"Amil" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto e historiador. Dedicado á intervención sobre o patrimonio arquitectónico dende unha óptica próxima ás formulacións de John Ruskin, elaborou unha teoría da intervención en edificios históricos baseada en formulacións teóricas posteriores. Da súa obra escrita cómpre subliñar L’Architettura del Medio Evo in Italia (A arquitectura do medievo en Italia, 1880).

GALICIA

Profesor. Licenciado en Psicoloxía e diplomado en Psicoloxía da Educación imparte clases na Universidade de Vigo. Publicou Fundamentos de Psicología para maestros (1984), Os xogos dos nosos rapaces (1986) e Bilingüismo y lectura en escolares gallego y castellano-parlantes.

PERSOEIRO

Pintor. Foi destacado representante da corrente informalista que deriva directamente do surrealismo. Asinou o manifesto dimensionista con Duchamp, Arp, Picabia e Delaunay, entre outros, aínda que non chegou a traducirse nunha práctica pictórica definida.

PERSOEIRO

Político guineano. Formado en enxeñería industrial na Universidade de Lisboa foi un dos membros fundadores, no ano 1948, do Centro de Estudos Africanos xunto con Viriato da Cruz e Mário de Andrade. En 1956, fundou o Partido Africano da Indepêndencia de Guiné-Bissau e Cabo Verde (PAIGC) e un ano máis tarde o Movimento para a Libertação de Angola (MPLA) xunto con Agostinho Neto. Durante case unha década compaxinou o seu labor político coas súas accións como guerrilleiro na súa loita contra o dominio portugués, ata que no ano 1972 foi creada a Assembleia Nacional do Povo Guineano. Entre as súas obras hai que destacar A arma da teoria (1975) e A práctica revolucionária (1975). No 1973 foi asasinado.

PERSOEIRO

Médico. Estudiou a carreira de medicina, que rematou en Valladolid con premio extraordinario en 1875. Exerceu como médico en Madrid e realizou diversas viaxes de estudios aos EE UU. Publicou unha Introdución a la Fisiología (1892) e Nociones clínicas de las aguas minerales (1907), un estudo detallado e ordenado sobre as características e efectos terapéuticos das augas, amodo de prontuario.

1. Relativo ou pertencente á orde dos camilos.

2. Relixioso que pertence á orde dos camilos.

3. Nome popular dos relixiosos da orde dos Padres da Boa Morte, tamén chamada dos Clérigos Regulares dos Enfermos. Esta orde, fundada en Roma por san Camilo de Lelis (1584) e confirmada por Sisto V en 1586, foi elevada á categoría de orde relixiosa (1591) por Gregorio XIV. Desde o s XVIII xurdiron diversas ramas femininas.

PERSOEIRO

Eclesiástico latino, fundador da orde dos camilos. Militar ao servizo de Castela ata 1574, tentou entrar na orde capuchina pero impediullo unha chaga incurable que o recluíu na cama. En 1584 foi ordenado sacerdote e, guiado por Filipe Neri, agrupou ao seu redor un grupo de sacerdotes e dedicouse ao apostolado e á asistencia dos enfermos. En 1585 fundou en Roma os Clérigos Regulares dos Enfermos, orde dos camilos ou Padres da Boa Morte. Leva como atributos un estandarte cunha cruz vermella (emblema da Congregación); un bordón con dobre cruz (por ser fundador) ou un anxo que o acompaña cun crucifixo que tende cara a un moribundo (por ser avogado da boa morte). Foi canonizado en 1746 e declarado patrón do persoal auxiliar hospitalario.

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Coñecido como segundo fundador de Roma, loitou contra os etruscos, ecuos, hérnicos e volscos (389 a C) e foi en varias ocasións ditador de Roma.

PERSOEIRO

Escritor. Comezou a súa andaina literaria en El Correo Gallego, de Ferrol. Publicou os poemarios La musa loca (1910?) e Flor de mi senda (1912), e a miscelánea Alborear (1915?), que incluía poesía e teatro.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Xermade baixo a advocación de san Miguel.

