"An" (Contén)

1. Que denota ou implica antagonismo.

2. Alucinación auditiva verbal na que algunhas voces se opoñen a outras: unhas insultan ao suxeito, mentres que outras o animan. Obsérvase na psicose alucinatoria crónica.

1. Estado de loita, de rivalidaden e de oposición.

2. Inhibición ou interferencia dun organismo no crecemento doutro. O antagonismo pode ser por antibiose, por parasitismo ou por depredación e por competencia.

3. Acción oposta de substancias, órganos ou sistemas do organismo como, por exemplo, o bíceps respecto do tríceps.

4. Na absorción selectiva das substancias disoltas do solo por parte das raíces, acción negativa dos ións dun elemento sobre a absorción do outro, por exemplo, a obstaculización da absorción dos ións potasio por parte dos ións calcio, cando abundan.

5. Acción ou efectos dun medicamento opostos aos doutro. Iso pode estar motivado, ou ben por reacción química entre eles, ou ben polo feito de que actúan de forma oposta sobre un mesmo substrato orgánico.

6. Inhibición ou interferencia mutua entre dous ións diferentes en todo o que fai referencia á súa acción biolóxica.

1. Que se atopa en loita, en oposición a outro.

2. Que presenta antagonismo.

3. Composto natural ou sintético que interfire a síntese ou a función dunha substancia por un mecanismo de competencia. Na cinética enzimática recibe tamén o nome de antimetabolito.

4. Personaxe que nunha obra de fición, tanto na literatura como no cine, se opón á figura do protagonista.

5. Resorte de retorno.

PERSOEIRO

Teórico húngaro de arte, establecido en Inglaterra. Formulou un enfoque historicista na análise da obra de arte, especialmente nos seus compoñentes económicos, políticos e sociais en xeral. Entre as súas obras, sobresaen Florentine painting and its social background (A pintura florentina e o seu contexto social, 1947) e Osservazioni sul metodo della storia dell´arte (Observacións sobre o método da historia da arte, 1954).

PERSOEIRO

Xeneral e embaixador espartano. Foi enviado por Esparta no ano 393 a C para asinar a paz con Persia, á que se opuñan Atenas, Argos, Tebas e Corinto. Unha vez sometida Atenas por unha escuadra dirixida polo xeneral Antálcides coa axuda do sátrapa persa Tiribase, feito que a obrigaba a asinar a paz, só foron quen de oporse ao pacto Argos, Tebas e Corinto, polo que este deixou de contar cunha oposición forte. A Paz de Antálcides ou do Rei (387 a C), negociada por Antálcides en nome dos gregos e por Artaxerxes, significou a recuperación de Xonia (agás Lemnos, Imbros e Skyos que permaneceron no poder de Atenas). Así mesmo, debido a que quedaban disoltas as ligas entre cidades gregas, Esparta convertense en árbitro dos asuntos graves helénicos debido á súa posición militar predominante, aínda que significou a fin das aspiracións espartanas e atenieuses dun dominio panhelénico e da emancipación de Persia. Tamén supuxo a perda de todas as conquistas efectuadas por mor das Guerras Médicas.

CAPITAIS

Capital do il de Antalya, Turquía (502.269 h [1995]). Porto do Mediterráneo no interior do golfo de Antalya e centro comercial da chaira da Panfilia. É un lugar característico de turismo. Ten aeroporto.

1. O ano pasado.

2. Antigüidade.

PENÍNSULAS

Península da Antártida que separa o mar de Weddell do mar de Bellingshausen. Coñecida tamén polo nome de Terra de Graham, península de Palmer ou Terra de O´Higgins, ten 1.500 km de lonxitude e culmina a 4.171 m de alt. Tectonicamente e petrograficamente é continuación da cordilleira andina, que se prolonga por debaixo do océano polo Scotia Ridge. Parte deste territorio podería ser de carácter insular, soldado hoxe con inlandsis. A península sufriu dobramentos e fracturacións que conformaron as tres aliñacións montañosas que a percorren. O litoral é moi recurtado, con numerosos fiordes, illas e canais onde afloran algunhas rochas eruptivas (principalmente basaltos). Cara ao mar de Weddell esténdese a Terra de Coats; nesta área o glaciarismo é moi notable. O Reino Unido, Arxentina e Chile reivindican a súa soberanía.

1. Relativo ou pertencente á Antártida.

2. Paralelo situado 23° 28’ do Polo Sur.

3. Reino fitoxeográfico que comprende as illas oceánicas austrais desprovistas de vexetación arbórea (Kerguelen, Tristán da Cunha e outras), o extremo meridional de América, a alta montaña andina e o continente antártico. Presenta unha flora moi pobre, mesmo en comparación coas terras árticas, con especies polo xeral endémicas, agás algúns xéneros que se estenden ata Nova Celandia e o SL de Australia.

1. Relativo ou pertencente á rexión antártico-andina.

2. Rexión do reino antártico que comprende o extremo sur de América que se prolonga cara ao norte pola alta montaña andina.