"fico" (En toda a entrada)

Organismo constituído en 1969 dentro da Organización das Nacións Unidas. O seu obxectivo é financiar tecnicamente as políticas demográficas dos países en desenvolvemento. O seu financiamento provén das contribucións voluntarias dos estados e os seus programas son levados a cabo por estes, por outros organismos da ONU e por ONGs. Seguindo as metas e directrices formuladas na Conferencia Internacional de Poboación e Desenvolvemento (CIPD) de 1994, traballa en tres grandes programas: saúde reprodutiva, incluíndo a planificación familiar e a saúde sexual; estratexias de poboación e desenvolvemento, por medio da axuda na recolleita de datos e na realización de investigacións prácticas en materia de política de poboación; e promoción, coa defensa e promoción dos obxectivos da CIPD referidos aos servicios e dereitos produtivos, á prolongación da esperanza de vida, á redución da mortaldade infantil e materna, á redución da diferenza de escolarización entre nenos e nenas, ao fortalecemento da capacidade...

Que ten profundidade.

Que está situado ou penetra moi dentro.

Aplícase ao terreo que está máis baixo con respecto aos que o rodean.

Aplícase aos sentimentos ou ideas moi intensos ou elevados.

Parte inferior, baixa e máis afastada da boca ou do bordo de algo.

Superficie sobre a que se sitúa unha masa de auga.

1. Parte máis interna dun lugar oposta á entrada.

2. Parte máis interna do escenario, onde tradicionalmente se adoita colgar un decorado ou unha cortina que vai de banda a banda.

...

Que ten profundidade.

Que está situado ou penetra moi dentro.

Aplícase ao terreo que está máis baixo con respecto aos que o rodean.

Aplícase aos sentimentos ou ideas moi intensos ou elevados.

Parte inferior, baixa e máis afastada da boca ou do bordo de algo.

Superficie sobre a que se sitúa unha masa de auga.

1. Parte máis interna dun lugar oposta á entrada.

2. Parte máis interna do escenario, onde tradicionalmente se adoita colgar un decorado ou unha cortina que vai de banda a banda.

Espacio que separa a parte máis alta da máis baixa dalgunha cousa.

...

Relativo ou pertencente á fonografía.

Relativo ou pertencente ao fonógrafo.

Signo gráfico que representa unha soa realización fonemática.

Inscrición do son sobre un disco, obtida mediante a aplicación do método fonográfico en fonética experimental.

Acción e efecto de formar ou formarse.

Agrupación de persoas que se reúnen para unha actividade determinada.

1. Proceso de desenvolvemento/perfeccionamento e de inculcación/asimilación cultural, moral e condutual co que se pretende lograr a madureza do educando e a súa competencia para participar na vida social.

2. formación profesional

   Nivel educativo que ten como finalidade a capacitación e cualificación profesional dos traballadores dos sectores primario, secundario e terciario, cun enfoque esencialmente técnico e práctico, se ben a dimensión teórica, ou científico-técnica, está cobrando maior relevo como consecuencia do desenvolvemento tecnolóxico e da importancia das novas tecnoloxías. A Lei de Ordenación Xeral do Sistema Educativo (LOXSE, 1992) contempla dous niveis fundamentais de formación profesional, os Ciclos Formativos de Grao Medio, que se cursan despois de rematar a Educación Secundaria Obrigatoria, e os Ciclos Formativos de Grao Superior, que se cursan tras finalizar o Bacharelato. As titulacións agrúpanse en familias (química, imaxe persoal, actividades físicas e deportivas, actividades agrarias, informática, imaxe e son, etc), o currículo dos Ciclos Formativos organízase en módulos ou áreas de coñecemento, algúns deles transversais a diversas familias, e a súa duración vai das 1.300 ás 2.000 horas, e incorpora...

Conxunto de estratos que forman unha porción significativa na sucesión estratigráfica dunha área determinada. Caracterízase por unha composición litolóxica definida e a posibilidade de poder correlacionar diferentes sucesións estratigráficas. As formacións denomínanse polos nomes xeográficos da área de onde é típico o desenvolvemento da unidade.

Tipo de vexetación que vén definido pola forma biolóxica dominante, que normalmente corresponde ás unidades de vexetación coñecidas popularmente, como o bosque, a carrasca, o mato ou o prado. Nesta vexetación o que destaca é o aspecto, non a composición florística.

1. Cada unha das formas características que veñen definidas polas posicións conservadas dos avións dunha escuadra ou as naves dunha flota nas súas evolucións.

2. Agrupación de soldados en parada ordenados en fileiras ou columnas.

...

Coidado excesivo da forma, das normas e das convencións sociais.

1. Sistema filosófico que se caracteriza pola importancia que se lle dá ás estruturas xerais dun obxecto, dunha ciencia ou dunha disciplina.

2. formalismo kantiano

   Sistema metafísico que explica a intelixibilidade da natureza pola forma ou leis do pensamento.

