"OCI" (Contén)

Asociación fundada en 1972 baixo a presidencia de Felipe Bárcena Varela de Lima. Dende 1973 está presidida por Juan Manuel López-Chaves Meléndez. O seu obxectivo é a difusión e defensa do patrimonio artístico, rural e urbano de Galicia e o camiño de peregrinación a Santiago, especialmente os camiños portugueses. Entre as súas publicacións cómpre citar: Inventario de pazos y torres, Los canteros gallegos, Restos visigóticos de la villa de Panxón, La catedral raíz de Europa, Guía del horreo gallego e Caminos portugueses a Santiago. Amais dos premios acadados na súa andaina a prol do Camiño de Santiago e do turismo rural, merece especial atención a súa contribución no Consello de Europa a prol da declaración do Camiño de Santiago como Primeiro Itinerario Cultural Europeo.

Primeira asociación económica fundada en Galicia en 1783 polo Bispo Armañá. A súa actividade desenvolveuse sobre todo a partir da Real Orde do 18 de maio de 1834, que dispuña a constitución dunhas sociedades de dereito público para levar os principios do movemento da Ilustración a todos os recunchos do país, no eido económico e educativo. Crearon unha Escuela de Enseñanza Superior y Naútica en Ribadeo e unha cátedra pública de Matemáticas en Lugo. En 1841 o xefe político, Alexandre García, volveu promover a súa organización para apoiar o Goberno na protección da provincia en campos coma: Obras Públicas, Artes e Manufacturas, Comercio e Instrución Pública. Da última etapa desta sociedade só queda unha carta fechada en xaneiro de 1882.

Institución fundada o 19 de xullo 1784 por Antonio Páramo y Somoza, cóengo da catedral de Santiago, xunto con outros eclesiásticos, universitarios, comerciantes, militares e nobres. A guerra e a inestabilidade política do país no primeiro cuarto de século motivaron a súa inactividade ata 1934. Os seus obxectivos ían encamiñados a arranxar os problemas da sociedade galega e as necesidades dos composteláns en todos os campos: educación, industria, pesca, agricultura ou gandería. Elaboraron informes e publicaron semanarios para denunciar a situación de atraso e explotación que sufrían os galegos -sobre todo no campo, na pesca e na emigración- co fin de buscar solucións xurídicas prácticas. Promoveron o establecemento do ferrocarril en Galicia e a creación da Caja de Ahorros de Santiago (1880). Estableceron, así mesmo, academias de debuxo, música, comercio, artes e oficios ou escolas de adultos, entre outras.

Institución fundada o 24 de febreiro de 1993 baixo a presidencia de Celestino Lores Rosal. O seu marco de actuación xira ao redor do camiño portugués cara á catedral de Santiago de Compostela. Organizan peregrinacións dende Portugal, rutas de sendeirismo e convocan o premio periodístico Camiño Portugués, amais de exposicións e conferencias.

Sociedade creada o 22 de febreiro de 1957 por José Benito Pardo e Pardo. Dende novembro de 1966 depende da Asociación Española de Amigos de los Castillos -tendo en Galicia unicamente a sección provincial de Lugo- que está presidida por Carlos Ferreiro Rodríguez. O seu marco de actuación xira ao redor de castelos e fortalezas, ademais doutros monumentos como pazos, mosteiros, catedrais ou igrexas. Organizan visitas aos monumentos máis destacados de España e Europa e, desde 1964, convocan ciclos de conferencias, entre outros actos.

Institución formada o 21 de xaneiro de 1991 e presidida por Eligio Rivas Quintas. O seu obxectivo é conservar a natureza e promocionar o pobo da serra ourensá de San Mamede e dos concellos do seu contorno. Organizan conferencias sobre etnografía ou historia, escaladas ao alto de san Mamede e obras de restauración do camiño e da ermida.

Confesión cristiá fundada en Inglaterra por George Fox no ano 1668. Os seus membros, chamados amigos ou amigos da Verdade, axiña foron denominados cuáqueros. Sofreron diversas escisións, aínda que teñen en común a afirmación da superioridade da ‘luz interior’ (the inward light) que xunto co Espírito Santo, guía a cada fiel uníndoo máis estreitamente a Cristo. Teñen prohibido o xuramento e néganse a facer o servizo militar. O culto redúcese á oración en silencio. Gobérnanse a base de decisións que se toman nas reunións (meetings). William Penn colonizou, xunto con cuáqueros fuxitivos da revolución inglesa, a rexión de América do Norte que, na súa honra, foi chamada Pensilvania.

Acto de desposesión dun beneficio eclesiástico motivado por causas graves.

Feito de producir novos xuros aos xa vencidos, é dicir, xuros dos xuros. Prohibido na lexislación canónica e romana, non foi admitido ata o código de Napoleón. Asumido con restricións nas modernas lexislacións, na española admítese cando se reclaman de xeito xudicial ou se está así pactado no contrato. Está prohibido entre os comerciantes.

Anisometría celular, especialmente dos eritrocitos.

Asociación creada en Santiago de Compostela o 12 de xaneiro de 1980 por Lorenzo Martínez Montenegro e un grupo de anticuarios galegos. O seu fin é defender, promocionar e revalorizar os intereses dos seus asociados e das antigüidades, en xeral. O seu presidente é Víctor Manuel Rodeiro. Anualmente organiza en Santiago e na Coruña o Salón de Anticuarios Gallegos.

Que é contrario á orde social.

Coloración anormal, violácea ou vermella escura, das follas ou doutros órganos, producida polo desenvolvemento anormal dos pigmentos antociánicos (antocianina).

Denominación xenérica dos sales (en xeral cloruros) de polihidroxiflavilio (polihidroxio-2-fenil-5,6-benzopirilio) que constitúen as agliconas das antocianinas e que son responsables da súa coloración. As coloracións dependen do pH do medio.

Denominación xenérica dun grupo de pigmentos vexetais que proporcionan as coloracións vermellas, moradas e azuis das flores, de moitos froitos e dalgunhas follas, cortizas e raíces. Están constituídas por mono e diglicósidos dunha antocianidina, illable por hidrólise ácida.

antocianidina.

Centro cultural para a educación do proletariado, fundado na Coruña o 14 de xullo de 1936. No seu domicilio social da rúa dos Feáns impartíase unha formación obreira de claro carácter anarquista, fundamentada nas bases da educación libertaria promovida e organizada por Ferrer i Guardia.

Forma peculiar de determinismo racial creada simultaneamente en Francia por Georges Vacher de Lapouge (1896) e en Alemaña por Otto Ammon (1898), baseada en estatísticas interpretadas baixo o prexuízo da superioridade do louro dolicocéfalo.