"To" (Contén)

PERSOEIRO

Avogado e político. Profesor na Universitat de Lleida, traballou como avogado laboralista. Ingresou na Unió Democràtica de Catalunya (UDC) en 1974 e presidiu o Comité de Goberno entre 1982 e 1984, e a partir de 1987. Deputado de Convergéncia i Unió (CiU) no Congreso en diversas lexislaturas (1982, 1986 e 1989), foi tamén deputado no Parlamento Europeo (1986-1987), vicepresidente da Internacional Demócrata Cristiana (1993-1998), e dende 1992, deputado no Parlamento de Catalunya. Foi conselleiro de Governació i Relacions Institucionals (1999-2001).

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Entre 1906 e 1909 fundou o boletín València Nova e os semanarios O Crit de la Pàtria e Renaiximent; promoveu e dirixiu o Diario de Sabadell (1910). En Barcelona dirixiu La Publicidad e en València fundou a revista La República de les Lletres (1934). A súa poesía recompilouse en Himnes i poemes (Himnos e poemas, 1916), Cançons valencianes (Cancións valencianas, 1929) e Guerra, vitòria, demà (Guerra, vitoria, mañá, 1938).

PERSOEIRO

Político, avogado e xornalista. Licenciouse en Dereito na Universitat de Barcelona e doutorouse en Madrid (1891). Foi un activo político do movemento catalanista e militou en diversos partidos deste signo. Nomeado secretario da Lliga Regionalista (1901), foi concelleiro en Barcelona (1906-1910, 1916-1920, 1934-1936), senador (1919, 1920 e 1923) e deputado do Parlamento catalán (1932). Entre as súas obras destaca Regionalisme i federalisme (1905) e Unitat d’Europa, unitat del mon (1953).

PERSOEIRO

Escritor, investigador e director de audiovisuais. Diplomado en Maxisterio e licenciado en Ciencias da Educación. Traballou no eido educativo como técnico en planificación educativa e dende 1972 dedicouse aos estudios históricos e sociolóxicos. Recibiu unha bolsa da Universidad de Madrid e outra do Instituto Nacional de Perspectiva y Desarrollo Económico. As súas investigacións centráronse no estudo da sociedade galega, do agrarismo e dos poderes locais. Colaborou, entre outras publicacións, en A Nosa Terra, Boletín da Real Academia Galega, Estudios de Historia Social, Triunfo, Tiempo de Historia e La Voz de Galicia. No eido audiovisual, dirixiu, produciu e escribiu o guión dos vídeos Republicanismo histórico coruñés: 1868-1936 (2001?) e Triunfo y tragedia de los Casares: de La Coruña al escenario universal (2001?). Entre as súas obras destacan Agrarios del minifundio: la prensa agraria, 1900-1912 (1975), Agrarismo...

GALICIA

Teólogo e escritor. Formouse no seminario de San Pablo de Cuenca e ordenouse sacerdote en 1943. Doutorouse en Teoloxía en Roma coa tese Miguel de Palacios, un gran teólogo desconocido, e en Filosofía e Letras na Universidad Complutense de Madrid coa tese El sustrato teológico en los escritos de Graham Greene. Foi profesor de teoloxía en Cuenca e Londres, e dende 1973 profesor de literatura inglesa na Universidad Complutense. Entre as súas obras destacan La crisis del sacerdote en Graham Greene (1974), Estudios sobre “El poder y la gloria” de Graham Greene (1981) e Graham Greene: amigo y hermano (1998).

GALICIA

Actor de teatro e televisión. Coñecido como Morris, foi membro fundador do grupo vigués Artello, co que representou diferentes obras, como Morte e vida de Severina (1978), Pic-nic (1979), As nubes (1980), Celtas sen filtro (1983), Gulliver F.M. (1985), Gran venda décimo aniversario (1988), Batea (1990) ou A matanza dos seixas (1993). Colaborou tamén con diversas compañías galegas, entre elas, Teatro do Noroeste, coa que interpretou papeis en diversos espectáculos, como Galicia S.L. e con Encuadre Producións protagonizou Ministros pola cara (1997). Participou tamén en numerosas montaxes do Centro Dramático Galego, entre as que destacan Woyzeck (1984), Os vellos non deben de namorarse (1985), O enfermo imaxinario (1986), Valle-Inclán 98 (1998), Se o vello Simbad volvese ás illas (1999) ou Calígula (2000). Destaca tamén a súa actividade como...

