"BRE" (Contén)

Paz asinada en Cateau-Cambrésis (actual Cateau Cambresis), Francia, o día 2 de abril de 1559 entre Francia e Inglaterra, e o día 3 entre Francia e a monarquía hispánica, que puxo fin ás guerras entre Francia e os Habsburgo. No tratado con Inglaterra, Francia recuperou a cidade de Calais e, pola paz con Filipe II, as prazas de Somme; ademais, conservou os bispados de Metz, Toul e Verdun, recoñeceu as posesións hispánicas en Italia e nos Países Baixos, e devolveu Córsega aos xenoveses e Savoia e o Piemonte ao duque de Savoia, agás algunhas prazas fortes máis alá dos Alpes. Lombardía quedou repartida entre os Savoia, os Farnesio e os Gonzaga. Por último, acordaron o matrimonio entre Filipe II e Isabel de Valois, filla de Enrique II.

Obra escrita por Valentín Lamas Carvajal baixo o pseudónimo de Marcos da Portela. Publicouse por entregas dende o 21 de outubro ata o 2 de decembro de 1888 no semanario O tío Marcos da Portela. Parrafeos co pobo gallego (nº 250-256), baixo o título de O catecismo do gallego e posteriormente Catecismo da Doutrina Labrega. Composto polo R. P. M. Fr. Marcos da Portela, doutor en Tioloxía campestre, antes de acadar a súa forma definitiva como libro (1889). En clave satírica exponse a mísera situación do labrego galego do s XIX, sometido ao poder das autoridades administrativas que atentan contra a súa dignidade e se aproveitan dos froitos do seu traballo. O autor parodia o Catecismo de la doctrina cristiana do Padre Gaspar Astete (1599), posiblemente o único texto coñecido por toda a poboación galega cunha estrutura dialogada, que conforma un esquema literario eficaz para dirixirse a un público maioritariamente iletrado. O autor, mediante unha disposición en preguntas e respostas semellante...

Mattia Predi.

Queixo elaborado con leite de vaca, opcionalmente de cabra, en proporción minoritaria, propio da zona oriental da provincia de Lugo. A súa obtención documéntase desde o s XVIII, aínda que as súas características apuntan a unha orixe moi antiga. Consómese principalmente como sobremesa. Preséntase madurado, tenro a curado. Trátase dun queixo graxo, cun peso entre un e dous quilogramos, cunha codia tan fina que apenas se recoñece, de cor branca amarelada. Nos queixos artesanais madurados adoita estar balorecida. A pasta é branca, de mol a semidura, untuosa e fundente, granulosa, esmigallable e con estrías. O sabor é lácteo e acedo, incluso lixeiramente amargo e picante nos máis curados. É moi característica a súa forma de gorro de cociñeiro. O método tradicional de elaboración consiste en permitir o callado por acedificación láctica do leite cru a 20° durante un ou dous días, ao que se lle engade un pouco de callo animal. O callado esmigállase á man, escórrese nunha bolsa de tea e a continuación...

Antigo mosteiro situado no Cebreiro do que só se conserva a igrexa. A súa orixe está na fundación dun hospital para peregrinos e dun pequeno templo no s IX, fundados posiblemente por Xerardo, conde de Aurillac, despois de percorrer o Camiño de Santiago. O mosteiro noméase nun documento de doazón de Afonso III ao bispo de Iria no 833. Estas dependencias substituíronse por outras en 1072, cando Afonso VI lles cedeu o control do hospital aos monxes franceses da abadía de Saint-Geraud d’Aurillac, máis tarde anexionada á de Cluny. O mosteiro recibiu privilexios e doazóns de Afonso VI, Afonso VII e Fernando II. En 1487, os Reis Católicos, peregrinos a Compostela, ampliaron o primitivo hospital e separárono, grazas á bula de Inocencio III, de Aurillac. En 1496 pasou a depender da congregación de san Benito el Real de Valladolid ata a súa exclaustración en 1835. O deterioro que sufriu o conxunto monástico alongouse ata que no ano 1962 se iniciou a rehabilitación do hospital, convertido na Hospedería...

Liñaxe que leva como armas, en campo de azul, unha caldeira de ouro sobre chamas de goles.

Liñaxe orixinaria do Cebreiro. As súas armas levan, en campo de ouro, un río con ondas de azul e prata, en situación de faixa, acompañado de seis estacas de sinople, tres en faixa e tres en punta, na mesma posición. Outra variante emprega, en campo de prata, unha montaña de sinople.

Herbácea do xénero Sisymbrium, da familia das brasicáceas. Pode chegar aos 90 cm de altura e presenta pétalos amarelos de ata 4 mm de lonxitude. En Galicia están presentes as especies: S. austriacum, en rochedos marítimos e marxes de cursos de auga; S. irio, en baldíos; S. officinale, en cultivos e beiras de camiños; e S. orientale, naturalizada en ruderais.