"Marin" (Contén)

Barco de guerra destinado a combater submarinos, dotado de cargas de profundidade. As súas funcións tamén as realizan os destrutores ou as lanchas antisubmarinas.

Poema longo publicado por Paul Valéry na Nouvelle revue française en xuño de 1920, que desde 1922 formou parte do poemario Charmes. Consta de vinte e catro estrofas de seis versos decasílabos cada unha que riman AAB’CCB’. Desenvolve o problema filosófico da concepción atea e racionalista da existencia, oposta á fe nunha vida eterna, que se articula a partir dos conceptos do ser absoluto (o deus de Parménides e de Zenón simbolizado polo ceo e o sol), do ser relativo (o home encarnado polo eu lírico e simbolizado pola axitación mariña) e do non-ser (a morte, evocada pola plasmación fúnebre do cemiterio de Sète). É un tríptico dividido en tres partes iguais: as oito primeiras estrofas céntranse na relación entre o mar e o poeta; as oito estrofas seguintes corresponden ao cemiterio e aos defuntos; e as oito últimas a unha meditación que leva ao renacemento vital e creativo. O poema presenta un home só que, fascinado pola paisaxe mariña, medita sobre a vida e a morte ante o mar, visto desde...

Le cemetière marin.

Sindicato galego xurdido na década dos setenta para diminuír o peso que as confrarías de pescadores, con vocación vertical, tiñan no sector dos traballadores do mar. Agrupa o conxunto de traballadores de baixura, altura, marisqueo e acuicultura, ademais de pequenos armadores. A súa primeira asemblea, que se celebrou na Illa de Arousa en xaneiro de 1975 como culminación de anteriores asembleas de portos, aprobou a Plataforma reivindicativa dos traballadores do mar de pesca de altura e litoral. Neste documento, que serviu de programa provisional, propúñase a explotación racional dos recursos do mar, solicitábanse medidas de seguridade no posto de traballo, un salario mínimo (que naquel momento se establecía en 25.000 pesetas con independencia da participación na pesca capturada), unha xornada de oito horas e outras medidas sociais, e esixíase a supresión da lexislación militar na pesca. Nos primeiros anos foron os seus responsables Manuel Pillado, Begoña Palacio, Tito Ucha e Romualdo...

Compañía creada en 1776 co fin de atender as necesidades de formación dos oficiais da Armada, de acordo coas novas esixencias da navegación e da guerra. Constituíuse como un centro científico no contexto do movemento ilustrado. Seguindo o modelo da que existía en Cádiz, tiña unha estrutura militar e outra docente, constituída pola Academia, supeditada á primeira. O mando correspondía a un capitán de navío. O primeiro en exercer o cargo foi Francisco Javier de Winthuysen. Os gardas mariñas de Ferrol chegaron a dispoñer dun regulamento específico: Instrución para Guardias Marinas de la Compañía del Ferrol (1806). A creación desta compañía axudou a impulsar a actividade do departamento naval de Ferrol e favoreceu que acudisen pilotos, astrónomos, matemáticos e outros especialistas á cidade. Ademais, a Academia posuía un observatorio único en Galicia. Nas clases de capacitación para oficiais estudiábase aritmética, xeometría, trigonometría, cosmografía, navegación, artillería e manobras....

Xornal de carácter informativo e político editado en La Habana entre abril de 1844 e maio de 1960. Cesou co triunfo da revolución cubana liderada por Fidel Castro. Fundado polo xornalista vigués Isidoro Araújo de Lira, a partir de 1857 pasou a ser propiedade dunha sociedade integrada por industriais da illa. Como publicación monárquica, durante a época colonial apoiou a política española. No seu número especial de 1932 no que incluíu numerosos artigos relacionados coa cultura e as tradicións cubanas, colaboraron, entre outros, Mariano Aramburo, Javier de Acevedo, Ramón A. Catalá, Concha Espina, J. A. Fernández de Castro, Antonio S. de Bustamante, Hortensia Lamar, G. Sánchez Galarraga e Gabriel Camps.

Santa Mariña Dozo de Cambados.

Alcaloide extraído do talo da dulcamara, illado en 1920, que se emprega como midriático. Pode producir unha intoxicación similar á atropínica.

Quincenario editado en Betanzos entre o 13 de febreiro e o 1 de novembro de 1956. Subtitulouse “Revista quincenal de la ciudad de Betanzos de los Caballeros” e tirou do prelo dezaoito números. Dirixido por Antonio Concheiro Caamaño, contou coas colaboracións de Ramón Otero Pedrayo, Domingo García-Sabell, Francisco Vales Villamarín, Baldomero Cores Trasmonte, Ramón Piñeiro, Xosé L. Franco Grande e Xosé Veiga Roel, entre outros. Incluíu artigos de temas médicos, xurídicos, deportivos e históricos, textos literarios en galego e novas locais. En agosto de 1956 editou un número especial con motivo das festas patronais.