"An" (Contén)

GALICIA

Concello da comarca de Barbanza, situado no SO da provincia da Coruña, no O da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N con Lousame (comarca de Noia), ao S coa ría de Arousa, ao L con Dodro (comarca do Sar) e ao O con Boiro (comarca de Barbanza). Abrangue unha superficie de 58,8 km 2 , en que acolle unha poboación de 11.554 h (2007), distribuída nas parroquias do Araño, Asados, Isorna, Leiro, Rianxo e Taragoña. A súa capital é a vila de Rianxo, situada a 42° 39’ 10’’ de latitude N e 8° 48’ 52’’ de lonxitude O, localizada a 104 km da capital provincial e 36 km de Santiago de Compostela. Está adscrito á arquidiocese de Santiago e ao partido xudicial de Padrón.
Xeografía física
Rianxo, situado no fondo da ría de Arousa, na súa marxe dereita, está nunha zona de transición entre a serra do Barbanza, o val de Quintáns e o esteiro do Ulla. O territorio encóntrase compartimentado en bloques elevados e afundidos cunha dirección SO-NL. As áreas elevadas están...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Rianxo. Datada no s XV, ten trazas gótico-mariñeiras con planta rectangular e unha soa nave dividida en catro tramos por arcos faixóns apuntados. A capela maior é de planta cadrada e cóbrese con bóveda de cruzaría. No lado norte ten acaroada unha capela de menor dimensión, a sancristía sitúase detrás da cabeceira. Nos laterais da nave principal atópanse dúas capelas dos ss XVI-XVII. Na fachada principal destaca a portada do s XVI con arco de medio punto e un relevo de Xesús Cristo bendicindo entre dous anxos. Nun lateral sitúase a torre-campanario do s XVIII, de planta cadrada con tres tramos e rematada en cúpula.

IGREXAS

Igrexa situada en Ribadavia. Construída a finais do s XII en estilo románico, foi doada á orde de San Xoán de Xerusalén, establecida en Ribadavia desde esas mesmas datas. Ten unha soa nave rectangular, ábsida con bóveda de canón lixeiramente apuntada e cuberta de madeira a dúas augas. Na fachada destaca a fiestra de medio punto flanqueada por columnas que se abre sobre a porta.

IGREXAS

Igrexa situada en Ribadavia. Pertenceu aos monxes de Santa María de Oseira, que recibiron a súa doazón por parte do Rei Fernando II en 1164 cando aínda estaba en construción. Reedificada no s XIII, no s XIV pasou a depender do bispado de Tui, ata que a pasou á diocese de Ourense. Ten unha soa nave con cuberta de madeira e o presbiterio cóbrese con bóveda renacentista. Da construción orixinal só se conserva a fachada, de estilo románico de transición, na que destaca o arco oxival con dúas arquivoltas apuntadas sustentadas por columnas acaroadas. Na parte superior ten un rosetón cunha celosía. O resto do edificio pertence a épocas posteriores, sobre todo do Renacemento. No adro atópase un cemiterio e consérvase un cruceiro barroco.

IGREXAS

Igrexa situada en Ribadavia. Estivo baixo a advocación de san Xes e atopábase no recinto do castelo dos condes de Ribadavia ata que se trasladou ao barrio xudeu. No s XIV o bispado de Tui cedeulla ao mosteiro de San Salvador de Celanova e a partir de 1486 comezou a coñecerse co nome actual. De estilo barroco, ten unhas dimensións considerables e foi modificada no s XVIII cando se reconstruíu a capela maior, e en 1826, momento no que renovou a fachada e se construíu a cornixa e a torre.

IGREXAS

Igrexa situada en Ribadavia. Realizada en estilo románico, tamén conta con elementos góticos, ten unha soa nave rectangular con cuberta de madeira, ábsida semicircular con bóveda de cruzaría e presbiterio de dous tramos. No exterior destacan os canzorros que se atopan por todo o muro e os capiteis figurativos. A fachada principal ten dous contrafortes e portada con tripla arquivolta de medio punto sobre tres pares de columnas de bo tamaño. Na parte dereita sitúase a torre-campanario do s XVI.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Ribadeo. Realizada en cachotaría e cantaría granítica, é unha reconstrución do antigo convento franciscano do s XIII. Consta de nave central cuberta de bóveda de nervios, capela maior, dúas capelas absidiais e outras laterais. No seu interior destacan os arcos románicos polos que se accede á antiga sala capitular desde o claustro. Na fachada principal salienta a porta gótica do s XIV con columnas e capiteis con decoración vexetal e unha gran fiestra tamén decorada. No centro da fachada sitúase unha torre-campanario gótica, e no lado esquerdo unha portada gótica semellante á principal.

GALICIA

Xornalista e xurista. Doutor en Dereito pola Universidad de Madrid, ingresou no corpo xurídico militar, foi auditor xeral do exército, fiscal do Consello Superior de Guerra e Mariña e gobernador civil de Huelva e Valladolid. Colaborador de diversos periódicos, foi autor da tradución Historias conmovedoras (1881) e escribiu, xunto a Fausto Manzaneque Montes, Comentarios a la ley de enjuiciamiento militar y formularios completos arreglados a la misma.

1. Relativo ou pertencente ao ribagorzano.

2. Subdialecto do catalán noroccidental que se estende desde o Val de Arán (onde fai fronteira co gascón) ata o S de Tamarit e desde a Noguera Ribagorçana ata a fronteira co aragonés.

PERSOEIRO

Pintor. De novo estableceuse en Madrid, onde recibiu a influencia do manierismo clasicista dos pintores italianos e casteláns activos en El Escorial, como Juan Fernández Navarrete o Mudo, Federico Zuccari e Pellegrino Tibaldi. Traballou para os conventos da corte, ata que se estableceu en València onde, protexido polo vicerrei Juan de Ribera, axiña se converteu en xefe da escola valenciana de pintura. O Retaule de Sant Jaume (1603-1604) con influencias do Mudo e de Lucca Cambiaso, e as táboas do colexio do Patriarca (1605-1611) próximas a Zucari, teñen aínda o xeito de El Escorial, aínda que mostran a súa personalidade. Semella que unha viaxe a Italia (1613-1615) provocou un cambio radical no seu estilo, que evolucionou cara a un naturalismo tenebrista e unha maior concreción escultórica das súas formas. Algúns tratadistas ven influencias de J. de Ribera na súa última etapa (1620-1628). Moitas das súas obras son difíciles de identificar xa que creou un taller...

MUNICIPIOS

Municipio de Cantabria, situado ao O de Santander, preto da costa (3.688 h [2001]). O núcleo do termo é Carriazo. Predomina a agricultura, a gandaría e as industrias alimentarias, especialmente as lácteas.

MUNICIPIOS

Municipio de Cantabria, situado na marxe S do río Pontones ao SO de Santander (2.005 h [2001]). O núcleo do termo é Hoz de Anero