"Miguel" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 298.

  • PERSOEIRO

    Colonizador. Nomeárono xuíz de residencia e visitador de Nueva Granada en 1544. Axudou a Pedro de la Gasca a pacificar Perú e organizou unha expedición ás montañas de Espírito Santo (1549). Encargado da Audiencia de Santa Fe en 1550, foi destituído nese mesmo ano e volveu a España.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Xogador e adestrador de baloncesto. Xogou no Estudiantes de Madrid entre 1950 e 1958, cunha breve paréntese na tempada 1952-1953, baixo a disciplina do CAVE. En 1958 fichou polo Real Madrid, co que se proclamou campión de liga nas tempadas 1958-1959 e 1959-1960. En 1961 marchou ao Águilas de Bilbao, equipo no que xogou para cursar os estudios de enxeñería industrial na Universidad de Deusto. Debutou coa selección española o 4 de xuño de 1952. En 1963 asumiu a dirección técnica do Águilas, ao que adestrou entre 1963 e 1965. En 1965 a federación nomeouno seleccionador nacional. Neste cargo, que desempeñou durante 27 anos consecutivos de xeito ininterrompido (318 partidos oficiais), acadou os maiores éxitos do baloncesto español: dirixiu o combinado masculino en seis Xogos Olímpicos (México 1968, Múnic 1972, Moscova 1980, Los Angeles 1984, Seúl 1988 e Barcelona 1992), en 5 edicións do Mundobasket e en 13 do Eurobasket. O palmarés da selección durante a súa etapa inclúe un subcampionato olímpico...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Navegante e conquistador. Foi a América na segunda expedición de Colón e participou na fundación de Santo Domingo. Nomeado gobernador de Puerto Rico (1509), foi perseguido pola coroa, aínda que en 1512 foi rehabilitado no seu cargo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Político e avogado. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Como membro do Partido Popular foi concelleiro (1983-1987), presidente do Comité Local (1989-1995) e alcalde (1987-1990) de Tui. Deputado do Parlamento galego entre 1990 e 1996, en 1993 tomou posesión como conselleiro de Xustiza, Interior e Relacións Laborais. Abandonou este cargo en 1996, ao ser designado delegado do Goberno en Galicia. Entre 1995 e 1996 foi presidente da Sociedade Galega de Medioambiente Natural (Sogama). Desde maio do 2000 foi conselleiro sen carteira para Relacións Institucionais, cargo que sumou desde xaneiro de 2001 ao de conselleiro de Agricultura, Gandería e Política Agroalimentaria.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Pintor e gravador. Discípulo de Carlos Puntis e Amalia Bernabé, trasladouse a Palma de Mallorca, onde abriu en 1978 un taller de gravado con Gonzalo Bieiro. Creou un taller de investigación de técnicas de pasta de papel e cartón pedra (1984), e fundou o colectivo Krea e o grupo de marionetas Rum-fum-bum, do que tamén foi director. Foi un dos creadores do colectivo Krea-2. Dirixiu o taller de gravado da Academia Fórum de Vigo e foi director artístico da galería Esgai Art de Palma de Mallorca (1991). Colaborou, entre outras publicacións, en Vagalume, Teima e Dorna, e na revista mallorquina Informar. Entre as súas obras destacan dous murais realizados en Vigo (1991) e a serie 7 ACUA. A súa obra está no Museo de Pontevedra e no Museo Municipal de Ourense. Realizou exposicións, individuais e colectivas, en Pontevedra, Lugo, Ourense, Vigo e Palma de Mallorca.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Militar. Realizou os seus estudios na Escuela Naval Militar de San Fernando e na Escola Superior de Guerra Naval Portuguesa. Foi comandante do buque-escola Juan Sebastián Elcano e xefe do Estado Maior da Jurisdición Central de la Marina.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Médico e político. Director do Sanatorio Domínguez de Pontevedra. Foi vicepresidente da Deputación de Pontevedra e deputado do Parlamento galego na quinta lexislatura (1997-2001).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Luis Miguel González Lucas.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Arquitecto, fillo de Xoán Xacobe Durán Loriga. Na Coruña realizou o Palacio de Facenda e o Banco de España. Foi conservador do Palacio Real de Madrid e realizou traballos de investigación sobre os pazos. Colaborou no Anuario Brigantino e no Boletín da Real Academia Galega. Destacan entre os seus artigos “Unos planos inéditos do arquitecto Lois Monteagudo” (1932) e “Los jardines del Pazo de Mariñán” (1949). Escribiu, entre outras obras, Exposición de proyectos no realizados relativos al Palacio de Oriente y sus jardines (1935) e La real abadía de San Julián de Samos: estudio histórico-arqueológico (1947).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Arquitecto mexicano. As súas obras caracterizáronse pola adaptación das liñas renacentistas nas plantas e nos alzados e pola decoración barroca. Entre as súas obras destacan a igrexa de San Juan de Dios (1729) -onde introduciu a pilastra ondulada, derivación da columna salomónica e articulou a fachada como unha gran fornela en forma de vieira-, e a capela Medina Picazo, dedicada á Inmaculada Concepción, no convento Regina (1733).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Antigo mosteiro beneditino feminino situado en Eiré (Pantón). Atribúese a súa fundación a dona Escladia Ordóñez nos comezos do s XII. Aparece mencionado nun documento de 1129 polo que o Rei Afonso VII sinalaba o couto do mosteiro. Foi unha fundación cobizada pola nobreza e, en numerosas ocasións, as abadesas tiveron que recorrer aos monarcas Xoán I e Enrique III para conservar os seus dominios. En 1480 a comunidade trasladouse ao mosteiro de San Paio de Antealtares e os seus bens e rendas pasaron ao Hospital Real de Santiago; sen embargo, produciuse un enfrontamento entre Antealtares e o Hospital sobre os seus bens e rendas que se resolveu en 1507 por medio dunha bula do Papa Xulio II, que llos concedía ao Hospital, decisión que se reafirmou en 1517. Otadui, bispo de Lugo, uniu en 1599 as igrexas de San Miguel e San Xulián de Eiré, que se converteu en parroquia en 1890. Do antigo cenobio consérvase só a igrexa. Foi construído na segunda metade do s XII sobre un edificio anterior de orixe...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Cantautor. Realizou estudios laborais en Zamora e Tarragona e de xornalismo en Barcelona. Musicou poemas de Martelo Paumán, Rosalía de Castro e Manuel Curros Enríquez.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Escultor. Activo en Palencia entre 1531 e 1558. Traballou con Diego de Siloé, o seu mestre, na portada da sancristía da catedral de Granada (1531). Entre as súas obras destacan os púlpitos da catedral de Palencia (1541) e de Aranda de Duero (1544-1547), e a portada da igrexa de Santiago en Medina de Rioseco (1549).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • IGREXAS

