"Cornide" (Contén)

cancereixo.

Liñaxe que leva como armas: primeiro, en campo de azul, unha cruz floreteada de prata, acompañada no xefe de dous soles figurados de ouro en cada cantón, e en punta dun lobo de sable, arrimado de dúas estrelas de ouro; segundo, en campo de goles, unha torre de pedra e, saíndo por detrás dela, un brazo armado da súa cor, que sostén na man unha hasta de prata, da que saen dúas bandeiras do mesmo metal; terceiro, en campo de azul, dúas estrelas de ouro nos cantóns do xefe, e un minguante e unha flor de lis do mesmo metal nos da punta; cuarto, en campo de prata, seis roeis de azul, postos en dous paos; bordo axadrezado de ouro e sable en dúas ordes.

Construción nobre situada na praza da colexiata de Santa María, no núcleo histórico da Coruña. O ilustrado Xosé A. Cornide Saavedra naceu na casa que existía aquí antes da construción do pazo. O seu pai, Diego Cornide, demoleu a vivenda orixinaria para construír outra máis acorde coa fortuna que fixera tralo seu regreso de México, onde fora asesor do vicerrei, o marqués de Croix. O proxecto do edificio, do último terzo do s XVIII, debeuse ao enxeñeiro militar Francisco Llovet, quen deseñou un pazo señorial urbano de baixo e dúas alturas con notables referencias á arquitectura civil francesa. Destaca a súa fachada de cantería en granito rosáceo que se abre á praza a través dos numerosos vans e da balconada enreixada que percorre o primeiro andar. A nobreza da súa fachada mestúrase cunha concesión barroca á liña curva, presente nas cornixas, nas esquinas redondeadas do edificio e no remate do frontón central onde se sitúa o escudo de armas da familia.

Entidade cultural creada o 6 de abril de 1964 na Coruña co obxectivo de potenciar os estudios sobre a cidade herculina. Xurdiu baixo iniciativa do concello e do seu alcalde Eduardo Sanjurjo de Carricarte, que foi o primeiro presidente do padroado. Promove estudios de carácter científico, artístico, literario, económico, social ou industrial que afecten á cidade. Publica monografías e unha revista.

(A Coruña 1872 - Sada 18.8.1900) Pintor. Membro da Xeración Doente, iniciou a súa formación na Escola de Belas Artes da Coruña e en 1888 emigrou a Bos Aires, onde perfeccionou as técnicas do óleo e o pastel e colaborou en revistas e xornais. Ao regreso, presentouse ante Emilia Pardo Bazán para retratala (Retrato da condesa de Pardo Bazán, 1894) e converteuno no seu protexido. Trasladouse a Madrid onde concorreu ás Exposicións Nacionais e realizou diversos encargos das clases altas. Viaxou por Europa para coñecer a pintura renacentista e barroca. Os seus retratos, fundamentalmente pasteis, caracterízanse polo emprego dunha gama cromática temperada con contrastes das cores con predominio do negro e pola busca da captación psicolóxica do retrato. Destacan Retrato de Isidoro Brocos (1894), Retrato de don José Quiroga y Pérez de Deza (1895), Retrato ao pastel da condesa de Pardo Bazán (1896), Retrato de don Ramón Pérez Costales...