"CIA" (Contén)

CAPITAIS

Capital da provincia italiana de Brescia, en Lombardía, situada na saída do val Trompia (190.909 h [estim 1998]). As súas actividades económicas baséanse no aproveitamento dos recursos agrícolas (froitas, viñas e horta); no comercio, baseado no intercambio entre os Alpes e a chaira, e na industria (metalúrxicas, material ferroviario, mecánicas e produtos químicos). Ten unha gran tradición a fabricación de armas e constitúe un nó de comunicacións. Fundada polos celtas, foi conquistada polos romanos no 225 a C, que lle puxeron o nome de Brixia. Foi saqueada por Atila no 452, e nos ss VI-VIII foi a capital dun ducado longobardo. Dende o s XI constituíuse como unha cidade libre ata que, finalmente, caeu baixo o dominio de Venecia en 1426. Durante o período veneciano foi unha das cidades máis ricas e máis prósperas da Lombardía. En 1797 foi conquistada polos franceses, e en 1815 foi cedida a Austria; dende o 1860 forma parte de Italia. Do seu patrimonio arquitectónico salientan a catedral vella...

PERSOEIRO

Economista. Estivo preocupado sobre todo polos problemas do contraste estatístico das teorías. Insistiu no feito de que a política keynesiana conduciría inevitablemente á inflacción. No 1945 foi nomeado presidente do Banco de Roma; no 1947, director executivo do BIRD e, no 1953, ministro de Comercio en Italia.

PERSOEIRO

Escritora mística sueca de orixe nobre. Fundou unha orde monástica feminina e recibiu o nome da santa irlandesa. Casada con Ulf Gudmarsson (1316), tiveron oito fillos, entre eles santa Caterina de Suecia. Despois dunha famosa peregrinaxe a Compostela, Bríxida e o seu marido decidiron entrar na vida relixiosa. Logo de quedar viúva aos 40 anos entrou nun mosteiro cisterciense, onde tivo visións místicas, descritas no seu libro das Revelacións. Fundou en Vadstena un mosteiro mixto, onde foi abadesa; tiña como insignia cinco pequenas chamas semellando pingas de sangue, símbolo das cinco chagas de Cristo. Todos os venres, en lembranza da paixón de Cristo, deixaba caer na súa man cinco pingas de cera ardente provocando a aparición dunha ferida. Obtivo a aprobación papal da súa orde no 1370 e morreu en Roma despois dunha peregrinación a Terra Santa. É moi venerada en Suecia, onde se converteu na Sibila dos cristiáns. Consíderase patroa dos peregrinos, pois visitou os tres centros principais...

1.   Relativo ou pertencente aos brucios.

2. Individuo do pobo brucio.

3. Pobo da antigüidade que habitou o Brucio (Bruttium), actual Calabria. Colonizada a costa polos gregos, os habitantes do interior proviñan da Lucania, na Italia central. Aliados do Rei Pirro na loita contra os romanos, foron derrotados e sometidos no ano 272 a C. Despoxados dos seus dereitos como pobo confederado e declarados escravos do Estado, pola axuda que lle prestaron a Aníbal. A Guerra dos Escravos, do 73 ao 71 a C, arruinou o seu territorio.

PUBLICACIÓNS

Publicación bilingüe de carácter relixioso aparecida a mediados dos anos setenta do s XX en Ferrol. Trátase dunha colección de fichas centradas en aspectos relixiosos e sociolóxicos. Coordinada por Alfonso Gil Montalvo, contaba coa colaboración de X. M. Montero, Manuel Mejuto, Ramón Díaz Raña, Gonzalo Folgueira e Gabriel Vázquez Seijas, entre outros. En outubro de 1976 modificou o seu encabezamento polo de Boa Nova “Material de traballo para Homilía e Catequese”. En lingua galega aparecen recollidos unha serie de artigos titulados “Renovarse ou morrer”, “Os feitos falan” ou “Un mundo a medrar”.

