alegoría

Aquilo que representa algunha cousa ou idea por semellanza suxestiva.

Representación metafórica de ideas abstractas mediante figuras ou temas plásticos. As composicións alegóricas foron moi frecuentes na historia da arte. Na arte grega acadaron sona as de Apeles (s III a C); a pintura romana tómaa da grega. Na arte cristiá están inspiradas nas Sagradas Escrituras; no Románico e, sobre todo, a partir do Renacemento, atópanse centradas en ideas profanas e da mitoloxía clásica.

Figura retórica que consiste en desenvolver unha imaxe ou sucesión de imaxes, de maneira que expresen á vez un sentido directo e outro figurado, ambos os dous completos. Na súa finalidade existe unha intención a miúdo didáctica ou moral. Foi frecuente na Biblia e na tradición grecolatina; recollida polo Cristianismo, desembocou na Idade Media nun sistema coherente de representacións que co Barroco adoptaron formas máis persoais. A miúdo confúndese con parábola e apólogo. Na Biblia, a súa interpretación deu lugar ao método alegórico de eséxese: consiste en dar a unha pasaxe da Escritura outro senso (o alegórico) distinto daquel expresado no texto (literal), cando menos segundo a interpretación do comentarista (a vide, por exemplo, estaría a significar o pobo de Deus).