"Sil" (Contén)

Que ou quen ten pouco ánimo ou pouco valor para enfrontarse ás cousas.

Calidade de pusilánime.

Xénero de moluscos, da clase dos gasterópodos, coa cuncha de pequeno tamaño enrolada helicoidalmente. Viven no nivel intermareal, enriba de algas pardas das que extraen o alimento. En Galicia aparecen as especies P. parva, P. interrupta e P. radiata.

Personaxe lendaria de Roma, nai de Rómulo e Remo. Segundo a lenda, o seu tío Amulio, que destronara ilexitimamente ao seu pai Numitor, rei de Alba Longa, converteuna obrigatoriamente en vestal para asegurarse a descendencia. Tivo amores clandestinos e admítese xeralmente que foi amante de Marte. Ao evidenciarse o seu embarazo, foi encarcerada e liberada da morte inmediata grazas á intervención da súa curmá Anto. Morreu despois do parto ou liberada polos seus fillos, Rómulo e Remo.

Construción situada en Vilafiz (Friol). Realizada en cantaría de granito, ten planta en forma de U e dous pisos, cuberta de lousa a catro augas e catro chemineas. A fachada caracterízase polo barroquismo palaciano do s XVIII. No piso baixo presenta tres portadas con arco de medio punto e desde un patín dobre, cun frontón formado por tres arcos de medio punto separados por pilastras, accédese cara ao piso superior. Nos lados do patín prolóngase a solaina. O conxunto complétase cun cruceiro e unha capela, baixo a advocación de Nosa Señora da Concepción.

Resistencia que presentan os sólidos á rotura por choque, dada por unha cifra que caracteriza a fraxilidade do sólido.

Antigo mosteiro beneditino situado en Ribas de Sil. En 1151 documéntase a súa doazón a Velasco Pérez e a súa nai, Elvira Núñez, por parte de Afonso VII. Do antigo cenobio, restaurado en 1604, só queda parte dunha torre derruída situada detrás da igrexa, que lembra as loitas dos monxes contra os cabaleiros da orde militar de San Xoán na súa encomenda de Quiroga. O templo, hoxe parroquial, foi construído en estilo románico no s XII, pero sufriu numerosas reformas e da edificación orixinal só se conserva a ábsida e a porta norte, con arco de medio punto. Ten unha soa nave de planta rectangular e presenta numerosos elementos que foron considerados protorrománicos e visigodos, aínda que só forman parte da decoración, co que non se pode afirmar que existira un templo anterior no seu emprazamento. O ábsida cúbrese con bóveda de canón no tramo recto e con bóveda de forno na cabeceira semicircular. O arco triunfal apóiase en columnas entregadas. A porta lateral situada no adro, daba acceso ao claustro...

Antigo mosteiro que puido estar situado en Castro Caldelas. Desde o s XII pertenceu a Montederramo.

Antigo mosteiro beneditino situado en Parada de Sil. Descoñécese con certeza a súa data de fundación pero documéntase a súa existencia desde o s IX. Recibiu doazóns e privilexios dos monarcas castelán-leoneses e dos papas. As súas posesións estendéronse por Lugo e Ourense, na ribeira do Sil, aínda que cando se incorporou á Congregación de Valladolid (1499) xa case fora abandonado polos monxes, e no s XVI pasou a depender de Santo Estevo de Ribas de Sil. Consérvase unha parte das antigas dependencias, o claustro e a igrexa. O claustro ten forma de L e sitúase ao lado norte e leste da igrexa. Divídese en tres tramos reforzados con contrafortes e na planta baixa destacan os arcos de medio punto sobre columnas. Neste lado norte presenta unha torre acaroada coa base aberta mediante tres arcos de medio punto asentados sobre columnas pegadas ao muro e rematados por capiteis profusamente decorados. As demais dependencias do mosteiro abríanse a este claustro. A igrexa foi construída en estilo románico...

Antigo mosteiro masculino situado en Sacardebois (Parada de Sil). Fundouno no s X o abade Froila segundo consta nunha inscrición do Tumbo Nuevo de Santa María de Montederramo de 1648.

Antigo mosteiro beneditino situado en Santo Estevo de Ribas de Sil (Nogueira de Ramuín). A primeira proba documental da súa existencia é un documento de 921 do Rei Ordoño II no que se autoriza ao abade Franquila a reconstrución do mosteiro de Santo Estevo, pero puido exisir nos ss VI e VII. O Rei Afonso IX defendeuno fronte aos intereses de varios nobres e o mosteiro chegou a ter xurisdición sobre un extenso territorio. Incorporouse á Congregación de Valladolid en 1499 e no s XVI tivo entre os seus priorados a Santa Cristina de Ribas de Sil e San Vicente de Pombeiro, e acadou unha grande importancia económica ata a exclaustración de 1835. Acometeuse unha restauración do conxunto e en 2004 inaugurouse nas súas dependencias un Parador Nacional de Turismo. Realizado en estilo románico, ten elementos arquitectónicos que van desde o gótico e o renacentista ata o neoclásico. Das distintas dependencias que se conservan destacan os tres claustros. O Procesional ou dos Bispos, recibe este nome en...