"Ons" (Contén)

CAPITAIS

Capital do Imperio Bizantino construída por Constantino I sobre a antiga Bizancio e consagrada o 11 de maio do 330. Organizouse segundo a administración e as leis de Roma e axiña se converteu na capital política do Imperio de Oriente, trala división do Imperio Romano (395), e no centro relixioso e intelectual do mundo romano oriental. Viviu o momento de máximo esplendor baixo o Emperador Xustiniano (527-565), quen fixo da cidade o centro do comercio entre Europa e Asia. O pazo imperial, o hipódromo, o Senado, a igrexa patriarcal de Santa Sofía e o foro de Constantino constituían o centro da vida urbana. Os contactos entre o pobo e o emperador producíanse unicamente durante as manifestacións que, con motivos lúdicos, se realizaban no hipódromo. Había catro faccións distintas: branca, vermella, verde e azul, pero só as dúas últimas tiveron importancia. Os verdes (prasinoi), representantes tradicionais do monofisismo e orixinarios dos barrios pobres, recibiron o favor do Emperador Anastasio,...

ENTRADA LARGA

Denominación que recibiron os oito concilios celebrados pola Igrexa cristiá en Constantinopla entre os anos 381 e 1341. A Igrexa só considera como ecuménicos catro, os tres primeiros e o sexto, denominado IV Concilio.
Concilio I (381)
Segundo concilio ecuménico da Igrexa católica, convocado polo Emperador Teodosio I, ao que asistiron 150 bispos orientais, que condenaron o arianismo e o macedonianismo, definiron o Espírito Santo como parte integrante da Santísima Trindade e reafirmaron as resolucións adoptadas no Concilio de Nicea (325).
Concilio II (553)
Quinto concilio ecuménico convocado polo Emperador Xustiniano coa intención de atraer á fe ortodoxa os monofisitas. Condenou os Tres Capítulos, escritos de Teodoro de Mopsuestia, Teodoreto de Ciro e Ibas de Edesa, acusados de nestorianismo, un movemento enfrontado aos monofisitas.
Concilio III (680)
Sexto concilio ecuménico convocado polo Emperador Constantino...

IGREXAS

Igrexa bizantina situada na antiga Constantinopla. A construción primitiva incendiouse durante a revolta suscitada polo exilio de Xoán Crisóstomo. Reconstruída por Teodosio II (415), foi novamente devastada no 532. Nese mesmo ano, Xustiniano comezou a edificar o novo templo dedicado á divina sabedoría. Construído por Antemio de Tralles e Isidoro de Mileto, consagrouse no 537. No 577, a cúpula tivo que refacerse e, tralos terremotos dos ss IX e X, renovouse a igrexa. No 1204 saqueárona os latinos e trala conquista de Istambul polos turcos (1453), converteuse en mesquita. En 1934 transformouse en museo de arte bizantina. Trátase dunha construción de plano central en forma de rectángulo, precedido dun nártex interior e doutro exterior. O interior divídese en catro grandes piares enlazados entre si e co resto do edificio por un conxunto de arcadas e bóvedas. O corpo central cóbrese cunha cúpula de grandes dimensións (65 m de altura e 31 m de diámetro) levantada sobre catro pendentes. O máis...

1. Relativo ou pertencente a Constantinopla ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Constantinopla.

LAGOS

Lago dos Alpes, situado entre Suíza, Austria e Alemaña, cunha superficie de 539 km2. De orixe glacial, ten un sector oriental e un occidental, este último con dous brazos: Überlingen, ao N, e Untersee, ao S. Os principais ríos tributarios son o Schussen, o Argen e o Rin, que ao mesmo tempo é emisario. Os principais centros urbanos da súa ribeira son Constanza, Friedrichshafen e Lindau en Alemaña, Bregenz en Austria, e Rorschach en Suíza.

CIDADES

Cidade do länd de Baden-Württemberg, Alemaña, drenada polo río Rin, situada á beira do lago Constanza (74.500 h [1990]). É un importante centro industrial (tecidos e produtos químicos) e turístico. Fundada por Constancio II a finais do s III, a construción da cidade actual é do s X, na que se estableceu unha feira. Alí celebrouse o Concilio de Constanza (1414-1418). A guerra dos gremios (1429-1930), obrigou as empresas máis importantes a trasladarse a Ravensburg e Sankt Gallen. En 1531 formou parte da Liga de Esmalcalda; desfeita esta (1546), foi conquistada por Carlos I. En 1570 trasladouse alí o bispado de Windisch (bispado de Constanza). Do seu patrimonio arquitectónico destaca a catedral románica e a igrexa gótica de Santo Estevo.

1. Saber algunha cousa con certeza. OBS: Nesta acepción emprégase unicamente en terceira persoa.

2. Estar alguén ou algo rexistrado, inscrito ou mencionado nalgún lugar.

3. Estar formada unha cousa polas partes que se indican.

1. Cada unha das 88 zonas en que se divide a esfera celeste. A zonificación aceptada internacionalmente é un convenio. As constelacións imaxináronse na Antigüidade para conseguir unha orientación dentro dos numerosos conxuntos de estrelas no firmamento e para identificar os distintos aspectos totais e parciais do ceo, que permitían coñecer con exactitude as diferentes épocas do ano. Bautizouse cada unha destas agrupacións cun nome e compuxéronse debuxos cos nomes das principais estrelas de cada constelación. Ptolomeo completou no seu Almaxesto a primeira división do ceo visible en constelacións, realizada por Hiparco (120? a C). Non obstante , a división completa fixérona, posteriormente, Johann Bayer (1572-1625), Johannes Hevelius (1611-1687) e Nicolas Louis de Lacaille (1713-1762). A medida que se descubriron máis estrelas, constatouse que as figuras primitivamente asociadas ás constelacións tiñan pouco interese práctico. A Unión Astronómica Internacional fixou, no seu primeiro...

2. Conxunto de persoas ou de cousas.

3. Aspecto dos astros no momento do nacemento dunha persoa.

4. Fenómeno que en glosemática se caracteriza porque dúas unidades compatibles non presentan ningún tipo de dependencia recíproca; é dicir, un termo non presupón o outro, pero ambos son compatibles (

PERSOEIRO

Mestre canteiro. Traballou nas obras da capela maior no santuario da Nosa Señora do Corpiño, en Santa Baia de Losón (Lalín).