"ILi" (Contén)

PERSOEIRO

Político e avogado chileno. Militou no partido liberal democrático e foi deputado e ministro de Xustiza, Instrución Pública e de Interior durante a presidencia de Pedro Montt (1907-1910). Ocupou a presidencia da República entre 1925 e 1927. Foi embaixador en España, Arxentina e Perú.

1. 1. Acción de filiar.

   2. Documento que contén os datos persoais de alguén.

   3. Conxunto de datos referidos a un individuo.

   4. Rexistro do persoal do exército no que se anotan as circunstancias persoais e o historial militar do individuo.

2. ínculo de parentesco que une os fillos cos seus pais. Estes vínculos poden ser por descendencia patrilineal, é dicir, por liña masculina, ou ben por descendencia matrilineal, regulada pola liña feminina. Pode distinguirse tamén a filiación natural da adoptiva.

3. Pertenza a unha asociación ou a un partido político.

4. Dependencia dunha persoa ou cousa respecto doutra ou outras.

5. Expresión neotestamentaria que intenta explicar a nova relación interpersoal nacida entre Deus e o home a partir de Xesús Cristo. O crente recibe esta filiación, xuntamente co Espírito Santo, no bautismo.

6. derivación sinonímica.

1. Relativo ou pertencente ao fillo.

2. 1. Centro ou entidade que depende doutro.

   2. empresa filial.

1. Partido dos filibusteiros.

2. Táctica obstrucionista dos filibusteiros.

1. Pirata do mar das Antillas durante o ss XVI, XVII e XVIII. Eran aventureiros franceses, ingleses e holandeses establecidos nas pequenas Antillas que se dedicaban a saquear as costas e asaltar as naves da coroa castelá co beneplácito dos gobernos dos seus países de orixe.

2. Partidario da independencia das colonias españolas en América no s XIX, especialmente de Cuba.

3. Parlamentario que obstaculiza a aprobación dunha lei, especialmente cun discurso prolongado.

1. Aplícase ao papel marcado con filigranas.

2. Obra feita de fíos de ouro, prata e outros metais entrelazados e unidos por soldaduras imperceptibles. Coñecida dende a Antigüidade, o tipo de filigrana céltica pasou, coas invasións xermánicas, aos pobos mediterráneos. Cultivada particularmente por Bizancio e polos musulmáns, durante a Idade Media o centro produtor principal foi Xénova. No s XVIII tivo unha gran difusión e foi utilizada en pezas de grandes dimensións. A de tradición popular consérvase, entre outros centros, en Venecia, Xénova, Salamanca, Córdoba, Granada e Mallorca.

3. Cousa feita de forma moi fina e laboriosa.

4. 1. Marca transparente, unicamente perceptible a contraluz, feita no papel no momento da fabricación.

   2. Debuxo que se percibe a contraluz nos billetes.

   3. FRAS: Facer filigranas. Actuar de forma enxeñosa para realizar con éxito algo.

      Molde no que se fai esa marca.

1. Obra feita de fíos de ouro, prata e outros metais entrelazados e unidos por soldaduras imperceptibles. Coñecida dende a Antigüidade, o tipo de filigrana céltica pasou, coas invasións xermánicas, aos pobos mediterráneos. Cultivada particularmente por Bizancio e polos musulmáns, durante a Idade Media o centro produtor principal foi Xénova. No s XVIII tivo unha gran difusión e foi utilizada en pezas de grandes dimensións. A de tradición popular consérvase, entre outros centros, en Venecia, Xénova, Salamanca, Córdoba, Granada e Mallorca.

2. Cousa feita de forma moi fina e laboriosa.

3. 1. Marca transparente, unicamente perceptible a contraluz, feita no papel no momento da fabricación.

   2. Debuxo que se percibe a contraluz nos billetes.

   3. Molde no que se fai esa marca.

1. Moeda de ouro borgoñona cuñada polo duque Filipe III o Bo durante o seu goberno (1419-1467) cun peso de 3,6 g. Denominábase tamén chevalier d’or porque presentaba no anverso a figura do duque armado e a cabalo.

2. Moeda de prata que se cuñou en Milán nos reinados dos reis Filipe da dinastía de Austria, cun peso de 27,7 g.

3. Moeda de prata que se cuñou en numerosas cecas dos Países Baixos durante o reinado de Filipe II cun peso de 34,27 g e lei de 20 quilates. Coñeceuse tamén co nome de Philipsdaalder.

PERSOEIRO

Infante de Castela e León, señor de Ribera e Cabrera, fillo de Sancho IV e María de Molina. Ocupou desde 1302 os cargos de Adiantado de Galicia, Merino e Pertegueiro Maior da catedral de Santiago. Desafiou o poder dos bispos de Santiago e Lugo e favoreceu os intereses da burguesía destas cidades. Como resultado das disputas chegou a ocupar os cargos de encomendeiro da cidade de Lugo e tenente das igrexas da súa diocese.