade de diñeiro superior aos xuros pactados con anterioridade co cliente ou deducila dos xuros que ten que pagar este, como recompensa dunha operación ou como estímulo para unha operación nova.

2. Premiar a alguén polo seu esforzo nalgún labor, deporte ou en calquera outra actividade.

3. Facer mellor ou máis útil algunha cousa, especialmente máis produtiva.

4. Desecar un terreo húmido ou pantanoso para convertelo en terreo apto para a explotación agrícola. Polas súas repercusións negativas sobre os ecosistemas palustres este método quedou en entredito.

1. Bastón ou caxata de peregrino, de forma cilíndrica, que lle serve de apoio mentres camiña. Posúe unha altura superior á dunha persoa e componse de dous ornamentos: o primeiro, sobre os tres cuartos da vara, a xeito de traveseiro e o segundo no extremo superior, a xeito de pomo.

2. 1. Apéndice estrófico que se engade en ocasións á seguidilla, que pasa a denominarse seguidilla composta. Componse de tres versos: o primeiro e o terceiro pentasílabos con rima asonante e o segundo heptasílabo sen rima.

   2. Retrouso que se repite nunha canción ou nunha composición poética.

3. Corda da zanfona que emite unha nota sostida e moi grave, que fai ás veces de ronco da gaita. Está feita de tripa, cunha cobertura metálica que se recobre de algodón na parte na que a corda friciona na roda, que á súa vez debe estar impregnada de resina. Na zanfona o bordón emite a nota da tonalidade dominante.

4. Moldura semicircular e convexa.

1. Relativo ou pertencente ao boro.

2. Que contén boro.

3. Ácido ortobórico. É empregado na fabricación de vidros resistentes á calor, esmaltes, en pinturas, como endurecedor do aceiro e na industria dos cosméticos; tamén como antiséptico suave e astrinxente. Forma parte de baños fotográficos. Foi empregado como produto fitosanitario.

4. Antiga designación do óxido de boro.