"Bo" (Contén)

CIDADES

Cidade da oblast’ de Mahilyo ǔ , Bielorrusia, situada á beira do Berezina (226.681 h [1997]). É un núcleo de industria da madeira. Hai tamén depósitos de fosforita preto da cidade.

1. 1. Orificio do comezo do tracto dixestivo ou da cavidade dixestiva que presentan a inmensa maioría dos animais. Nos animais diploblásticos, como as medusas e as hidras, corresponde á comunicación da cavidade gastrocélica co exterior. Nos triploblásticos pode corresponder ao blastóporo da gástrula (diversos protostomados) ou deberse a unha neoformación. Nos vertebrados esta neoformación ten lugar por perforación da placa bucal.

   2. Estrutura en forma de cavidade, aberta inmediatamente despois do orificio bucal e en conexión co tubo dixestivo -do que é, de feito, a primeira parte-, que posúen moitos animais. Primariamente é a estrutura pola que se inxiren os alimentos, e secundariamente, nos vertebrados, forma parte do aparato respitatorio e fonador; nalgúns casos colabora tamén no sistema defensivo e ofensivo do animal. Os invertebrados presentan unha boca máis ou menos desenvolvida (excepto os que sufriron modificacións atróficas a causa do parasitismo, ou os que se nutren por filtración ou por osmose), constituída basicamente por un aparato bucal. Nos vertebrados a morfoloxía da boca varía segundo os grupos, pero polo xeral está recuberta interiormente por unha membrana mucosa e contén os dentes (excepto nas aves actuais), a lingua, elementos receptores dos estímulos gustativos, táctiles ou térmicos, e as glándulas bucais; os vertebrados que producen sons adoitan utilizar a boca para modificalos...

   3. boca a boca /

      Método de respiración artificial que consiste basicamente en inducir a respiración do paciente expirando fortemente na súa boca.

2. Os labios como parte da cara ou da fisionomía.

3. 1. Abertura, semellante ou comparable á boca, que comunica a parte exterior coa interior dalgunha cousa.

   2. Parte anterior da alma dunha arma de fogo.

   3. Parte da zoca que se corresponde coa empeña do pé.

   4. Extremidade anterior dalgúns botalós ou dalgúns picos, de forma semicircular, pola que se aseguraban ao pau por medio do colar de raca.

   5. ...

MONTES

Monte de 1.351 m de altitude, preto da aldea de Reigosa, no concello de Samos.

MONTES

Monte de 1.470 m de altitude, situado na parroquia de Mormentelos, no concello de Conso.

MONTES

Monte da serra dos Ancares (1.847 m), situado no concello de Cervantes.

MONTES

Monte de 364 m de altitude, situado na parroquia de Serres, no concello de Muros.

1. Porción de pan aberta en dúas metades en forma de rebandas entre as que se coloca xamón, queixo, chourizo ou calquera outro alimento.

2. Nunha obra de teatro, intervención dun actor no diálogo cando consiste en poucas palabras.

3. Oco en branco con diversas formas que aparece nos cómics, chistes ou gráficos, encerrando as palabras e as expresións dos personaxes.

1. Parte de alimento que se mete dunha vez na boca.

2. Acción na que se arrinca un cacho dun alimento cos dentes.

3. Anaco dun alimento que se arrinca coa boca.

4. Mordedura ou ferida que se fai cos dentes.

5. Comida apetitosa.

6. Espacio de tempo moi curto. OBS: Nesta acepción adoita empregarse o diminutivo, bocadiño.

7. Parte do freo que entra na boca das cabalgaduras e que se emprega para dirixilas.

8. Freo dunha cabalería.

9. Parte curva do anzol.

10. Termo da xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘bocado’.

REXIÓNS

Rexión da Baixa Normandía, Francia, comprendida entre os departamentos de Manche, Orne e Calvados. Forma parte do macizo Armoricano. O principal recurso económico é o pastoreo e, en Granville, a pesca e o turismo.

