"Roa" (Contén)

1. Que ten moita importancia.

2. Aplícase ao tempo que se caracteriza polas malas condicións climáticas. Na tradición oral recóllense ditos como: “Entre Santos e Natal, inverno caroal.”

PUNTA

Punta do litoral da parroquia do Pindo, no concello de Carnota, situada no treito de costa comprendido entre as puntas do Porto de Quilmas, ao N, e Caldebarcos, ao S.

PUNTA

Punta da beira meridional da ría de Corme e Laxe no litoral do concello de Laxe, entre as parroquias de Laxe, ao N, e Soesto, ao S.

PUNTA

Punta do fondo da ría de Muros e Noia, na súa beira setentrional, no litoral da parroquia de Outeiro, no concello de Outes.

ENTRADA LARGA

Estado de África Central, limita ao O con Camerún, ao N con Chad, ao L con Sudán e ao S coa República Democrática do Congo e coa República do Congo (622.436 km2; 3.485.000 h [estim 1998]). Esténdese entre os 11° e os 2° de latitude N e os 14° e 27° de lonxitude L. A capital é Bangui.
Xeografía física

Relevo e xeoloxía
O país está formado por un altiplano de materiais paleozoicos, que constitúen un interfluvio entre as concas do río Congo e do lago Chad. No L érguense os macizos dos Bongo e de Tondou; no NO están os montes Karé, onde se sitúa o cumio máis elevado do país, o monte Gaou (1.420 m).
Climatoloxía e hidrografía
O clima é subecuatorial na parte meridional do país, cunha pluviosidade e humidade relativamente altas; no N o clima é tropical. Hidrograficamente, o país divídese en dúas concas: no N, a do río Chari, de dirección S-N; e no S, a do Ubangui, de dirección N-S.
Medio ambiente
Os...

1. 1. Relativo ou pertencente á África central ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante de África central.

2. 1. arte centroafricana

      Arte desenvolvida na República Centroafricana. As manifestacións artísticas máis destacables son a escultura e a pintura, ademais das mostras de artesanía de carácter popular. A escultura emprega como materiais básicos a madeira, a pedra e o metal. Entre as pezas realizadas destacan as máscaras de Baya-kara, no oeste do país, e o tambor de madeira en forma de búfalo, que se atribúe os yangere da Haute-Sangha. Os nzakara e os zande realizan tamén estatuas, bastóns de mando e instrumentos musicais. A pintura centroafricana ten unha grande antigüidade. As pinturas da cova de Ndélé semellan ser da mesma época ca as conservadas na África subsahariana. A tradición de pintar sobre os muros das casas en barro seco foise perdendo co paso do tempo e substituíuse polas pinturas realizadas con acuarelas, óleo e gouache. As mostras artesanais coñécense a través dos exploradores europeos do s XIX que deron a coñecer os tecidos feitos a man do L do país. Os banda produciron unha gran variedade...

   2. Relativo ou pertencente á República Centroafricana ou aos seus habitantes.

   3. Natural ou habitante de República Centroafricana.

1. Relativo ou pertencente a América Central ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de América Central.

1. Relativo ou pertencente a Asia central.

2. Natural ou habitante de Asia central.

PERSOEIRO

Avogado e político. Licenciado en Dereito, foi concelleiro en Santiago de Compostela e director xeral de Consumo. Deputado no Parlamento de Galicia polo Partido Popular dende 1987 ata 1996, cando causou baixa na IV lexislatura, e na V lexislatura de 1997 ao 2000, en que causou baixa de novo.

PERSOEIRO

Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela (1987). Director de publicacións do Consorcio de Santiago, é autor, documentalista histórico e coordinador de varias publicacións e artigos relacionados coa cidade de Santiago: Voces en Compostela (1993), Edificios nobles y pazos urbanos (1993), Claustros de Compostela (1993), Compostela ciudad histórica y universitaria (1993), Ciudades Patrimonio de la Humanidad de España (1994), Santiago de Compostela (1995), Cotiá Compostela (1999) e Descubre Compostela en 7 días (2000). Exerceu como comisario e director de exposicións de arte (Artistas Noveis. Suso Noya, 1995; Prata sobre pedra, 1996; Dúas culturas, unha arte. O realismo xaponés no occidente europeo, 1997; Villafínez/Vilafíns. A cor e a luz, 1998; Villafínez 1892-1970, 1998; Ramón Vázquez Molezún, pintor, 1998; e Fauna (esculturas de José Francisco López Noya...

