"Dión" (Contén)

PERSOEIRO

Escritora e guionista estadounidense. Estudiou na Universidade de Berkeley e foi cronista de Vogue Magazine e columnista en diversas publicacións como Saturday Evening Post, Life ou Esquire. A súa obra explora a psicoloxía feminina, as formas de vida na costa oeste e a xeración hippy dos anos sesenta. É membro da American Academy of Arts and Letters e da American Academy of Arts and Sciences. Da súa produción destacan Run River (O río corre, 1963), Slouching towards Bethlehem (Camiñando cara a Belén, 1968), Play as it Lays (1970), A Book of Common Prayer (Libro de oracións comúns, 1977), The White Album (O álbum branco, 1979), Salvador (1983), Democracy (Democracia, 1984), After Henry (Despois de Henry, 1992) e The Last Thing He Wanted (O último que el quería, 1996).

PERSOEIRO

Cónsul e historiador de orixe grega. Chegou a Roma logo do ascenso ao trono do Emperador Comodo (180) e accedeu ao Senado romano. Nomeado pretor durante o goberno de Pértinax, foi cónsul con Septimio Severo e máis tarde acompañou a Caracalla na súa expedición a Oriente (216). Durante o goberno do Emperador Severo Alexandre (222-235), administrou o proconsulado de África, as provincias imperiais de Dalmacia e Panonia Superior, e foi cónsul (229). Despois abandonou a vida pública e retirouse a Bitinia. Escribiu unha Historia Romana en oitenta volumes, dos que se conservan vintecinco, que abranguen o período comprendido entre o 69 a C e o 47 d C, e entre o 216 e o 219. Empregou, entre outras fontes, os antigos anais romanos, e dende o libro 36 en adiante, as obras de Tito Livio e Tácito. Destacan os capítulos que adica á súa época e nos que analiza a clase senatorial.

PERSOEIRO

Orador, escritor e sofista grego. Foi mestre de retórica en Prusa e desempeñou diversas maxistraturas. Despois dunha viaxe por Exipto, estableceuse en Roma, onde contou coa amizade de Vespasiano. A liberdade das súas ensinanzas e a súa linguaxe, xunto coa súa amizade con Flavio Sabino, que caeu en desgracia, provocou que fose desterrado por Domiciano (82). Viaxou polas pequenas comunidades do Imperio romano, entre outras, Borístenes, Getia, Cícico, Mesia e Eubea difundindo as súas ensinazas. Retornou a Roma despois da morte de Domiciano e foi tratado con consideración por Nerva e Traxano. Os seus escritos filosóficos, Se o mundo é corruptible, Encomio de Heracles e Platón, En defensa de Homero contra Platón, Sobre as virtudes de Alexandre e Feitos dos getas, perdéronse. Consérvanse oitenta discursos, que comprenden diatribas, alocucions ás cidades e consolacións. Destacan, entre outros, Discursos do rei.

1. Relativo ou pertencente ao deus Dionisio.

2. Relativo ao consumo excesivo de viño.

3. Concepto retomado pola filosofía de Schelling que F. Nietzsche propuxo en A orixe da traxedia (1872) para se referir a unha das dúas actitudes que recoñece o enfrontamento do home ao mundo. Asóciase ao deus grego Dióniso e representa o paixonal, o desenfreo, o caos, a violencia e a indolencia. Preséntase como o oposto a apolíneo, termo derivado do deus Apolo, que defende o ideal de orde, medida e harmonía.

PERSOEIRO

Teólogo, eséxeta e místico. Coñecido como Doctor Extático, buscou a vigorización da vida contemplativa a través do traballo intelectual.

PERSOEIRO

Historiador e retórico grego. Desenvolveu a súa actividade docente e literaria en Roma, onde se instalou entre os anos 29 e 30 a C. Escribiu unha Historia primitiva de Roma, desde as orixes ata o 264 a C, que foi o complemento da obra de Polibio. Formada por vinte libros escritos en grego, que comezaron a aparecer no 7 d C, só se conservan completos os dez primeiros e parte do once. Empregou como fontes do seu relato os analistas romanos, polo que a súa obra xustifica a actuación política e militar dos romanos fronte a outros pobos, incluído o grego. Entre as súas obras destacan Carta a Ameo, Sobre os retóricos antigos, Sobre a mímese, O estilo de Demóstenes e Sobre a unión das palabras.

PERSOEIRO

Gramático grego. Foi discípulo de Aristarco, ensinou retórica en Roma e rexentou unha escola en Rodas. Escribiu varios tratados sobre gramática e crítica (sobre Homero), entre os que destaca Tékhne grammatiké (Arte da gramática), primeiro estudo sistemático da estrutura da linguaxe. Divide a gramática en seis partes: lectura correcta dun texto en voz alta, eséxese dos textos, eséxese das palabras, etimoloxía, paradigmas da flexión e crítica textual. En canto á evolución da linguaxe, defendeu o analoxismo.

PERSOEIRO

Tirano de Siracusa (405 a C-367 a C). Coñecido como Dionisio o Vello, foi membro do estado maior nunha campaña contra os cartaxineses e, nomeado xeneral, estableceu a tiranía. Gobernou de xeito autocrático e centralista, liberou a numerosos escravos e reorganizou o exército e a flota. Impulsou as obras urbanas e de fortificación da cidade. Integrou no seu exército a mercenarios de diversas orixes (galos, cámpanos e iberos) e derrotou os cartaxineses no 397 a C e no 393 a C. Conquistou e destruíu as cidades gregas da Liga Italiota, agás Tarento, e fundou colonias no Adriático. Derrotado polos cartaxineses no 370 a C, perdeu boa parte dos seus territorios. Protexeu tamén a vida cultural e escribiu traxedias. Probablemente morreu asasinado.

PERSOEIRO

Tirano de Siracusa, fillo de Dionisio I o Vello. Coñecido como Dioniso o Novo, deixou o goberno en mans do seu cuñado Dión de Siracusa, pero máis tarde enfrontouse con el e obrigouno a exiliarse (360 a C). Dión conquistou Siracusa (357 a C) pero foi asasinado e Dionisio recuperou o poder ata que foi destronado por Timoleón, que tiña a axuda das cidades gregas de Sicilia. Retirouse a Corinto. Escribiu poemas e obras filosóficas e foi un mecenas das artes.

PERSOEIRO

Escritor eclesiástico. Viviu en Roma como monxe e traduciu do grego ao latín numerosas obras teolóxicas. Malia a falta de recursos documentais na súa época, foi o primeiro en fixar a data de nacemento de Cristo. Aínda que se equivocou nuns cinco anos, a xulgar por algúns detalles reflectidos nos Evanxeos, a súa proposta foi admitida pola Curia Romana.