"Román" (Contén)

Aplícase ao grupo de linguas románicas faladas na Península Ibérica: o galego, o portugués, o asturleonés, o castelán, o aragonés e o catalán, e o desaparecido mozárabe.

Aplícase ao dialecto do romanés que se fala en Istria.

Aplícase ao grupo de linguas románicas que se fala en Italia. Divídese, á súa vez, en linguas italorrománicas do norte (piemontés, lombardo, ligur, véneto, emiliano e istriota) e italorrománicas do centro e sur (marquesano, umbro, romano, abrucés, molisano, pullés, campano, lucano, calabrés, salentino e siciliano, toscano e corso).

Novela en que se relata o proceso de maduración que corresponde á xuventude dun artista. Trátase dunha variedade do bildungsroman que se orixina no Romanticismo alemán. O exemplo clásico é Retrato do artista cando novo (1916), de James Joyce.

Ser sobrenatural da mitoloxía popular galega con diferentes atribucións. Xeralmente considéranse xenios maléficos que viven no aire e que provocan lóstregos e treboadas para estragar as colleitas.

Baños públicos situados en Lugo. Construíronse entre os ss I e II, e se catalogaron dentro dos edificios termais menores, situados en pequenas poboacións ou campamentos militares, que carecen da magnificencia das grandes termas. Consérvanse os restos do apoditerium ou vestiario, constituído por dúas salas colindantes cun vestíbulo común, realizadas en cachotería de lousa e cubertas cunha bóveda de canón corrido. O caldarium ou sala de baños quentes conserva o acceso a través dun arco de medio punto. Tamén se conservan algúns elementos externos pero vinculados ao edificio como un pozo de agua quente, duns 2,5 metros de altura, feito en cantería de xisto e un muro de contención cara ao Miño. Foron declaradas Ben de Interese Cultural en 1931.

  (Madrid 19.02.1803 - 30.03.1882) Escritor. Iniciouse no campo da dramaturxia refundindo textos doutros autores, como Tirso de Molina ou Lope de Vega. Froito dese traballo foi a peza La señora de protección (1828). Colaborador da Revista española, especializouse na publicación de artigos costumistas co pseudónimo de El Curioso Parlante e fundou (1836) e dirixiu o Semanario pintoresco español. Influído por F. de Quevedo e R. de la Cruz, opúxose ao interese pola política do seu tempo e foi o promotor do costumismo español. No apartado sociopolítico foi deputado (1858) e cronista de Madrid (1864). Reflectiu de maneira maxistral escenas típicas do Madrid do s XIX, algunhas delas descritas en Manual de Madrid. Descripción de la Corte y de la Villa (1832). Da súa obra destacan fundamentalmente os seus artigos, recollidos en tres volumes, Panorama matritense (1835), Escenas matritenses (1842) e Tipos y caracteres (1862). Tamén publicou Recuerdos de viaje por Francia y Bélgica en 1840 y 1841 (1841),...

Instrumento de gran precisión mediante o que se pode manexar utensilios, como pinceis, pipetas ou agullas, de dimensións microscópicas, para efectuar operacións moi delicadas como a inxección de substancias nunha célula, a disección de microorganismos, a montaxe de compoñentes electrónicos ou a microcirurxía.

Manómetro moi sensible, capaz de detectar pequenas variacións de presión.

vila romana de Vilamar.

Museo situado en Roma. Ocupa unha boa parte da antiga cartuxa de Santa Maria degli Angeli, construída sobre restos das grandes termas de Diocleciano (298-306), e recolle unha das mellores coleccións do mundo de mosaico, pintura mural e, sobre todo, de escultura antiga. Destacan os restos dunha das ábsidas do caldarium.

Museo de titularidade estatal inaugurado en 1986, situado en Mérida nun edificio anexo ao teatro e ao anfiteatro romanos. Os seus fondos están formados por vestixios romanos que proveñen do xacemento arqueolóxico de Emerita Augusta e constribúen á divulgación do importante significado que a romanización tivo para a cultura e a arte de España. Nas dependencias da igrexa de Santa Clara atópase o Museo de Arte Visigoda.