GALICIA

Político e empresario. Foi director de Estanislao Durán e Hijos S A, Consignatarios e de Viajes Durán S A. Ocupou diversos cargos públicos: concelleiro de Vigo por Coalición Popular (1979-1982); deputado por Pontevedra no Congreso desde a segunda á cuarta lexislaturas (1982-1996), formando parte do Consello de Seguridade Nuclear; e no Parlamento galego na quinta lexislatura (1997-2001), ocupando a presidencia da Comisión de Pesca e Marisqueo. Foi cónsul honorario de Noruega e Suecia, presidiu a Federación Mundial de Consignatarios de Buques, con sede en Rotterdam (1996-1997), e posúe diversas condecoracións de ordes suecas e norueguesas.

PERSOEIRO

Arquitecto mexicano. As súas obras caracterizáronse pola adaptación das liñas renacentistas nas plantas e nos alzados e pola decoración barroca. Entre as súas obras destacan a igrexa de San Juan de Dios (1729) -onde introduciu a pilastra ondulada, derivación da columna salomónica e articulou a fachada como unha gran fornela en forma de vieira-, e a capela Medina Picazo, dedicada á Inmaculada Concepción, no convento Regina (1733).

RIOS

Río da provincia de Segovia, afluente, pola marxe esquerda, do Douro cunha lonxitude de 103 km. Próximo á serra do Guadarrama, pasa por Sepúlveda e Peñafiel, onde desemboca.

GALICIA

Militar. Foi capitán do exército e alcalde maior dos coutos de Landrove e Grallal. En 1597 dirixiu unha compañía de arcabuceiros que escoltaron os barcos dedicados ao transporte de mercadorías para a Armada dende Bizkaia a Ferrol. En 1598 participou nos enfrontamentos contra os ingleses á fronte dunha embarcación, foi capturado e permaneceu en prisión en Londres ata que en maio de 1599 fuxiu. Chegou a Viveiro no 1601 e volveu servir no exército, na gornición da Coruña. En 1597 construíu o pazo de Grallal.

PERSOEIRO

Xeólogo. Foi membro do servizo xeolóxico dos EE UU. Coñécese polas súas teorías sobre a isostásea e o vulcanismo.

1. Dignidade ou cargo que desenvolve un duunviro.

2. Tempo durante o que un duunviro desempeñaba o cargo.

3. Réxime político no que se encomendaba o goberno a dous maxistrados ou duunviros.

PERSOEIRO

Revolucionario. Coñecido como o Xeneral foi seguidor de Louis Blanc e membro activo da Internacional. En 1870 foi nomeado oficial da Garda Nacional, e durante a Comuna de París foi membro da comisión executiva e da guerra, e comandou as forzas de ataque en Versailles. Morreu fusilado.

PERSOEIRO

Compositor checo. Violinista destacado, estudiou con A. Liehmann na Escola de Órgano de Praga (1857-1859) e, posteriormente, ingresou na orquestra do Teatro Provisional baixo a dirección de Bedřich Smetana. Exerceu a docencia particular e na súa carreira musical contou co apoio de J. Brahms, quen en 1878 promoveu a publicación de varias das súas composicións na editorial alemá Simrock. Influído por Mozart, Beethoven, Schubert e Wagner, foi fiel ás correntes musicais nacionalistas e inspirouse no folclore eslavo. O seu primeiro éxito foi a cantata Hymnus: Os herdeiros da montaña Branca (1873). En Inglaterra acadou grandes éxitos, presentou varias das súas obras e compuxo outras, como o oratorio St. Ludmilla (1886) para o Leeds Musical Festival, e foi nomeado doutor honoris causa de Cambridge. En 1891 foi nomeado profesor de composición e instrumentación no Conservatorio de Praga. Posteriormente, durante a súa estancia nos EE UU interesouse polos ritmos...

PERSOEIRO

Escritor checo. Comezou a súa actividade literaria coa poesía romántica e durante a Primeira Guerra Mundial dedicouse á exaltación da independencia nacional.

PERSOEIRO

Militar e político portugués. Entre 1958 e 1974 ocupou diversos cargos militares nas colonias (India, Macau, Moçambique, Guinea e Angola). Entre 1974 e 1975 foi director de programas e presidente do consello de administración na Rádio Televisão Portuguesa (RTP). Cando caeu o réxime salazarista (1974), contribuíu a dominar o intento revolucionario de novembro de 1975. Foi nomeado xefe do Estado Maior do Exército (1975-1976) e xefe do Estado Maior das Forças Armadas (1976-1981). Foi elixido presidente da República en 1976, cargo para o que foi reelixido en 1980, a pesar dos seus enfrontamentos cos sucesivos xefes do goberno. Cara ao final do seu mandato presidencial (1985), promoveu o nacemento do Partido Renovador Democrático (PRD), que pasou a ser a terceira forza política do país nas eleccións lexislativas de 1985 e que presidiu entre 1986 e 1987. Desde 1986 foi membro vitalicio do Consello de Estado.