"Red" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Wessex (871-899). Fillo de Etelwulf e de Osburga. Foi adoptado polo Papa León IV (853), quen se encargou da súa educación. Subiu ao trono á morte do seu irmán Etelred I (871). Loitou contra os dinamarqueses (893) e logrou ser recoñecido polos anglosaxóns; a partir dese momento restableceu a autoridade real e a unidade inglesa. Reformou a administración e o exército, redactou un código de leis, fundou unha escola palatina, e fomentou a cultura facendo traducir ao saxón as obras latinas máis importantes. A súa festa celébrase o 28 de outubro.

PERSOEIRO

Trompetista americano de música de jazz. Creou unha orquestra no ano 1940. Autor da gravación Meets Kid Ory para trombón e trompeta.

PERSOEIRO

Filólogo, historiador, crítico literario e poeta. Discípulo de Menéndez Pidal. Desde 1948 foi membro da Real Academia Española e desde 1968-1982 o seu Presidente. Distinguiuse como un brillante e orixinal cultivador da estilística moderna. Cómpre salientar os estudios e ensaios Poesía Española, Ensayo de métodos y límites estilísticos (1950) e Primavera temprana de la literatura europea (1960) e especialmente os dedicados a Góngora. Exerce polos seus estudios e investigacións unha notable influencia na cultura hispánica. A súa obra máis importante é Hijos de la ira (1944) e en 1978 recibiu o premio Cervantes. Con respecto á lingüística galega publicou: “Junio” y “Julio” entre Galicia y Asturias (1945), El saúco entre Galicia y Asturias (1946); Enxebre (1947), Gallego “bordelo”, “abordelar” (sobre el par de encuarte en el noroeste de la península) (1950), Del occidente de la peninsula ibérica,1Port. “estiar”, 2Gall. Ast.“bedro” estivada...

PERSOEIRO

É propietario e maître de Casa Alfredo (Mos), e o primeiro e actual presidente-fundador da Asociación Galega de Sumilleres. Paralelamente desenvolve un importante labor docente, impartindo dende 1997 cursos de sumiller.

PERSOEIRO

Escritor suízo de lingua francesa. Foi profesor de estética (1849) e filosofía (1854) na Academia de Xenebra. É coñecido, sobre todo, polos fragmentos extraídos do seu Diario íntimo. Os seus fragmentos de crítica literaria teñen un interese especial; expón un plan pedagóxico influído por Hegel. Escribiu tamén Theorie de l’education.

PERSOEIRO

Escritor alemán nacionalizado suízo e un dos fundadores do Grupo 47. Escribiu novelas e narracións de moito éxito, sobre todo a autobiografía Die Kirschen der Freiheit (‘As cereixas da liberdade’) e a novela Sansibar oder der letze Grund (‘Zanzíbar ou o último fundamento’), que constitúe unha crítica do totalitarismo.

1. Lugar poboado de árbores.

2. Plantación de árbores feita con finalidade ornamental, en parques e xardíns, ou destinada á produción de madeira.

PERSOEIRO

Xornalista, fillo de emigrantes vascos e moi identificado con Galicia, foi presentador do programa Recordando a Galicia, que se viña emitindo dende 1939. Foi premiado o seu labor informativo en numerosas ocasións pola colonia galega da emigración.

1. Desprazar ou facer ir cara atrás.

2. Separar ou poñer lonxe algo ou alguén dun sitio.

3. Separar algo ou alguén dun posible perigo.

4. Botar para atrás a causa dun temor.

5. Separar a alguén ou algo do trato con outros, desaparecendo a relación que existía antes entre eles.

6. Facer renunciar a seguir adiante con algo que acaba de iniciarse ou que se vai iniciar nun futuro.

7. Moverse cara atrás.

8. Pórse alguén a unha certa distancia dalgún sitio.

9. Abandonar alguén un proxecto ou idea por temor.

10. Separarse alguén ou algo do trato con outros, desaparecendo a relación que existía antes entre eles. OBS: Acostuma ir seguido da preposición de.

1. de arredondar.

2. Con forma de esfera.

3. Dise do fonema no que ao pronunciarse se produce unha cavidade de resonancia anterior mediante a prominencia dos beizos. As vocais velares, /o/, /O/ e /u/ defínense, dese xeito, como arredondadas.

1. Acción e efecto de arredondar.

2. 1. Fenómeno particular, da chamada labialización, que consiste nunha prominencia activa dos beizos na realización de certos fonemas, propiamente arredondados, ou doutros non arredondados por influencia inmediata dun que si o é.

   2. arredondamento dos beizos

      Proxección cara a fóra dos beizos que determina a formación dunha cavidade particular de resonancia diante dos incisivos e o peche do orificio de saída da emisión do aire, que modifica o efecto acústico de determinados fonemas.