GALICIA

Poeta. Publicou: Parrafeos de amor (1981), Feixe de gramos verdes e cousas do pobo (1981), Poemas (1982) e Idilios do Feal de Ansemil (1983).

PERSOEIRO

Escritor. Autor polifacético, enmarcado no romanticismo, está considerado como o Balzac luso. Triunfou na novela pasional centrada na vida da nobreza provinciana e da burguesía do Porto, de acordo cos tópicos románticos populares máis exaltados e anticlericais. As súas primeiras novelas apareceron nas páxinas dos xornais Eco Popular e O Nacional, e, posteriormente, exerceu o xornalismo na Gazeta Litéraria (1868). Na súa extensa produción destacan os volumes de poesía lírica Pundonores desagravados (1845), Murraca (1849), Inspirações (1852), Ao anoitecer da vida (1876); as pezas teatrais Agostinho de Ceuta (1848) e Abençoadas lágrimas (1862); as obras de crítica literaria Esbozos de apreciações literárias (1866) e Curso de literatura portuguesa (1879); e, entre a súa produción novelística, obras como Doze casamentos felizes (1861), Noites de Lamego (1863), Coração, cabeça...

PERSOEIRO

Político italiano, conde de Cavour. Fixo a carreira militar, pero pola súa adhesión á Revolución de 1830 desterrárono ao Val de Aosta e ao ano seguinte abandonou o exército. Despois do establecemento da liberdade de prensa (1847) fundou Il Risorgimento, desde onde propuxo a unidade italiana e a adopción de reformas dentro dun liberalismo conservador (sufraxio censatario). Foi deputado entre 1848 e 1850, e defendeu na cámara a abolición dos privilexios eclesiásticos; posteriormente, formou parte do gabinete moderado de Azeglio como ministro de Agricultura e Comercio (1850-1851) e de Finanzas (1851), e impulsou unha política librecambista cara a Europa. En 1852 elixírono presidente do Consello de Ministros e organizou o estado do Piemonte segundo os principios do liberalismo burgués. En 1858 pactou con Francia o Tratado de Plombières, acordo polo que os franceses se comprometían a axudar ao Piemonte na expulsión dos austríacos, pero o seu fracaso provocou a súa dimisión temporal...

GALICIA

Escritor. A súa primeira infancia transcorreu na Galicia rural das Rías Baixas, concretamente nas vilas de Iria Flavia, Tui e Cangas. Primoxénito do matrimonio formado por Camilo Cela Fernández e Camila Enmanuela Trulock y Bertonini, no seu libro de memorias La rosa (1959) vincula as súas primeiras lembranzas ás estadías nas casas dos avós maternos, en Iria Flavia, e paternos, en Tui. O contacto co cosmopolitismo da súa familia inglesa, por parte materna, e a relación íntima con Galicia, resultado do trato co mundo do avó paterno e co contorno galegofalante, sentaron as bases do futuro creador enraizado no rural galego. Con motivo do traslado do pai, funcionario de aduanas, a familia estableceuse en Cangas e o neno asistiu á escola en Vigo. Nesta época coñeceu o poeta Antón Noriega Varela, que fundara, xunto co seu pai e Antón Villar Ponte, o xornal anticaciquil Guau, Guau. A este antecedente literario paterno súmase a relación da súa bisavoa María Margarita Jones con Rosalía de Castro,...

PERSOEIRO

Político libanés, cristián maronita. Accedeu á presidencia da república en 1952, cargo do que dimitiu en 1958 ante o clima de conflito civil creado pola oposición musulmana. Dirixente do Partido Nacional Liberal, en 1973 organizou unha milicia do seu partido, que combateu os fedaín palestinos instalados no Líbano. Foi tamén ministro de Finanzas (1975-1976) e de Asuntos Exteriores e Defensa (1976). En 1979 integrou os seus seguidores, xunto cos da Falanxe Libanesa, na Fronte Libanesa Cristiá.

PERSOEIRO

Revolucionario cubano. Participou no desembarco do Gramma en 1956 e posteriormente acompañou o Che na toma de Santa Clara en 1958. Morreu en accidente aéreo.