"OCU" (Contén)

1. Acción de desocupar ou desocuparse.

2. Situación na que se encontra o que non ten traballo.

3. olume da diferenza entre o número de horas traballadas e as que poderían traballar as persoas con capacidade para facelo.

1. de desocupar ou desocuparse.

2. Que está libre ou que deixou de ser utilizado.

1. 1. Deixar baleiro un lugar as persoas ou cousas que vivían ou estaban nel.

   2. Deixar libre un territorio ocupado militarmente.

2. Sacar o que hai dentro dun recinto ou dun recipiente.

3. Deixar alguén un traballo ou actividade na que estaba ocupado.

1. Estado de despreocupado.

2. Falta de coidado ou de atención.

1. Liberar a alguén de preocupacións.

2. Liberarse dunha preocupación.

3. Non prestar atención ou non coidar algo ou a alguén.

1. Acción e efecto de documentar ou documentarse.

2. 1. Conxunto de documentos referidos a algo ou a alguén, reunidos ou presentados para un fin.

   2. Documento ou conxunto de documentos, procedente dunha autoridade competente que prové, entre outras cousas, a identidade dunha persoa, a súa filiación e o seu estado social e xurídico. Serven para a identificación persoal ou para acreditar algunha condición.

3. 1. Conxunto de técnicas e disciplinas informativas que se ocupan da recuperación e do estudo do documento, emitido nun proceso anterior, como fonte de información. Mediante a análise e o tratamento técnico das mensaxes, prepáranse para que a información sirva de fonte para acadar novos coñecementos ou para tomar decisións nas empresas, organizacións e institucións. O incremento da produción de información científica, técnica e divulgativa, entre outras, deu orixe a novos recursos e técnicas documentais. Entre outros, destacan as bases de datos ou as redes documentais e os novos soportes de datos que poden ser: fotográficos, como a fotografía, a fotocopia ou a telecopia; microformas, como o microfilme e a microficha; magnéticos, como as cintas magnetofónicas, as de vídeo e os discos magnéticos; ópticos, como o disco óptico; e magneto-ópticos.

   2. documentación automatizada

      Sistemas ou servicios de información nos que os datos se almacenan e se distribúen a través dun soporte magnético ou óptico, que permite a súa lectura polos ordenadores. Pódese consultar a través dunha rede documental. Presenta, segundo diferentes autores, catro grandes ámbitos de traballo: a teledocumentación, na que se integran as bases de datos en liña e o videotex; as tecnoloxías ópticas, nas que se integran os discos ópticos e os CD-ROM; os sistemas de xestión electrónica; e Internet.

   3. documentación bibliográfica

      Conxunto de informacións procedentes de libros, monografías ou revistas, que se lles ofrecen dun xeito organizado aos estudiosos ou ao persoal interesado nesas materias.

   4. documentación comercial

      Conxunto de documentos producidos por unha empresa, de orixe interna ou externa, como os catálogos de produtos ou os carteis, e susceptibles de ser conservados nos arquivos.

   5. documentación teatral

      Proceso de catalogación de todo tipo de materiais relacionados coas artes escénicas e, particularmente, co teatro. Adoitan ser libros, revistas, vídeos, fotografías, carteis, programas de man, cadernos de dirección, partituras de música para teatro, deseños escenográficos, máscaras, vestiario, elementos de escenografía, panos e todo tipo de materiais que poden dar conta dun determinado feito teatral. Amais das bibliotecas teatrais, entre as que destaca polo seu fondo a existente no Lincoln Center for the Performing Arts de Nova York, ou a do Institut del Teatre de Barcelona, tamén hai que salientar museos do teatro, como os que existen en Madrid, Barcelona ou Almagro, e o Centro Nacional de Documentación Teatral creado en Madrid polo ministerio de Cultura e o Instituto Nacional das Artes Escénicas e da Música. En Galicia existe o Centro de Documentación do Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais; o Centro de Documentación María Casares, situado na biblioteca pública de Cangas; e...

4. ...

1. de documentar ou documentarse.

2. Que está fundado en documentos.

3. Que está ben informado.

1. 1. Relativo ou pertencente aos documentos ou á documentación.

   2. Que se fundamenta en documentos.

2. Aplícase ao xénero cinematográfico desligado do cine de ficción que presenta a realidade cunha finalidade basicamente informativa. Malia que o documental naceu co cine, o auténtico apareceu con Nanook of the North (1922), de Robert J. Flaherty. Buñuel e os documentalistas norteamericanos dos anos trinta cultivaron o documental de denuncia social. Despois da Segunda Guerra Mundial adquiriu un grande auxe o documental de arte e viaxes, sobre todo en Italia. Posteriormente, desenvolvéronse o “cinema veritat” en Francia e o “free cinema” en Gran Bretaña. Nos anos sesenta e setenta, o documental tivo un papel decisivo no cine político e militante. Con posterioridade, o incremento de demanda televisiva absorbeuno con contidos históricos, científicos ou turísticos. Destacaron como documentalistas os norteamericanos Emile De Antonio e Frederick Wiseman, os franceses Marcel Ophulos e Claude Lanzmann ou o suízo Richard Dindo.