1. Autoridade abusiva, dos empregados da administración pública nos negocios do estado.

2. Conxunto de funcionarios, normas e organismos dunha administración pública ou privada. O termo foi empregado por primeira vez a mediados do s XVIII e xeneralizouse no s XIX para indicar o goberno exercido polos funcionarios e non polos políticos. Logo das achegas de Max Weber (1864-1920), o máis importante estudoso da estrutura e principios da burocracia, entendeuse como a administración por parte de expertos profesionais da vida política cotiá por riba de calquera sistema político. A partir dese momento identificáronse as seguintes características fundamentais: cada empregado ten unha competencia definida e organizada conforme a unha xerarquía de mando; o nomeamento provén de méritos probados, non de recomendacións; as decisións tómanse en función dunha serie de regras preestablecidas; o burócrata é un funcionario non politizado, o que garante a súa continuidade. Weber confiaba na eficacia do sistema burocrático, pero críticos posteriores sinalaron que poucas burocracias encarnan estes...

3. Actividade dos funcionarios de oficinas públicas.

GALICIA

Pintor. Estudiou por libre na Academia de Bellas Artes de San Fernando, en Madrid, e posteriormente no taller de Pancho Cossío. En 1952 trasladouse ao Brasil onde foi axudante de Locateli na Academia Nacional de São Paulo e perfeccionou a súa pintura. Realizou exposicións en varios países sudamericanos como Brasil ou Arxentina. En 1969 participou por primeira vez na Bienal de Pontevedra coa obra Pescadores, expuxo nas seguintes convocatorias e en 1975 recibiu a medalla de bronce por Mariscando. Ten obras no Museo Municipal Quiñones de León de Vigo.

GALICIA

Médico. Profesor titular da facultade de Medicina da Universidad Complutense de Madrid e director do Instituto para Enfermidades do Sistema Nervioso Central do Centro de Investigación en Neurociencias Básicas e Clínicas da Coruña. Doutor en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela, en Xapón obtivo o doutorado en Ciencias Médicas e as especialidades de psiquiatría e psicoxeriatría. Deseñou o Osaka University Computerized Electronic Maze System e foi o coordinador da European Dementia Network. Publicou máis de 300 artigos científicos e editou libros sobre psiquiatría, neurociencias, demencia senil e a enfermidade de Alzheimer. Obtivo o Premio da Academia de Ciencias Médicas de Tohoku.

1. 1. Sucesión frecuente e regular de sons, imaxes, movementos, etc.

   2. Número de pasos que realiza un atleta en carreira (ou de pedaladas que dá un ciclista) nun tempo determinado.

   3. Cantidade de fotogramas que son proxectados sobre a pantalla nun segundo.

   4. cadencia de tiro

      Número de tiros que efectúa unha arma de fogo por minuto.

2. Distribución e combinación de acentos e palabras que dan o ritmo característico de cada idioma. Na entoación é a maneira de pechar os fragmentos melódicos da frase. A cadencia de enunciación ten a terminación grave, baixando a liña xeral da frase. O fenómeno de cadencia expresa a terminación absoluta dunha frase enunciativa.

3. Distribución proporcionada e harmónica dos sons, acentos ou pausas tanto na poesía coma na prosa. Na métrica castelá, designa o tempo final da cadea rítmica que segue ao último acento, sen importar que haxa unha, dúas ou tres sílabas trala última acentuada.

4. Disposición simétrica dos movementos e sons que coinciden cos tempos fortes da música de danza.

5. 1. Conclusión ou caída dunha frase musical por mor da inflexión melódica sobre unha nota final de modo ou pola sucesión de harmonías que causan a sensación dun repouso suspendido ou definitivo. A teoría das cadencias, aparecida no s XII, contribuíu, a partir do s XVI, a definir a noción de tonalidade, ata o punto de basear toda a estrutura harmónica en series de cadencias en movemento de afastamento ou de retorno, con respecto á tónica.

   2. ...

PERSOEIRO

Editor e político. Residente en Catalunya dende 1939, participou no movemento estudantil antifranquista e foi expulsado de España en 1964 pola súa actividade nacionalista. Fundou Edicions 62 e Curial, Edicions Catalanes. Presidente da Universitat Catalana d’Estiu a Prada e profesor de literatura catalá na Universitat Autònoma de Barcelona. Publicou entre outras obras Epistolari del Renaixement (Epistolario do Renacemento, 1977-1978) e colaborou con Joan Coromines no Dicionari etimològic i complementari de la llengua catalana (Dicionario etimolóxico e complementario da lingua catalana, 1980-1981). En 1994 creou o partido político Acció Catalana.