Corrente lingüística herdeira do estruturalismo, que concibe a lingua como unha forma pura. O seu máximo representante é Louis Hjelmslev, do Círculo Lingüístico de Copenhaguen, quen propón un enfoque formal para o estudo da linguaxe coñecido como glosemática. L. Hjelmslev leva o estruturalismo ás súas últimas consecuencias, ao delimitar o obxecto de estudo da lingüística ás formas como unidades abstractas, preconizando unha separación radical con respecto á súa base material, os sons no plano da expresión, e a realidade extralingüística no plano do contido. Tanto os sons como a realidade extralingüística formarían parte do que el denomina substancia, que quedaría fóra do campo de interese da lingüística. Segundo esta teoría, o único método de investigación válido é a introspección, é dicir, ao lingüista chégalle co seu propio coñecemento intuitivo e individual da lingua que estudia. En efecto, dado que non interesa o uso real da lingua, desprézase calquera intento de elaboración...

Tendencia literaria desenvolvida pola escola de formalistas rusos, que propugna que os contidos das imaxes poéticas se basean nos principios sintácticos, morfolóxicos, rítmicos e métricos que configuran a totalidade do texto poético.

Tendencia creativa teatral na que os significantes se sitúan nun primeiro plano, mentres os significados, ou a mensaxe, perden importancia e interese. Debedora dos principios da arte pola arte, esta corrente comezou a coller forza no mundo teatral a partir das primeiras iniciativas do teatro total que formulara Richard Wagner, e das posteriores propostas simbolistas, nas que aspectos como a luz, a música ou o deseño do espazo escénico cobraban especial relevancia, e das indagacións das vangardas históricas. Non obstante , foi nos anos sesenta e setenta cando a investigación formal desenvolveu todas as súas posibilidades cos traballos de creadores como Jerzy Grotowski, Richard Foreman, Robert Wilson ou Jan Fabre.

Doutrina introducida polo matemático alemán David Hilbert que propugna que a ciencia matemática só é un xogo formal con símbolos e regras. A construción dun sistema formal resulta de obter, a partir duns axiomas iniciais, dos que pode non existir ningunha realización concreta, un conxunto consistente de teoremas. Esta doutrina oponse ao loxicismo de Russel e Whitehead, e ao intuicionismo de Brouwer. Tamén se coñece co nome de axiomatismo ou axiomática formal, xa que, a partir duns axiomas iniciais obtéñense un conxunto de teoremas.

Predominio dos contidos técnicos ou formais sobre os contidos expresivos ou poéticos nunha obra de arte.

1. Forma establecida ou convencional para expresar ou realizar algo.

2. Expresión que se debe pronunciar para que ocorra algo determinado.

1. Forma establecida ou usual para redactar un documento. Baséase na utilización de frases feitas, para seren máis precisos e evitaren os erros. Coñécense diferentes fórmulas, entre outras, as visigóticas (615-620), as carolinxias (s VIII) e da chancelería papal (s XII). Coa influencia do dereito romano de Xustiniano, xurdiron novas fómulas substitutivas. Esta práctica constituíu a ars ditandi. Non obstante , o abuso das fórmulas produciu un recargamento do documento, a repetición de conceptos e un estancamento do dereito.

2. fórmula notarial

   Esquema empregado polos notarios como base de redacción dun documento. Posteriormente chamáronse tamén formularios.

Forma ou medio de solucionar un problema.

1. Relación ou lista dos compoñentes de algo.

2. Prescrición que lle fai o médico ao enfermo sobre os medicamentos que debe tomar e a forma de administralos.

3. ...

Protexer un lugar con construcións para defenderse do inimigo.

Dar a alguén ou a algo forza física ou resistencia.

Facer forte ou máis forte algo inmaterial.

Realizar construcións nun lugar para se protexer do inimigo.

Adquirir alguén ou algo forza física ou resistencia.

Facerse forte ou máis forte algo inmaterial.

Sistema de impresión en cores que utiliza os clixés correspondentes ás tres cores básicas e á cor negra.

Procedemento fotográfico que se emprega para reproducir os obxectos coas súas cores naturais.

1. Arte e técnica de obter, por medio da luz ou doutras radiacións electromagnéticas, e de substancias químicas, imaxes permanentes dun obxecto, sobre superficies convenientemente preparadas. Estas imaxes permanentes, chámanse, por extensión, fotografías. Os elementos imprescindibles para realizar unha fotografía son, esencialmente, o material sensible, a cámara fotográfica e o laboratorio fotográfico, que presentan características bastante variables. Segundo que o material sensible empregado permita a obtención de imaxes en cor ou simplemente en branco e negro, pódese falar de fotografía en cor e de fotografía en branco e negro, respectivamente. Unha toma de vista correcta, que ofrece unha imaxe clara e nítida, esixe unha serie de requisitos. Primeiramente, a elección dun material sensible adecuado aos resultados desexados; pódese escoller a presentación do material sensible (película, placa, disco, etc), o tipo de emulsión (película de branco e negro, de cor, instantánea), o tipo de película...

2. Artigos fotográficos.

Reprodución dunha imaxe mediante o procedemento da fotografía, especialmente a copia ou positivo. OBS: Nesta acepción adóitase empregar a forma foto.

Representación ou descrición de algo ou alguén que semella unha fotografía.

Fotografía vertical ou oblicua da superficie terrestre que se obtén dende un avión ou nave espacial. Tómase en bandas ou pasadas paralelas que se sobrepoñen para crear despois un mosaico.