"Mos" (Contén)

MONTES

Monte situado na parroquia dos Vilares (Guitiriz). O seu cumio acada os 587 m de altitude.

FILOSOFOS

Filósofo mexicano. Desenvolveu unha antropoloxía filosófica dirixida a proporcionar as bases para a afirmación da liberdade, a personalidade, e a vida espiritual do home fronte aos resultados da civilización. Entre as súas obras destacan El perfil del hombre y la cultura en México (1934), Más allá de la moral de Kant (1938), Hacia un nuevo humanismo (1942) e Estudio de estética (1963).

1. Fuxir o gando atacado por moscas e tabáns cando vai calor.

2. Formarse remuíños.

GALICIA

Relixioso. Ordenado sacerdote (1890), ingresou na orde beneditina para despois profesar como franciscano (1892). Director de El Eco Franciscano, foi administrador apostólico de Jaén, bispo de Lugo (1920-1927) e senador pola provincia eclesiática de Santiago de Compostela (1921-1922). Escribiu Instruciones breves sobre la Regla de la Venerable Orden Tercera de San Francisco (1897), Instituciones Philosophiae Christianae, El Terciario Franciscano 1872-1897 (1893), La Armonía entre la ciencia y la fe, personificada en el angélico doctor Santo Tomás de Aquino: sermón (...) (1897), Historia del culto eucarístico en la Diócesis de Compostela (1897), La vida orgánica en sí misma y en sus manifestaciones (1901) e Instrución pastoral sobre la sagrada predicación (1918). Foi académico correspondente da Real Academia Galega.

PERSOEIRO

Médico e biólogo. Doutor en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago (1961), médico puericultor (1963) e doutor en Bioloxía coa tese La familia Cornide en el Archipiélago de Cabo Verde. Desde 1978, xefe do servizo de pediatría de POVISA e desde 1989 profesor de ciencias da saúde da facultade de Medicina de Santiago de Compostela. Foi tamén profesor na Escola Universitaria de Enfermería de POVISA da Universidade de Vigo (1992-1993). Os seus estudos de malacoloxía levárono a descubrir novas especies de moluscos. Colaborou na posta en marcha do Museo Galego do Mar de Vigo.

PERSOEIRO

Poeta e ensaísta portugués. Aínda que destacou como ensaísta, as súas principais obras son O grito claro (1958), Sobre o rosto da terra (1961), As marcas no deserto (1978) e O incêndio dos aspectos (1980). Director das revistas Árvore, Cassiopeia e Cadernos do Meio-Dia, entre 1974 e 1975 publicou gran parte da súa obra poética completa.

GALICIA

Mestre, poeta e relixioso. Ingresou na Compañía de Xesús en 1914 e ordenouse sacerdote en 1926. Doutorouse en Teoloxía en Quito e en Filosofía en Letras en La Habana, onde fundou e dirixiu a Academia Gertrudis Gómez de Avellaneda. Colaborador de diversas publicacións, como Vida Gallega e Diario de la Marina, das súas obras destacan O poema da Cruña (1923), en que inclúe composicións tradicionais para loar a súa cidade; Covandonga: epopeya en XV gestas (1950), de carácter épico; O velliño (Edipo na Galiza) (1951), A xesta de como a América nasceu da melodía (1953), Cervantes y Menéndez Pelayo: algunhas semejanzas (1958), Cantigas de novo xeito vello (1959), Cuentos de color del siglo (1959), Fábulas galegas pra os nenos grandes e pequenos (1960) e Cantigas de piedade (1961). Foi académico de honra da Real Academia Galega (1954) e correspondente das academias da lingua de Colombia e Cuba da...

PERSOEIRO

Aquitecto israelí. Desde 1954 reside en Canadá. Formouse en Montréal e foi alumno de Loius Kahn. Proxectou o Hábitat 67, na Expo 1967 de Montréal, construción de doce pisos con capacidade para 158 familias, realizado con elementos prefabricados e módulos superpostos. A obra, na que colaboraron David Barotti e Boulvali, serviu de base para novos proxectos de hábitat en Nova York e Puerto Rico. É autor da escola rabínica Yeshivat-Porat-Josep (1970), en Xerusalén, e de escritos teóricos.

PERSOEIRO

*Baleiro*

PERSOEIRO

Escritor israelí. De moi novo participou activamente no movemento sionista, militancia que determinou toda a súa produción, da que destaca Hubala ḥ ba-Sadot (Atravesou os campos, 1947), Ha-Gěvul (A fronteira, 1966) e Ḥ ayai im Ismael (A vida con Ismael, 1969). Escribiu tamén novelas de tema histórico.

ILLAS

Illa grega do arquipélago das Espóradas Meridionais, situada no Mar Exeo, preto de Asia Menor. De estrutura calcaria, con rochas metamórficas e xistos, presenta dous grupos montañosos: o Kerkis (1.437 m) e o Ambelos (1.137 m). A súa economía baséase nos cultivos de vides, oliveiras, froiteiras, tabaco e algodón. Ocupada na Antigüidade por colonos xonios cara aos ss XI-XII a C, participou (ss VII-VI a C) nos movementos colonizadores e fundou núcleos de poboación en Amorgós, Samotracia e incluso en Italia, á vez que politicamente instauraba a democracia, que foi abatida no 540 a C por Polícrates. No 499 a C a illa participou na rebelión xónica, entrou na Liga Délica (478 a C) e pasou aos romanos. Os seus restos arqueolóxicos, dos que destaca o templo de Hera, foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1992.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de santa Xertrude que dá nome ao concello de Samos, onde se atopa a capital municipal.

GALICIA

Concello da comarca de Sarria, situado no SL da provincia de Lugo, no L da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N cos concellos de Láncara e Triacastela (ambos os dous na comarca de Sarria), ao S con Folgoso do Courel (comarca de Quiroga), ao L con Pedrafita do Cebreiro (comarca dos Ancares) e Folgoso do Courel, e ao O co Incio e Sarria (ambos os dous na comarca de Sarria). Abrangue unha superficie de 136,6 km 2 cunha poboación de 1.768 h (2007), distribuída nas parroquias de Castroncán, Estraxiz, Formigueiros, Freixo, Frollais, Gundriz, Loureiro, Lousada, Montán, Pascais, Reiriz, Renche, Romelle, Samos, San Cristovo de Lóuzara, San Cristovo do Real, San Mamede do Couto, San Martiño do Real, San Xil de Carballo, San Xoán de Lóuzara, Santalla, Suñide, Teibilide e Zoó. A súa capital é a vila de Samos, situada a 42° 43’ 59’’ de latitude N e 7° 19’ 26’’ de lonxitude O, que dista 43 km da capital provincial. Está adscrito á diocese de Lugo e ao partido xudicial de Sarria....