"Lucí" (Contén)

PERSOEIRO

Teólogo e biblista. Profesor de eséxese do Novo Testamento en Louvain, da súa obra destaca unha triloxía centrada na teoloxía de san Paulo composta por La théologie de l´Eglise suivant saint Paul (A teoloxía da Igrexa segundo san Paulo, 1942), Le Christ dans la théologie de saint Paul (Cristo na teoloxía de san Paulo, 1945) e Le chrétien dans la théologie de saint Paul (O cristián na teoloxía de san Paulo, 1962).

PERSOEIRO

Bailarina norteamericana. Debutou en 1937 co Mordkin Ballet e en 1939 fundou, xunto con Richard Pleasant, a compañía Ballet Theater que dirixiu dende 1941 ata 1957.

PERSOEIRO

Cineasta, crítico e escritor. Evolucionou dende o vangardismo ao retrato boulevardier, como en Un chapeau de paille d’Italie (Un sombreiro de palla de Italia, 1927); posteriormente, introduciu a ironía social en Le million (O millón, 1931) e À nous la liberté (A nós a liberdade, 1931). En 1935 emigrou ao Reino Unido, onde realizou unha poesía do fantástico con The ghost goes West (O fantasma vai ao oeste, 1935) e Break the News (Grandes novas, 1938), que proseguiu nos EE UU con I married a Witch (Casei cunha bruxa, 1942) e It happened tomorrow (Sucedeu mañá, 1944). Da súa produción destaca Paris qui dort (París durmido, 1923), Entr’acte (Entreacto, 1924), Le silence est d’or (O silencio é ouro, 1947), Les grandes manoeuvres (As manobras do amor, 1955) e Porte des Lilas (Porta das Lilas, 1957).

GALICIA

Escritor e xornalista. Colaborou en diversas publicacións periódicas e dirixiu os xornais El Progreso, La Opinión Liberal e Álbum Literario. Publicou, entre outras obras: Leyendas, tradiciones y episodios históricos de Galicia (1891), El mejor juez es Dios (1887) e Biografía del insigne poeta gallego Manuel Curros Enríquez (1908). Editou tamén os traballos Tradición del tributo de las cien doncellas (1886) e Memoria sobre la crisis que en la actualidad sufre la industria pecuaria (1887).

PERSOEIRO

Patricio romano. Elixido cónsul no 460 a C, foi nomeado ditador no 458 a C para axudar o cónsul Municio na campaña contra os ecuos. No 438 a C foi de novo ditador, para combater os proxectos democráticos do patricio Espurio Melio.

PERSOEIRO

Político e xeneral romano. Membro do partido demócrata de Mario, apoiou o seu retorno do exilio (88 a C). Elixido cónsul no 87 a C, destituírono pola defensa da lei Sulpicia e expulsárono da cidade. Regresou acompañado de Mario e dos samnitas e apoderouse de Roma, onde proscribiu os seus adversarios políticos. Renovado no consulado no 85 e 84 a C, aboliu as leis de Sila e marchou a Oriente para derrotalo. Morreu asasinado polos seus soldados nun motín en Ancona.

1. olta tortuosa que describe algunha cousa.

2. Cada un dos pregamentos flexuosos da superficie cerebral. Están limitadas por sucos e fendas, e forman parte dos lóbulos do cerebro. Segundo a súa situación chámanse circunvolucións frontais, parietais, temporais, occipitais, do corpo caloso, etc.

PERSOEIRO

Escritor latino. Participou co exército romano nas campañas en Siria e, posteriormente, dedicouse á explotación das súas propiedades na Bética. Entre as súas obras destacan De arboribus (As árbores), un resumo sobre agricultura, o tratado Adversus astrologos (Contra os astrólogos) e De re rustica (Sobre a agricultura), 12 libros en prosa nos que defende a agricultura como base da cultura romana.

