"To" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á hora de completas.

2. completas.

1. Maneira de comportarse.

2. Maneira constante ou variable de presentarse as diversas calidades que compoñen un son: ton, timbre, cantidade e intensidade.

3. Conxunto de reaccións adaptativas dun individuo nun medio e nunha unidade de tempo determinados. O termo, intimamente ligado ás teorías do condutismo, só se pode empregar estritamente para cualificar as modificacións espacio-tempo, deixando de lado os procesos non manifestos de natureza mental ou afectiva.

4. Conxunto de accións coas que os animais afrontan os cambios que se producen no ambiente e se adaptan a el.

5. Comportamento social máis ou menos espontáneo que numerosos individuos manifestan ao mesmo tempo, en presenza dun mesmo estímulo ou de situacións afíns, estean reunidos nun mesmo lugar, separados fisicamente, dispersos ou nun ámbito reducido da vida social. O termo abrangue dende os estados de inquietude grupal ata as formas primarias dos movementos sociais, pasando polas modas e mitomanías, as condutas de masas e as formas espontáneas de contestación social. As teorías sobre o comportamento colectivo tiveron un gran desenvolvemento en Europa, a partir da obra de Émile Durkheim (1858-1917) e, máis tarde, na teoría crítica de Erich Fromm (1900-1980), e nos EE UU, o termo collective behaviour difundiuse a partir da obra de Robert Park (1864-1944) e Ernest Burgess (1886-1996).

6. Proceso de formación e expresión das preferencias políticas individuais respecto das alternativas políticas presentes no procedemento da votación. As teorías sociolóxicas sobre o comportamento electoral analizan os resultados oficiais das eleccións tratando de atopar os fundamentos do voto, da abstención e das súas evolucións. Mediante o enfoque ecolóxico-comparativo relaciónanse os votos dos partidos con algunhas características políticas, demográficas, históricas, sociais e económicas. Os estudios electorais analizan tamén as motivacións do comportamento individual e dos votos, e ademais, a fidelidade partidista.

7. Comportamento social capaz de influír directamente sobre o funcionamento do sistema político e dos seus principais compoñentes: os grupos de interese, os partidos políticos, as eleccións, os órganos lexislativos e de goberno e as decisións políticas e administrativas trascendentes. O seu estudo constitúe unhas das liñas de investigación predominante na ciencia política. Ata mediados dos anos sesenta a súa análise centrouse no estudo da personalidade política e das elites, das actitudes políticas e da opinión pública e do comportamento electoral. Nesa década comezáronse a estudar aspectos relativos á socialización política e aos problemas da elección racional adaptados ao eido político. Destacan os estudios da escola de Chicago (Merriam e os seus discípulos, Lasswell e Gosnell), da xeneración de politólogos americanos de Key, Almond e Verba, os estudios electorais de Lazarsfeld e a teoría de sistemas de Easton.

1. Aplícase ao que é heteroxéneo ou constitúe unha mestura.

2. orde arquitectónica.

1. Que ou quen compón.

2. Persoa que compón música.

1. de compoñer e compor.

2. 1. Que está formado por varios elementos.

   2. palabra composta

      Palabra formada por composición.

   3. tempo composto

      Tempo verbal dalgunhas linguas que se compón de dous ou máis elementos, un auxiliar, e o participio do verbo correspondente. O galego non posúe tempos compostos, trazo que o individualiza fronte ás demais linguas románicas. Na Idade Media o galego posuía as perífrases aver/seer + participio que, ao non superar a primeira fase de creación dos tempos compostos, quedaron na significación aspectual sen chegar a orixinar as novas oposicións temporais e, pola contra, desenvolveu un vasto e complexo sistema de perífrases verbais.

3. Substancia formada por átomos ou ións de dous ou máis elementos químicos diferentes. Un composto diferénciase dunha mestura porque está constituído nunha proporción definida polos seus elementos, porque estes non se poden separar por medios físicos, e porque posúe propiedades diferentes das dos seus elementos. Os compostos clasifícanse xenericamente en orgánicos ou compostos de carbono e hidróxeno, con outros elementos ou sen eles, e en inorgánicos, que non conteñen carbono (excepto os óxidos de carbono, carbonatos, carburos, etc). Os poucos compostos que non cumpren a lei das proporcións definidas chámanse non estequiométricos ou bertholidos. Tamén recibe a denominación de corpo composto.

4. asterácea.

5. orde arquitectónica.

1. Que comproba ou serve para comprobar.

2. Conxunto de aparatos (tacómetro, voltímetro, manómetro, oscilógrafo, etc) dispostos nunha mesma instalación, que permiten comprobar as diferentes partes do motor sen ter que desmontar cada elemento. Pódese comprobar o número de revolucións por minuto, a presión da bomba de carburante, a compresión nos cilindros, os diferentes elementos da instalación eléctrica, o avance do acendido, o contido do CO nos gases de escape, etc.

PERSOEIRO

Físico norteamericano. En 1916 doutorouse na Universidade de Princeton e traballou como profesor nas universidades de Minnesota (1917), Washington, Saint Louis (1920-1923), e Chicago (1923-1945). En 1945 volveu á Universidade de Washington como secretario, onde permaneceu ata a súa xubilación en 1961. Realizou notables traballos sobre os raios X, que conseguiu polarizar totalmente en colaboración con C. H. Hagenow. Son básicas as súas investigacións sobre os raios cósmicos. En 1927 compartiu o Premio Nobel de Física con C. T. R. Wilson polo estudo do fenómeno que leva o seu nome, descuberto en 1923. Durante a Segunda Guerra Mundial traballou na sección metalúrxica do proxecto Manhattan para a construción da bomba atómica.

PERSOEIRO

Novelista. Describiu a alta sociedade inglesa de comezos do s XX cunha grande agudeza e mordacidade. Da súa produción destacan as obras Brothers and Sisters (Irmáns e irmás, 1929), Men and Wives (Homes e mulleres, 1931) e The Mighty and their Fall (O poderoso e a súa caída, 1961).

1. 1. Acción e efecto de computar.

   2. facer un cómputo

      Establecer a ollo un prezo global para un conxunto de cousas de diferente valor que se trata de cambiar en conxunto.

2. Sistema de cálculo que determina a categoría de cada ano (normal ou bisesto) e a adecuación das festas móbiles cristiás que se rexen polo curso da lúa, como entre os xudeus, no ano solar. OBS: Tamén se denomina cómputo eclesiástico e cómputo pascual.

3. Medida do número de sílabas que ten un verso. No cómputo débense distinguir as sílabas fonolóxicas das métricas, posto que existen certos fenómenos que poden alterar o número real de sílabas métricas, de xeito que non sempre coinciden coas fonolóxicas.

4. Casa principal entre as diversas casas, chabolas ou terras agrupadas das que se encargaba un mesmo campesiño para un só señor.

1. Lugar onde se comunga ou onde se sitúan os fieis para comungar.

2. Sala onde se recibe a comuñón ou ventá a través da que comungan as monxas no convento.

PUBLICACIÓNS

Publicación relixiosa que se editou en Ferrol en setembro de 1981. De tendencia católica, dedicouse a ofrecer información sobre o desenvolvemento da vida parroquial.