"Goi" (Contén)

1. Predicir algo, normalmente negativo, que vai ocorrer.

2. Atraer cara a unha persoa algo negativo de maneira que quede o seu ánimo abatido.

1. Que agoira, que anuncia ou predí algo que vai suceder.

2. Aquel que presaxia un desastre ou acontecemento funesto no futuro por medio de indicios, intuición ou mesmo a través do voo das aves.

3. O que cre en agoiros e desgracias ou pensa sempre nelas.

1. Acción e efecto de agoirar.

2. Presaxio de acontecementos futuros, xeralmente catastróficos, a través de certos sinais e indicios, feito xeralmente por un augur.

3. Persoa que fai ou di algo insistentemente e que pola súa maneira de ser resulta molesta.

PERSOEIRO

Procedente dunha familia carlista do barrio de Abando, fundador do nacionalismo vasco moderno. Proporcionou os primeiros alicerces teóricos ao nacionalismo vasco, unindo a tese da independencia para Euskal Herria cunha ríxida relixiosidade e unha posición aburguesada fronte ás problemáticas sociais. Participou en diversas publicacións periódicas e escribiu traballos de revaloración da cultura autóctona, sobre todo lingüísticos: Etimologías euskéricas (1887), Gramática elemental del euzkera bizkaino (1888, incompleta), Lecciones de ortografía del euzkera bizkaino (1896), Orígenes de la raza vasca (1889) e Bizkaya por su independencia (1892). Foi preso por motivos políticos (1895-1896 e 1902).

PERSOEIRO

Novelista. Da súa obra, moi influenciada por Proust e Faulkner, cómpre salientar: Nunca llegarás a nada (1961), Volverás a Región (1968), Una meditación (1970), Una tumba (1971), La otra casa de Mazón (1973), El aire del crimen (1980), En penumbra (1989) e La construción de la torre de Babel (1990). No eido da literatura dramática é autor de diversos títulos, entre os que destacamos Agonía confutans (1966) ou Un caso de conciencia (1967). En 1979 o grupo Troula realizou un espectáculo a partir da súa obra Anastás ou a orixe da constitución (1958), con dirección de Antonio F. Simón.

PERSOEIRO

Barón de Bourgoing. Escritor e diplómatico francés. Foi embaixador en Madrid (1792 e 1793) e negociou os acordos que levaron ao Tratado de Basilea (1795). Escribiu Nouveau voyage en Espagne (Nova viaxe a España, 1788), titulada en edicións posteriores Tableau de l’Espagne moderne (Cadro da España moderna), obra de grande utilidade para os estudiosos da Península Ibérica do s XVIII.

PERSOEIRO

Arquitecto e historiador de arquitectura e de urbanismo. Estudiou arquitectura na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando de Madrid (1936) e socioloxía e urbanismo na University of Columbia (EE UU). Foi catedrático da Escola Superior de Arquitectura e director do Museo de Arte Contemporáneo en Madrid (1958). Foi senador (1977-1979) e conselleiro do reino (1978-1979). Entre as súas obras destacan La catedral de Valladolid: una página del siglo de oro de la arquitectura (1947), La catedral nueva de Salamanca: Historia documental de su construción (1951), Museo del Prado: Guiones de arquitectura (1952), Historia de la arquitectura española (1965), Breve historia del urbanismo (1968), La crisis del lenguaje arquitectónico (1972), Historia de la arquitectura occidental (1974), Liberalismo, ideas y recuerdos (1989), El Palacio Real de Madrid (1993) e Arquitectura de Madrid, siglo XX (1999). Participou tamén nas obras colectivas...

1. Desexar ardentemente unha cousa.

2. Sentir degoiro.

1. Excesivo amor a un mesmo que fai atender unicamente o interese propio, mesmo en prexuízo do dos demais.

2. Teoría ética que considera o propio interese como o fin da acción moral.

1. Relativo ou pertencente ao egoísmo.

2. Que ou quen manifesta egoísmo.

MUNICIPIOS

Municipio do territorio de Gipuzkoa, Euskadi, á beira do río Deba (10.989 h [1996]). É un importante núcleo metalúrxico (maquinaria industrial, ferraxería, máquinas de coser) e siderúrxico (laminado, fundición). O seu desenvolvemento industrial comezou no s XVI coa fabricación de armas, e incrementouse cara ao 1857 coa creación de factorías de laminado. No s XIX acadou relevancia o balneario de Alzola. Do seu patrimonio cultural destacan a igrexa de San Bertomeu (s XVIII) e as casas do concello (s XVIII), de Olsao e Carquizano, declaradas Ben de Interese Cultural en 1964 xunto ao pórtico do cemiterio.