PERSOEIRO

Emperador romano (180-192), fillo de Marco Aurelio. En 176-177 foi proclamado imperator e augusto, e converteuse desde este momento en correxente. Adoptou o nome imperial de Marco Aurelio Comodo e comezou o seu goberno asinando un acordo de paz, pouco favorable para os romanos, cos pobos dos marcomanos, os cuados e os buros. Exerceu o poder dun xeito despótico, sen contar co Senado e cos colaboradores do seu pai, e apoiouse no exército e na plebe. Atacou a nobreza senatorial, que tramou varias conspiracións na súa contra e tivo que someter dous levantamentos en África e Britania. Durante o seu goberno tentou equilibrar a situación económica con escasos resultados, preludio da situación de postración económica do Imperio no s III. Morreu asasinado a instancias da súa amante, Marcia, e dos seus servidores.

1. Relativo ou pertencente á contrarrevolución.

2. Que ou quen é partidario da contrarrevolución.

1. Enrodelamento lonxitudinal.

2. Dadas dúas funcións reais de variable real, f(x) e g(x), función definida pola integral: (f*g)(x)= f(x)*g(x)=cf(t)g(x-t)dt. A convolución, ou produto de convolución, ten as propiedades conmutativa, asociativa e distributiva. Hai dous teoremas destacados sobre a convolución: o teorema de Parseval, que afirma que a transformada de Laplace ou de Fourier da convolución de dúas funcións é o produto das transformadas de Laplace ou Fourier, respectivamente, das dúas funcións; e o que di que a transformada de Fourier do produto de dúas funcións é igual á convolución das súas transformadas dividido por 2π.

PERSOEIRO

Xornalista e político. Foi director xeral de Instrução Pública e fundador da Sociedade de Geografia (1875). Escribiu obras de historia e literatura, como Diogo Caõ: descobertas e descobridores (1892) e Arte e literatura portugueza d’hoje: livro de critica: 1868-1869 (1869).

PERSOEIRO

Escultor arxentino. Estudiou en Florencia co escultor Luchessi. De regreso ao seu país, foi profesor na Escuela de la Sociedad Estímulo de Bellas Artes e na facultade de Arquitectura. A súa obra amosa un carácter indíxena motivado polas viaxes realizadas por toda Arxentina. Entre as súas obras destacan Ondina del Plata (1880) e La cautiva (1905).

PERSOEIRO

Arquitecto e urbanista francés. Estudiou pintura e arquitectura na Escola Nacional de Belas-Artes de Rio de Janeiro. Representante do modernismo en Brasil, asociouse nos anos vinte con George Warchavchik. En 1930 nomeárono director da Escola Nacional de Belas-Artes, pero ante a oposición aos seus proxectos educativos dimitiu do cargo. Entre 1935 e 1939 dirixiu o equipo encargado da construción da nova sede do Ministério de Educação e Saúde, coa participación de Le Corbusier. En 1938 proxectou xunto con Oscar Niemeyer o pavillón brasileiro da New York World’s Fair e en 1957 gañou o concurso do plano de Brasilia, a nova capital. Participou na fundación do Serviço de Patrimônio Histórico e Artístico Nacional e dirixiu dende 1947 a Divisão de Estudos e Tombamentos. Entre os seus escritos teóricos destacan Razões da nova arquitetura (1930), Considerações sobre o ensino da arquitectura (1945) e A crise da arte contemporânea (1959). Recibiu o Gran Premio da I Bienal...

GALICIA

Pintor. Trasladouse en 1964 a Barcelona, onde estudiou pintura con Josep Maria Baixas i Castellví (1969) e na Escola de Llotja (1973), na que cursou estudios de litografía e gravado en 1977. Dende 1982 dedícase exclusivamente á pintura. As súas primeiras obras foron naturezas mortas e paisaxes; nestas últimas introduciu o eixe da súa pintura: a figura humana. Nun primeiro momento foron tres ou catro figuras espalladas polo cadro, despois representou multitudes ou grupos, para pouco a pouco reflectir novamente tres ou catro persoas caracterizadas polas miradas intensas dos seus rostros. Formalmente, as súas figuras están ben perfiladas pero tamén se achegan á abstracción. A cor lembra os fauvistas, mentres que a sinuosidade da liña recorda os expresionistas, pero en ningún caso son obras de carácter dramático. Cultivou tamén o cartelismo (Letras Galegas, Barcelona, 1987) e a ilustración (Contos e lembranzas, de J. A. Pet Posse). Participou en numerosas exposicións colectivas e realizou...