"CAU" (Contén)

DEPARTAMENTOS

Departamento de Colombia, drenado polo río Cauca (29.308 km2; 979.231 h [1997]). As súas costas abarcan o Océano Atlántico e o Pacífico, cos portos máis importantes localizados no primeiro (Buenaventura (266.988 h[1995]) e Nuquí). Posúe xacementos de ouro, prata e platino, principalmente en Chocó e Supia. Son importantes os cultivos tropicais e o aproveitamento da gran riqueza madeireira. No sector industrial destacan as refinerías de azucre. A súa capital é Popayán (218.057 h [1997]).

REXIÓNS

Rexión que se estende entre o Mar Negro e o Mar Caspio. Ten como límite setentrional as concas do río Kuban’ e Terek, e como límite meridional a meseta de Anatolia e Irán. Constitúe o núcleo central da cordilleira do Gran Cáucaso, que divide a rexión en dúas grandes áreas: a Ciscaucasia no N e a Transcaucasia no S. Entre os recursos económicos máis importantes destacan a agricultura, especialmente no val do Kuban’, e a gandería. Tamén é importante o cultivo de algodón, especialmente no val do Kura (Kür), e os cultivos mediterráneos. A pesca está ben organizada, fundamentalmente na beira do Mar Caspio. Os recursos mineiros e as explotacións petrolíferas son abundantes. Administrativamente comprende Xeorxia, Acerbaixán, Armenia e as seguintes divisións administrativas da República de Rusia: República de Daguestán, República da Ossetia Setentrional, República dos Chechenos e dos Inguxos (Čečnja-Ingušetija), República dos Kabardinos e dos Balkares (Kabardino-Balkarija), Républica...

1. Relativo ou pertencente a Caucasia ou ao Cáucaso, ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Caucasia ou do Cáucaso.

1. Aplícase aos representantes do grupo leucodermo.

2. Familia de linguas faladas na rexión do Cáucaso por uns catro millóns de persoas. Entre os diversos intentos de clasificación, Bopp relacionouna co indoeuropeo; N. Marr agrupouna nunha familia chamada iafética, e atopou trazos comúns entre o caucásico do sur e o semítico; Dumézil, Vogt, Bouda e outros, atoparon semellanzas co éuscaro, pero Michelena recoñeceu que as súas relacións non están claras. Modernamente, aceptouse a clasificación en linguas caucásicas do norte e linguas caucásicas do sur. As do sur, co xeorxiano como lingua máis importante, compoñen o grupo de linguas kartvelianas ou ibéricas. Son trazos comúns do grupo a perda de elementos de clase e do xénero gramatical, unha gran riqueza de sufixos e prefixos, un sistema verbal moi complexo e un sistema de numeración vixesimal. O grupo de linguas do norte presenta máis dificultades de agrupamento. Acéptase subdividilas en linguas do grupo occidental ou noroccidental, chamadas linguas abkhazo-adigueo, grupo homoxéneo...

CORDILLEIRAS

Cordilleira do dobramento terciario que forma parte do sistema alpino europeo e que se estende desde o Mar Negro e o Mar de Azov ata o Mar Caspio, nunha dirección xeral L-O. Ocupa uns 450.000 km2 da parte sudoriental da Rusia europea, Xeorxia e Acerbaixán. A cadea principal comeza na península de Crimea, cunha lonxitude de máis de 1.500 km, e aparece de novo no outro lado do Mar Caspio, ao N de Irán, onde recibe o nome de cordilleira de Kopetdāg. Constitúe o eixe principal da Caucasia e comprende dúas aliñacións fundamentais: o Pequeno e o Gran Cáucaso. O Gran Cáucaso, que é a cadea propiamente dita, é unha auténtica barreira a máis de 4.000 m de altitude (culmina a 5.642 m do macizo volcánico do Elbrus), formada por rochas cristalinas e metamórficas. As fontes termais, os continuos tremores de terra e a abundancia de lavas, son testemuño da forte actividade volcánica que houbo no pasado. As rochas intrusivas teñen mineralizacións de onde se extrae ouro, prata, cobre e tungsteno....

PERSOEIRO

Eclesiástico francés. Rector da Université de París (1403), conselleiro do duque de Borgoña (1414) e de Enrique VI de Inglaterra (1422), exerceu tamén como bispo de Beauvais (1420) e de Lisieux (1432-1442). Presidiu o tribunal que condenou a morte a Xoana de Arco (1430).

PERSOEIRO

Matemático e barón de Cauchy. Foi un dos máis destacados do s XIX na súa materia e un dos renovadores da análise. Fundou a teoría da converxencia e impulsou o desenvolvemento da teoría de funcións de variable complexa. Son notables as súas contribucións aos campos da mecánica, da astronomía e da óptica, especialmente as súas achegas á teoría da elasticidade.

1. Actitude de cautela ante algún temor ou risco.

2. Confirmación ou garantía do cumprimento dunha obriga mediante xuramento, peñor de bens propios ou fianzas dun terceiro.

3. Pena que obriga a unha persoa sometida a un proceso, a presentar un fiador que se faga responsable de que non se levará a cabo o mal que se pretende evitar e que entregue, no caso de que se leve a cabo ese mal, a cantidade esixida na sentencia.

1. Afianzar ou garantir algunha cousa dándolle caución a unha persoa.

2. Precaver un dano que poida suceder para que non haxa prexuízos nunha actividade.

1. Relativo ou pertencente aos caucos.

2. Individuo do pobo cauco.

3. Pobo da Xermania establecido no actual territorio de Bremen. Aliados dos romanos, rebeláronse e foron sometidos e derrotados. Posteriormente, dedicáronse á piratería, invadiron o territorio dos bátavos e saquearon as rexións costeiras. No s III, despois de atacar as costas da Galia, fundíronse con outros pobos.

1. Que ten cola.

2. Aplícase a un órgano vexetal calquera que ten apéndices ou prolongacións semellantes a unha cola.

3. Aplícase a un cometa, estrela, peixe ou serea que presenta unha cola ou punta máis longa ca as outras e un esmalte diferente ao do corpo.

4. urodelo.

1. Cantidade de auga dun manancial, dun rego, dun río ou doutra corrente.

2. Magnitude que expresa a cantidade de fluído que, por unidade de tempo, atravesa unha sección do conduto polo que circula. Mídese en m 3 /s e en kg/s e nos seus derivados. O caudal Q é o produto da velocidade v do fluído pola sección de paso s: Q=vs.

3. Volume de sangue impulsado por un ventrículo durante un minuto.

4. Cantidade de materiais sólidos que atravesan a sección dun curso de auga durante unha unidade de tempo.

5. olume de ouriños excretados nun tempo determinado.

1. Persoa que nas cerimonias leva alzada a cola do manto dun rei, dos hábitos papais, da capa magna dos prelados, etc.

2. Persoa que segue servilmente a outra.