PERSOEIRO

Zoólogo. Estudiou Medicina na Universidade de Coimbra. En 1849 entrou na Escola Politécnica de Lisboa como profesor de Zooloxía e reorganizou e desenvolveu o Museo Nacional de Lisboa (Museo Bocage), onde estableceu importantes coleccións científicas e dende onde organizou o ensino e a investigación no eido da Zooloxía en Portugal. En 1863 foi nomeado membro estranxeiro da Zoological Society de Londres. En 1865 describiu a esponxa Hyalonema lusitanica, recollida fronte ás costas portuguesas, que constituíu a primeira proba aceptada pola comunidade científica da existencia de vida abisal. Describiu máis de 200 especies animais novas, entre as que se atopa a salamántiga endémica galega Chioglosa lusitanica (1864), aínda que a maioría pertencían ás colonias portuguesas, particularmente ás africanas. Entre as súas numerosas publicacións, cómpre destacar Memoria sobre a cabra montez da Serra do Gerez (1857), Liste des mammifères et Reptiles observés en Portugal...

PERSOEIRO

Poeta. Aos 14 anos enrolouse no rexemento de Infantería en Setúbal e logo entrou na Académia Real da Marinha. Posteriormente embarcou con rumbo á India (1786) e, despois dunha estadía no Brasil, retornou a Lisboa en 1789. Irreverente coa monarquía e a relixión, foi perseguido pola Inquisición debido á vida bohemia que levaba e ás sátiras que escribía e recitaba, o que provocou o seu encarceramento no Limoeiro en 1797 e o posterior enclaustramento no mosteiro de São Bento e no Oratorio, para logo ser posto en liberdade en 1798. Grande ilustrado e poeta prerromántico, a obsesión pola morte e os clamores retóricos de celos e blasfemia, de actitude claramente prerromántica, engadiron un lánguido erotismo e un concepto da divindade que pertencen de cheo á tradición do s XVIII. Escribiu odas, cantatas, epigramas e sobre todo sonetos, reunidos en tres volumes de Rimas (1791, 1799 e 1804).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de València, da comarca do Val de Albaida, situado no centro do val de Bocairent (97 km2; 4.627 h [1996]). Rodeado polas serras de Onteniente e Mariola, drenado polos ríos Vinalopó, Xúcar e Clariana. O territorio é de carácter montañoso, con bosques de piñeiros e aciñeiras. Na agricultura predominan os cultivos de secaño, se ben o regadío aproveita as augas do Vinalopó. Os cultivos máis estendidos son os cereais e as árbores froiteiras, especialmente a maceira nas áreas de regadío, e os cereais, oliveira e o bidueiro nos de secaño. A actividade económica básica é a industria, cunha ampla tradición no téxtil, especialmente a fabricación de mantas. A poboación medrou, fundamentalmente ao longo do s XVIII. De orixe islámica, foi vila real con voto en Cortes. Dentro do termo municipal hai restos ibéricos.

1. Peza con forma de embude, na que se apoian os beizos para soprar nos instrumentos de vento.

2. Peza que pode estar feita de diferentes materiais e que se coloca no fociño dos cans para que non traben, e no dos cabalos ou bestas de tiro para que non paren a comer.

3. Peza do freo en forma de barra que entra na boca dos cabalos e que se emprega para dirixilas.

4. O freo da cabalgadura.

5. Boca do canón de artillería.

6. Abertura do candeeiro onde se coloca a candea.

7. Boca de calquera vasilla.

8. Peitoril na boca dun pozo.

1. Palabra malsoante que sinala falta de educación.

2. Cousa que se di para presumir, por fachenda, aínda non sendo certa.

1. Que ou quen blasfema ou di groserías.

2. Que ou quen fala por presumir, mentindo ou esaxerando.

3. Persoa que fala demasiado.