    Igrexa parroquial situada en Espiñoso (Cartelle). De estilo barroco, construíuse en 1749 e ampliouse en 1780. No seu interior destaca a ábsida cuberta con bóveda de crucería, o retablo maior neoclásico e os retablos laterais, un con elementos aproveitados dunha obra anterior do s XVIII e outro de finais do s XIX. Na fachada sobresaen os capiteis vexetais das pilastras que flanquean a porta, a espadana e o escudo de armas dos Zúñiga e Biedma.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • IGREXAS

    Igrexa parroquial situada en Monterroso. Da primitiva construción románica do s XII só conserva o arco triunfal e o corpo da nave. No s XVI engadiuse no muro norte unha capela dedicada á Inmaculada Concepción da que só se conserva o arco que comunicaba coa igrexa. O presbiterio, construído no s XIX, é cadrado e ten cuberta de madeira a catro augas. No arco triunfal destaca un escudo oval con dous castelos. O retablo maior é neoclásico (s XIX), con tres fornelas no piso principal e no remate; o retablo dereito (s XVIII), ten unha fornela no corpo principal e outra no remate; e o da esquerda conserva unha imaxe de Santiago Peregrino. A portada principal é de arco de medio punto con dúas arquivoltas, a exterior con decoración vexetal, sostidas por catro columnas con capiteis con arquiños e aves. O tímpano presenta unha cruz grega e dúas machetas de animais. A espadana é de dous vans e está decorada con pináculos. Na porta sur consérvase un arco de medio punto pechado ao exterior por un tímpano...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Pintor. Formouse co seu pai, o tamén pintor Diego Esquivel. A súa obra enmárcase na corrente naturalista do Barroco. Entre as súas obras destaca o lenzo Santas Justa e Rufina (1620?), conservado na catedral de Sevilla.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Político e xornalista, fillo de Agustín Esteban Collantes. Membro do Partido Conservador, foi subsecretario da presidencia e ministro de Instrución Pública (1920-1921). Fundou a publicación La integridad de la patria (1878) e publicou La libertad de imprenta en España (1869).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Profesor. Licenciouse en Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela. Profesor de lingua e literatura galega de ensino medio e ensino universitario, foi membro fundador e primeiro presidente da Asociación Sócio-Pedagóxica Galega e membro fundador e secretario do MRP Instituto Galego Socio-Pedagoxía. Cómpre destacar as súas publicacións Didáctica da Lingua e Literatura Galega (1986) e O vocabulario galego-castelán no ensino en Galicia. Unha aproximación sociolingüística (1997).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Poeta, dramaturgo e editor. Realizou estudios de música no Conservatorio Superior de Música da Coruña e de psicoloxía e filoloxía hispánica na Universidade de Santiago de Compostela. Colaborador en distintas publicacións e prensa, en 1991 fundou Edicións Espiral Maior, foi secretario xeral da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) e membro da xunta directiva do Centro Español de Derechos Reprográficos (CEDRO). A súa obra, influenciada por Luigi Pirandello, supón unha reflexión permanente sobre a condición humana e sobre a vida, explicada como un xogo de roles onde os planos da realidade e a ficción se mesturan de forma permanente, ata chegar á recreación dunha Galicia máxica, habitada por soños e mortos. Da súa produción como poeta destaca Do desexo en corpo e sombra (1984), Seivas de amor e tránsito (1984), Memorial de brancura (1985), Poemas de lenta nudez (1994), As certezas do clima (1996) e Poemas (1999); como dramaturgo...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Impresor liberal. Fundador e director do xornal vigués La Concordia, estableceu o seu obradoiro tipográfico en 1893. Empregou indistintamente os selos editoriais La Concordia ou M. Fernández Dios. Saíron do prelo dos seus talleres diversas obras de Neira Cancela, Besteiro Torres, F. Añón Paz, R. García Vicetto e Nicolás Taboada, entre outros. Á súa morte sucedeuno o seu fillo Miguel Fernández de Lema.

    VER O DETALLE DO TERMO