1. Ornamento en forma de círculo que se axusta á cabeza, feita de flores, follaxe ou metal, xeralmente como sinal de honra, autoridade, nobreza ou como recompensa dunha vitoria ou doutra distinción militar ou cívica.

2. 1. Círculo de metal adornado de floróns, pedras preciosas ou outros elementos que se cingue á cabeza como símbolo de dignidade soberana ou nobiliaria. A coroa utilizárona desde tempos moi antigos os personaxes que destacaron nalgún feito relixioso, político ou militar. No Próximo Oriente empregárona os reis e os sacerdotes cun gran sentido místico. En Exipto hai que destacar, entre outras, a coroa branca do Alto Exipto; a coroa vermella do Baixo Exipto; o pšen ou dobre coroa, formada pola superposición da vermella e da branca; e o khepreš ou coroa azul, empregada xeralmente para a guerra e a caza. Os gregos e os romanos utilizaron coroas de follas e de metal, decoradas ou non con pedrería, para premiar os xenerais e os atletas vitoriosos. En Roma tamén se utilizaron a coroa mural, con decoracións en forma de torre, a coroa obsidional, a coroa valar ou castrense, a coroa naval, a coroa radiada ou radial, a coroa cívica ou civil e a coroa triunfal. Os cristiáns viron...

   2. coroa castrense/valar

      Coroa romana de ouro que se entregaba a quen entraba no campo inimigo despois de superar as trincheiras, os fosos e outros elementos defensivos.

   3. coroa cívica/civil

      Coroa feita de pólas de aciñeira coa que se recompensaba o cidadán romano que salvaba a vida doutro na guerra.

   4. coroa de espiñas

      Coroa que, por escarnio, os soldados romanos cinguiron a Xesús como rei dos xudeus. En moitos santuarios espallados polo mundo cristián consérvanse supostas reliquias desta coroa, veneradas baixo a advocación da Santa Espiña.

   5. coroa de ferro

      Coroa que recibían os emperadores ao ser coroados reis dos longobardos.

   6. coroa mural

      Coroa romana que se concedía ao primeiro soldado que escalaba o muro e entraba no territorio do inimigo.

   7. coroa naval

      Coroa romana que se concedía ao primeiro soldado armado que entraba nunha nave inimiga.

   8. coroa obsidional

      Coroa romana que se concedía a quen levantaba o sitio dunha cidade ou praza cercada polo inimigo.

   9. ...

1. 1. Acción de coroar ou coroarse.

   2. Cerimonia de imposición da coroa a un soberano. Trátase dun acto de carácter público e solemne que, en xeral, forma parte da entronización. A súa orixe está na unción dos reis de Israel narrada no Antigo Testamento, aínda que se considera que o primeiro soberano coroado foi o Emperador Constantino. Nos países de tradición cristiá tiña, en parte, un carácter litúrxico e estaba precedida pola consagración ou unción. A coroación introduciuse na corte bizantina cara á segunda metade do s V e practicouse despois, seguindo o seu exemplo, na corte visigótica e na corte carolinxia. O carolinxio Pipino o Breve foi coroado en dúas ocasións (751 e 754), e Carlomagno foi coroado polo papa o 25 de decembro do ano 800, aínda que previamente, no 774, xa fora coroado como rei dos longobardos coa coroa de ferro. Dende aquela, a coroación dos emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico realizouna o papa. Os visigodos incluíron no cerimonial da coroación a unción e os ritos do Antigo...

   3. Cerimonia na que se coroa a alguén, especialmente a un poeta.

2. Remate dunha cousa material ou inmaterial.

3. Motivo ornamental que remata algunha cousa, especialmente un edificio.

4. 1. coroación da virxe

      Iconografía que representa a coroación da Virxe por Deus, Cristo, a Trindade ou os anxos. Trátase dunha temática presente no ciclo iconográfico da vida da Virxe. Cultivárona, entre outros, Giotto, frei Angelico, Filippo Lippi, Rafaello Sanzio, Rubens, o Greco e Velázquez.

   2. coroación de espiñas

      Iconografía que representa o momento da imposición da coroa de espiñas a Xesús. Tratáse dunha temática moi presente na tradición artística occidental como unha das pasaxes do ciclo da paixón, presente en moitos retablos e pinturas. Cultivárona, entre outros, Giotto, frei Angelico, o Bosco, Tiziano, Caravaggio e Tintoretto. Unha variedade do tema é o Ecce Homo.