"ILi" (Contén)

PERSOEIRO

Vicealmirante neerlandés. Durante a Guerra da Liga de Augsburgo (1689-1697) comandou as escuadras aliadas contra a francesa, que derrotou na Hague (1692).

PERSOEIRO

Narrador, poeta e ensaísta encadrado na Xeración do 1936. Estudiou Maxisterio en Pontevedra e Filosofía e Letras en Santiago de Compostela, estudios que tivo que interromper en 1936 por causa da guerra civil e o fusilamento do seu pai. Durante a súa etapa universitaria foi un dos fundadores da revista escolar Tude, dirixida por Xesús Ferro Couselo, co que tamén levou a cabo a organización da Exposición Regional de Arte Infantil, que non se chegou a celebrar pola sublevación do 36. En 1942 trasladouse a Vigo onde, dende 1947 e ata a súa morte, desempeñou o cargo de Chanceler do Consulado de Uruguai. Nos anos sesenta viaxou por distintos países de Latinoamérica como conferenciante. Impulsou múltiples iniciativas culturais como a fundación das editoriais galegas Castrelos -xunto aos seus irmáns Xosé María e Álvaro Álvarez Blázquez-, e a colección Salnés, da Editorial Galaxia, codirixida xunto a Celso Emilio Ferreiro e Francisco Fernández del Riego. Colaborou nas publicacións Galicia...

PERSOEIRO

Escritor. Catedrático de Ensino Secundario no Instituto de Pontevedra, cidade na que permaneceu ata a súa morte ocupando diversos cargos de responsabilidade como a dirección do Instituto, a vicepresidencia da Deputación ou a presidencia da Sociedade Económica. Participou na vida cultural e política da cidade, colaborando nos xornais pontevedreses Galicia Humorística, El Iris, El Eco de Pontevedra, Crónica de Pontevedra, entre outros e dirixindo outros como El Ditamen, La Paz, El Alerta, El Fénix e El Eco de Tambo. Membro correspondente da Academia da Historia e, como militante nas filas liberais, integrante do Comité Revolucionario de Pontevedra en 1868. Na literatura galega considérase o iniciador dunha gran familia dedicada ás letras á que pertencen os Álvarez Limeses, Álvarez Gallego, Álvarez Negreira, Álvarez Gándara, Álvarez Blázquez e Álvarez Cáccamo. En galego escribiu a obra teatral de tema histórico Mari-Castaña, Drama hestórico...

GALICIA

Poeta. Publicou poesía na prensa periódica e o libro Caminos al atardecer (1973), e en galego, o poemario Albas de primaveira (1981).

GALICIA

Funcionario da Administración local, xornalista e poeta. Colaborou en revistas e xornais como Finisterre, Sonata Gallega, Agro, Ciudad, Alba, Litoral, El Pueblo Gallego, La Noche, Faro de Vigo, El Ideal Gallego ou Diario de Pontevedra, onde desempeñou o cargo de redactor xefe. Empregou frecuentemente os pseudónimos Ramón de Silva, Emilio Ramón Álvarez e Era. No 1949 colaborou con Celso Emilio Ferreiro na fundación da colección de poesía Benito Soto, na que publicou o poemario Madrigal. Posteriormente editou Sonetos de Quicio Volante (1992), volume en que reuniu poemas escritos entre 1950 e 1990. No eido da prosa, publicou La veleta apunta a Pontevedra (1991), recompilación de textos que viron a luz na prensa entre 1947 e 1971. Entre os recoñecementos que obtivo...

GALICIA

Sacerdote e líder agrarista. Estudiou o bacharelato en Ourense. Posteriormente ingresou no Seminario Conciliar de San Fernando, onde foi ordenado sacerdote. Pouco despois principiou unha intensa actividade pública, colaborando en múltiples xornais como La Nueva Época, El Eco de Orense ou La Galerna. Foi alentador do ourensán Círculo Católico de Obreiros. Exerceu por primeira vez como abade rural en Parada de Laviote (O Irixo) onde no 1904 escribiu o seu primeiro folleto independente El cura rural. No 1907 marchou a Madrid para se establecer como capelán do marqués de Urquijo. Alí vencellouse aos círculos galeguistas, colaborando nas actividades do Centro Galego e coa revista Galicia, que dirixiu a partir do 1908. Publicou unha colección de contos titulados Por los agros celtas (1907). Xunto con Alfredo Vicenti, Manuel Portela Valladares, Luís Antón de Olmet, Prudencio Canitrot e outros fundou o movemento Acción Gallega, que dende 1910...

1. Que pertence á familia das amarilidáceas.

2. Planta da familia das amarilidáceas.

3. Familia de herbáceas da orde asparagais, integrada por uns 75 xéneros que comprenden unhas 1.100 especies de plantas herbáceas a miúdo bulbosas, de distribución tropical, subtropical e de rexións temperadas. Moitas especies se empregan en horticultura e xardinería. Pertencen a esta familia os narcisos, as cebolas das gaivotas e os xéneros Amaryllis e Leucojum.

1. Relativo ou pertencente aos grupos amilo.

2. Nome trivial dos alcois isómeros de fórmula C 5 H 11 OH e das súas mesturas que se ofertan a nivel comercial. Existen 8 alcois amílicos, sen contar os isómeros ópticos. Os principais produtos comerciais constituídos por mesturas de alcois amílicos son o alcol amílico primario, o alcol amílico de fermentación e tamén o pentanol.

3. Mestura de 3-metil-1-butanol e 2-metil-1-butanol, obtida a partir da rectificación do aceite de fusel. Ten un cheiro desagradable. Emprégase sobre todo como disolvente para a preparación de ésteres amílicos, para a síntese de produtos farmacéuticos e como xelatinizante de explosivos.

4. Mestura disolvente comercial de alcois amílicos primarios que contén, aproximadamente, 60% de 1-pentanol, 35% de 2-metil-1-butanol e 5% de 3-metil-1-butanol. Utilízase como disolvente.

1. m

2. p

GALICIA

Profesor de pedagoxía das Escolas Normais da Coruña, León e Ourense. Durante o mandato do Xeneral Primo de Rivera, desempeñou o cargo de gobernador civil de Huesca e Murcia. Non publicou ningún libro, pero realizou varias colaboracións na prensa (“Hacia la uniformación de la ortografía gallega?”, en Galicia, 1930) e o epílogo do libro Del Orense antiguo de Xosé Adrio Menéndez.