arraigar

(< lat *arrādicāre< radicāre ‘botar raíces’)

v i
Botar raíces unha planta de modo que pode seguir vivindo e desenvolvéndose.

Ex: As plantas arraigaron e xa botaron flor.
Sinónimos: enraizar, prender. Antónimos: desarraigar, desenraizar.
v i e pron
Fixarse profundamente unha idea, un sentimento, un costume, etc.

Ex: O cooperativismo arraigou(se) no eido da floricultura.
Sinónimos: enraizar. Antónimos: desarraigar, desenraizar.
v i e pron
Permanecer unha persoa nun lugar adaptándose a uns costumes determinados.

Ex: Os inmigrantes de Cabo Verde arraigaron pronto. Arraigou(se) nunha zona próxima ó río Ulla.
Sinónimos: radicar. Antónimos: desarraigar, desenraizar.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO arraigar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arraigo
arraigas
arraiga
arraigamos
arraigades
arraigan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arraigaba
arraigabas
arraigaba
arraigabamos
arraigabades
arraigaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arraiguei
arraigaches
arraigou
arraigamos
arraigastes
arraigaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arraigara
arraigaras
arraigara
arraigaramos
arraigarades
arraigaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arraigarei
arraigarás
arraigará
arraigaremos
arraigaredes
arraigarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arraigaría
arraigarías
arraigaría
arraigariamos
arraigariades
arraigarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arraigue
arraigues
arraigue
arraiguemos
arraiguedes
arraiguen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arraigase
arraigases
arraigase
arraigasemos
arraigasedes
arraigasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arraigar
arraigares
arraigar
arraigarmos
arraigardes
arraigaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
arraiga
-
-
arraigade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles arraigar
arraigares
arraigar
arraigarmos
arraigardes
arraigaren

Xerundio arraigando

Participio arraigado
arraigada
arraigados
arraigadas