"FERE" (Contén)

1. Técnica empregada para separar do sangue diversos compoñentes, que logo poden ser procesados con distintas finalidades, como por exemplo a eliminación de substancias tóxicas ou indesexables.

2. Perda dun fonema ou dunha sílaba, ambos átonos, en posición inicial de palabra, a miúdo influída pola presenza habitual doutra palabra anterior, normalmente un artigo, ou pola impresión nos falantes, da existencia desta. Na fala viva vulgar é un fenómeno frecuente.

3. Figura de dición, usada como licencia poética, que consiste na supresión dunha ou máis sílabas ao comezo dunha palabra.

1. 1. Oficial dos exércitos de terra e aire do estado español co grao máis baixo da súa escala dentro da carreira militar.

   2. Grao do corpo xeral da Armada Española inmediatamente superior ao gardamariña e ao de Alférez de fragata e inferior aos de Tenente de navío e Alférez de navío; equivale ao grao de Alférez e de Tenente do exército de terra e do exército do aire.

2. 1. Antigamente, o cabaleiro que polo seu valor e pericia ecuestre, portaba o estandarte durante a loita. No exército moderno pasou a denominarse subtenente.

   2. Na Idade Media, oficial que levaba a bandeira na infantería ou o estandarte na cabalería. Na Coroa Aragonesa recibiu o nome de sinalador a partir do s XII. No Reino de Navarra foi substituído no s XIV polo de Mariscal. En Castela, na Alta Idade Media, o Alférez Real era o xefe da Garda Real; na Baixa Idade Media, encargábase de levar o estandarte (Alférez do Pendón Real). Durante a Guerra Civil Española, introduciuse un novo cargo no exército sublevado con este nome.

   3. Alférez Maior O Alférez Maior dunha cidade personificábaa no acto de o Rei alzar os pendóns, adoito durante a proclama dun novo monarca. Acompañado por dous rexedores que o foran buscar á súa casa e que acostumaban ser os comisarios das festas, marchaban os tres a cabalo ata a casa consistorial, onde o Corrixidor daba ao Alférez o pendón, as armas reais e municipais, para llas amosar ao pobo dende o balcón do consistorio.

   4. Alférez Maior da Cidade da Coruña Oficio instaurado polo Rei Filipe II no 1591 adxudicándollo a Tristán de Araujo, que pasou logo a Gómez Fernández Catoira, á súa muller, Antonia López Villardefrancos, ao seu fillo Simón Enríquez de Novoa e, finalmente, a Antonio Henríquez de Novoa. Durante o século XVIII o cargo estivo vencellado á familia Novoa, que non sempre o exerceu de maneira directa, xa que por matrimonio pasou aos Riazos e Aldao, e logo aos Torrado, señores da casa de Asados en Rianxo. Se ben desapareceron as funcións efectivas do cargo, mantívose a regalía ata a actualidade.

   5. Alférez Maior de Betanzos Oficio outorgado polo Rei Filipe II a Xoán Rouco de Parga polo servizo de 500 ducados no 1591, a pesar da oposición da cidade de Betanzos ao nomeamento. O título ficou vencellado á familia Rivera, devanceiros da condesa de Pardo Bazán.

   6. Alférez Maior de Lugo Título con voz e voto de rexedor, e facultade de nomear Tenente, concedido a perpetuidade e por xuro de herdade a Xoán Osorio de Escobar o 24 de marzo de 1652.

   7. ...

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida na cidade de Ferrol no ano 1903, onde se recollían as actividades do Ateneo Ferrolano. Na edición de 1905-1906 incluíase un extenso poema en galego titulado “Cipriana” de Emilio Balás.

1. Liña curva e cerrada que une todos os puntos dun plano, situados á mesma distancia dun punto dado (centro). Esta distancia entre o centro e cada punto da circunferencia é constante e denomínase radio. Nunha referencia cartesiana normal, a ecuación da circunferencia de centro (a,b) e radio r é (x-a) 2 +(y-b) 2 -r 2 =0. A súa lonxitude vale 2πr.

2. Obxecto que ten forma de circunferencia.

1. 1. Asemblea ou reunión de varias persoas para tratar cuestións políticas, científicas, sociais ou outras, especialmente cando os participantes representan un determinado país.

   2. conferencia eclesiástica /

      Reunión do clero dunha circunscrición eclesiástica que posteriormente se substituíu por xornadas ou semanas de estudio.

   3. conferencia episcopal /

      Reunión do episcopado dun Estado ou dunha rexión eclesiástica e do correspondente organismo de coordinación. É unha institución de carácter permanente, composta polos bispos dun Estado, na que se realizan conxuntamente tarefas pastorais e que, de forma moderada, tamén pode desenvolver funcións administrativas e normativas. O Concilio Vaticano II deulles consistencia e pulo ás conferencias nacionais, e o Código de Dereito Canónico de 1983 regulamentou o seu funcionamento. A súa creación, suspensión ou cambio pertencen en exclusiva á Sé Apostólica.

   4. conferencia internacional

      Reunión diplomática convocada por un Estado ou por unha organización internacional para tratar temas de interese común ou para negociar a conclusión dun tratado.

2. Discurso, especialmente de carácter didáctico, no que se tratan en público diferentes temas.

3. Comunicación telefónica interurbana ou internacional.

4. Reunión na que unha ou diversas persoas responden ás preguntas que lles fan os xornalistas.