1. Relativo ou pertencente ao documentalismo.

2. Persoa que se dedica a facer documentais para cine ou televisión.

3. Profesional ou estudoso que se dedica á preparación e elaboración de información científica para a súa difusión en diversas formas. Diferenciouse tradicionalmente do bibliotecario, porque trata cun material máis amplo e está á fronte dun establecemento informador, que pode carecer da presenza real de fondos. A presenza de numerosas bibliotecas especializadas, nas que a documentación e as técnicas documentais teñen moita importancia, permiten unha aproximación entre ambas as tarefas. Entre as súas funcións inclúense a recollida e organización da información, a conservación das obras de referencia, a resposta das consultas puntuais, a identificación das referencias, a orientación do usuario cara a fontes externas e a colaboración na difusión dos novos documentos que vaian chegando ao centro.

1. Probar ou xustificar algo con documentos.

2. Proporcionarlle a alguén coñecementos ou informacións sobre algo.

3. Recoller ou adquirir información sobre algo.

1. 1. Fonte de datos, de calquera tipo, recuperables no tempo e no espacio. Na diplomática clásica, a noción de documento coincidía coa do termo diploma, que tiña un contido fundamentalmente xurídico. Na arquivística, son fontes de información que constitúen o fondo dun arquivo. Na súa orixe, o termo limitábase ás fontes escritas, pero ampliouse ata englobar diferentes tipoloxías documentais, dende os diplomas carolinxios, pasando polos libros e as cintas de vídeo, ata os CD-ROM. Nos centros de documentación e bibliotecas, compoñen a información rexistrada que se considera unha unidade nun proceso de documentación. A súa clasificación ten en conta diversos criterios: segundo a natureza do soporte, distínguese entre documentos en papel, en soportes magnéticos e ópticos; segundo o código empregado na mensaxe, diferénciase entre textuais, gráficos, iconográficos, sonoros, audiovisuais, tridimensionais, informáticos e multimedia; segundo o seu rigor científico, divídense en científicos, técnicos...

   2. documento primario

      Fonte de datos que contén información orixinal e reflicte os resultados directos da investigación. Poden presentarse baixo diversas formas: libros, publicacións periódicas, informes, actas de congresos, patentes, traducións, normas, teses e outros traballos académicos.

   3. documento secundario

      Fonte de datos que resulta do procesamento lóxico e analítico-sintético dos documentos primarios, sobre os que informa. Aparece en forma de boletíns, de resumos, de sumarios e de índices, bibliografías, catálogos de bibliotecas e catálogos colectivos.

2. 1. Escritura que expresa declaracións de vontade positivas ou negativas, ou ben, feitos e dereitos. Os documentos poden ser públicos, que son os que foron autorizados por un notario, un xuíz ou un funcionario público competente, coas solemnidades requiridas pola lei; ou privados, cando soamente foron asinados polos interesados, con ou sen testemuñas. Os documentos públicos poden ser notariais, nos que se inclúen as actas e testemuños, xudiciais, que se integran polas sentencias, autos, providencias e mandamentos, e administrativos, que comprenden os decretos, acordos, ordes e resolucións de calquera autoridade pública. Os documentos privados téñense por eficaces cando a parte a quen prexudique os recoñeza como lexítimos ou deixe transcorrer o prazo establecido de impugnación. Os documentos poden ser expresados en linguaxe natural, convencional ou en calquera outra expresión gráfica, sonora ou en imaxe recollida en calquera tipo de soporte material, incluídos os informáticos.

   2. documento auténtico

      Documento expedido pola autoridade ou funcionario competente no exercicio das súas funcións e que dá fe por el mesmo.

   3. documento constitutivo

      Documento que recoñece, reproduce ou renova un negocio xurídico.

   4. documento declarativo

      Documento que constata a situación á que se refire o mesmo documento.

   5. documento de crédito

      Documento que lle outorga ao posuidor lexítimo o dereito de obter a prestación que vai contida nel.

   6. ...

PERSOEIRO

Rei de Portugal (1433-1438), fillo de Xoán I. Coñecido como don Duarte, casou con Leonor de Aragón en Coimbra (4.11. 1428). Participou na conquista de Ceuta. Celebrou cortes en Leiria e Évora (1433, 1436 e 1438) e reformou a administración pública. Ademais lexislou sobre os señoríos e as terras da coroa, e prohibiu as cartas de privilexios señoriais (1434). Emprendeu o saneamento da moeda e cuñou escudos de ouro e reais de prata. Retomou a política de expansión en África e, trala resolución do conflito entre casteláns e portugueses da expansión atlántica no Concilio de Basilea (1435-1436), armou unha flota contra Tánxer dirixida polo infante don Enrique. A expedición fracasou e o infante don Fernando, mestre de Avis, quedou en poder dos musulmáns como refén da entrega de Ceuta (1437). Morreu a causa dun andazo de peste que afectou a Portugal (1437-1441). Escribiu o Livro da ensinança de bem cavalgar toda sela e Leal conselheiro.