"fico" (En toda a entrada)

Maneira de ser, de estar ou de atoparse nun momento dado, alguén ou algo.

1. Maneira de ser, de presentarse ou de existir un sistema material. O estado dun sistema defínese por un número determinado de magnitudes físicas expresables cuantitativamente, chamadas variables ou funcións de estado; os valores destas nun instante determinado t o permiten caracterizar a dinámica dun sistema e conteñen suficiente información da súa historia. Dentro dun sistema pode haber distintos conxuntos de variables de estado, todos eles interrelacionados; un dos máis comúns é o das variables de fase, formado polas derivadas sucesivas dunha variable. Dispostas en columna, as variables de estado constitúen o vector de estado. As ecuacións de tipo x(t)=f(x,v,t), que expresan a derivada do vector de estado x en función do estado x e do vector de entrada ou acción de control v, reciben o nome de representación de estado ou ecuacións de estado, e empréganse moito na teoría moderna do control....

2. ecuación de estado

   Expresión analítica implícita que relaciona as propiedades físicas, a presión, o volume específico e o tempo. Unha ecuación de estado é da forma f(p,v,t,a,b...)=0, onde p é a presión, v o volume, t a temperatura e a, b,... parámetros ou constantes experimentais. Hai diversas ecuacións de estado propostas, como as dos gases perfectos, a de Van der Waals ou a de Beattie-Bridgman.

3. estado de agregación

   Estado dun sistema material segundo o grao de cohesión das moléculas que o forman. Segundo o estado de agregación, un sistema material pódese presentar en tres formas fundamentais: sólida, líquida e gasosa. Denomínase cambio de estado ou cambio de fase o paso dun deles a calquera dos outros.

4. estado fundamental

   Nivel máis baixo posible de enerxía dun electrón dado.

5. estado termodinámico crítico

   Estado dunha substancia pura a unha presión e a unha temperatura tales que as fases gasosa e líquida non poden existir como fases separadas.

1. Período dunha enfermidade no que os síntomas permanecen aproximadamente iguais.

2. estado crepuscular

   Estado caracterizado pola perda transitoria da consciencia e o mantemento da capacidade para efectuar involuntariamente accións que logo non se lembran.

3. ...

1. Rama da mecánica que estudia as condicións de equilibrio para que o corpo sobre o que actúa se manteña en repouso ou en movemento uniforme. Por mor da súa fácil xeometrización, xa foi estudada polos gregos. Posteriormente, desenvolvérona Leonardo da Vinci, S. Stevin, Galileo e, principalmente, J. B. d’Alembert e J. L. Lagrange, que acadaron unha gran xeneralización mediante o principio dos traballos virtuais. O obxectivo básico da estática consiste en substituír un sistema de forzas determinado por outro que sexa o máis simple posible. Se se ten presente que un sistema de forzas está determinado pola forza resultante e polo movemento resultante, dedúcese que todo sistema de forzas é equivalente a unha forza única aplicada nun punto arbitrario e a un par de forzas. Os principios da estática son: que a forza resultante sexa nula e que o momento resultante sexa tamén nulo; os dous teñen aplicación na arquitectura e na enxeñería.

2. estática de fluídos

   hidrostática.

3. estática gráfica

   Método para resolver problemas sobre o equilibrio e a distribución de forzas, cargas, tensións, momentos, etc, aplicados a un sólido, por medio de gráficos exactos. Reduce os problemas da estática a simples problemas de xeometría utilizando as operacións gráficas vectoriais para chegar a determinar en forma de diagrama os valores principais que caracterizan a resistencia dunha peza, tales como os de momentos estáticos e de esforzos cortantes. O primeiro obtense mediante o polígono de forzas e o polígono funicular. O segundo obtense determinando, para cada sección da peza, a resultante das forzas exteriores.

Método de análise económica que ten por obxecto o estudo das variables económicas nunha posición determinada, xeralmente considerada de equilibrio. A confección de modelos económicos desde a óptica estática caracterízase pola referencia de todas as variables a un mesmo período de tempo. Unha variante deste tipo de análise é o da estática comparativa, baseado na confrontación de dúas situacións de equilibrio en que as condicións extremas non estiveron modificadas especialmente polo paso do tempo.

Parte da química que estudia os estados de equilibrio ao que tenden os sistemas que experimentan unha reacción reversible. Denomínanse reversibles as reaccións que poden progresar nun sentido ou no sentido inverso, e chegan nos dous casos a un mesmo estado de equilibrio químico, que se caracteriza polos valores das concentracións dos produtos da reacción e das substancias reaccionantes que aínda están presentes. O estudio cuantitativo da estática química desenvolveuse a partir da lei de acción de masa de M. Guldberg e P. Waage, e dos conceptos de entalpía libre e de potencial químico derivados do segundo principio da termodinámica por J. H. van’t Hoff (1844) e J. W. Gibbs (1875); constitúe o capítulo principal da termodinámica química.

Dispoñer en estratos.

Formar estratos.

Ciencia que estudia as rochas estratificadas. Inclúe o estudo dos procesos sedimentarios e as rochas sedimentarias que resultan, a natureza da estratificación e as interrupcións da estratificación, como as discordancias e os diastemas, as facies e os cambios de facies, e tamén as correlacións. A estratigrafía parte de dous principios: a posición horizontal dos estratos e a súa superposición. Os depósitos sedimentarios, que se transforman en rochas sedimentarias estratificadas, fórmanse por acumulación de materiais sobre un fondo. A posición das partículas determínase pola forma deste fondo e pola acción da gravidade; se o fondo non é plano, os depósitos iniciais tampouco o son, aínda que chega un momento en que se acada a posición horizontal, se a sedimentación continúa. Esta posición pode alterarse por desprazamentos submarinos ou por fenómenos de orixe tectónica ou erosiva. A lei de superposición supón que, nunha secuencia de rochas dispostas en estratos, cada un é máis antigo ca o inmediatamente...

Método de escavación arqueolóxica empregado para identificar os niveis ou camadas dun xacemento de cara ao seu estudio. A superposición de camadas permite establecer unha cronoloxía relativa dos mesmos, ao considerar os máis profundos como os máis antigos e os máis superficiais como os máis recentes.

1. Cada unha das capas ben diferenciadas en que se presentan xeralmente as rochas sedimentarias.

2. estrato tipo

   Sucesión concreta de estratos que serve de patrón para a definición dunha unidade estratigráfica ou dun límite estratigráfico. A localidade que acolle o estrato tipo é a localidade tipo.

Cada unha das capas en que se divide unha biocenose e que presenta características ecolóxicas particulares.

Capa ou conxunto de membranas superpostas dun tecido, dun órgano ou de calquera outra estrutura.

Nube baixa que forma unha capa uniforme dunha extensión horizontal relativamente grande, semellante á néboa, pero sen tocar o chan.

Estrato formado pola aparición en disposición horizontal dunha serie de materiais e características que permiten identificar un momento determinado diferente ao anterior ou posterior. A sucesión deles permite testemuñar a existencia dunha secuencia cultural completa.

Cada un dos grupos ou capas en que se divide a sociedade segundo as diferentes teorías da estratificación social.

Capa formada polas plantas dun intervalo de altura determinado.

Relativo ou pertencente á estrofa.

Que se divide en estrofas.