"Anu" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 1145.

  • Construción situada sobre o río Miñor en Mañufe (Gondomar). Trátase dunha ponte de tres vans feita en cantería con arcos de medio punto e tallamares triangulares que se sitúa no antigo camiño a Santiago de Compostela por Tomiño.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • IGREXAS

    Igrexa parroquial situada en Gondomar. É unha obra barroca do s XVIII que conta cunha planta en cruz latina con ábsida rectangular e na súa fachada, flanqueada por pilastras nos extremos e rematadas en dúas volutas, presenta unha fornela situada no eixe onde se garda a figura de san Vicente. O conxunto está coroado por unha torre de base cadrada cun van e catro arcos de medio punto, que remata nun tambor e unha cúpula.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Monxe. Coñecido como Mekhithar, en 1701 fundou un mosteiro en Constantinopla, que trasladou dous anos despois ao Peloponeso. Ao caer ese territorio baixo o dominio turco, refuxiouse cos seus monxes en Venecia.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • CIDADES

    Cidade de Nova Zelanda, situada nun istmo que separa Waitemata de Manukau Harbour, sobre unha ampla   plataforma no mar de Tasmania (281.607 h [2001]). Está integrada na área de Auckland (19 km ao NO), posúe producións de queixo, manteiga e la, e industrias de aluminio, plásticos, fibras sintéticas e maquinaria.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Liberación dun escravo ou dun servo. Segundo o dereito clásico consistía, xuridicamante, na renuncia por parte do patrón (dominus) á potestade (manus) que tiña sobre o seu escravo. En Grecia rexistráronse formas de manumisións relixiosas, como a consagración dos escravos a unha divindade, e civís. En Roma, o dereito civil distinguía tres tipos de manumisión: a manumissio vindita, que constituía unha reivindicación da liberdade fronte a un maxistrado, a manumissio censu, que se acompañaba coa inscrición do escravo como cidadán nas listas censuais, e a manumissio testamento, que proclamaba a súa liberdade nun testamento.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que quedou ceibe mediante a manumisión.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que ou quen dá a liberdade a un escravo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Dar liberdade aos escravos, servos ou presos.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Ácido urónico de seis átomos de carbono, que deriva da manosa por oxidación do grupo alcohólico primario. É un epímero do ácido D-glucurónico e do galacturónico. Atópase no ácido alxínico, xunto co ácido L-gulurónico.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Provincia de Papua Nova Guinea (2.100 km2; 43.387 h [2000]). A capital é Lorengau (5.829 h [2000]).

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Escribir á man.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. de manuscribir.

    2. Que está escrito á man.

    3. Libro escrito á man. Tamén se denomina códice cando se refire aos manuscritos antigos e medievais escritos en papiro, pergameo ou papel. Entre os manuscritos máis destacados que recollen a literatura galega medieval destacan o Cancioneiro da Ajuda (A) (ss XII-XIV), escrito a dúas columnas, por unha soa man, en letra gótica francesa; e os apócrifos italianos Cancioneiro da BibliotecaVaticana (V), escrito en papel de liño a unha columna ata o caderno décimo e a dúas columnas o resto, en cursiva humanística de varias mans de finais do s XV ou inicios dos XVI, e o Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa (B), escrito en papel de peor calidade por tres mans diferentes en letra gótica decadente e cursiva humanística. As Cantigas de Santa María consérvanse en tres códices españois, escritos en letra gótica francesa do s XIII con coidadas miniaturas e un códice italiano escrito en letra gótica moi estilizada.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Libro de leis brahmánicas. Atribúese tradicionalmente a Manu, e contén observacións sobre as cerimonias domésticas, os ritos fúnebres, os sacrificios e a pureza cerimonial.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Acción e efecto de manter ou manterse.

    2. Conxunto de alimentos que necesita unha persoa ou animal para sobrevivir.

    3. Conxunto das operacións de manexo, transporte e almacenaxe de materiais. Comprende desde a chegada dos materiais necesarios no proceso produtivo ata a saída do almacén de expedición e faise necesaria para levar a cabo a fabricación dun produto. Hai que ter en conta que as operacións de manutención encaréceno. Isto fai que os problemas de circulación do material teñan unha consideración moi importante xunto aos factores de produción clásicos: man de obra, material e máquinas. Na manutención hai que diferenciar entre a manipulación, que pode efectuarse desde a zona que é posible abastecer sen moverse do lugar, e o transporte interno, que ten unha dimensión fóra da zona de abastecemento e supón unha locomoción. Nun proceso de fabricación débese considerar, en primeiro lugar, se a distribución da maquinaria ten por finalidade establecer liñas de fabricación continuas ou ben agrupar as máquinas segundo as operacións que fan. Nestes dous casos, a mellor distribución, desde o...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Pano co que o cura se enxuga as mans durante a misa.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Familia italiana de humanistas, editores e impresores do s XVI. Iniciada por Aldo Manuzio, foi continuada primeiro polos Torresani (1515-1529) e logo por estes xunto ao fillo de Aldo, Paolo Manuzio (Venecia 1512-Roma 1574). Este separouse dos Torresani en 1540 e publicou edicións de autores clásicos, como a versión latina do Demóstenes (1554), unha colección de epístolas de estilo ciceroniano e unhas antigüidades romanas en catro volumes (1560). O seu irmán, Antonio Manuzio (?-1559), foi libreiro e impresor en Boloña (1556-1557). O fillo de Paolo, Aldo Manuzio , continuou coa imprenta, e publicou Epitome ortographiae (1575) e o seu comentario á Ars Poetica de Horacio.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Humanista, impresor e editor italiano. Coñecido como o Vello, foi preceptor dos príncipes de Carpi (1483), e un deles, Alberto Pio, financiou a súa imprenta establecida en Venecia (1493). Excelente helenista, reuniu un grupo de colaboradores na Academia Aldina, onde se ocupou da edición dos clásicos grecolatinos (Teócrito, Hesíodo ou Virxilio, o Órganon aristotélico, Marcial e Cicerón). Como editor publicou textos de gran rigor filolóxico, cun excepcional traballo tipográfico. A importancia do seu legado está no abandono dos tipos góticos en favor da littera antiqua, a creación dun alfabeto completo que se converteu en clásico ata a aparición do roman du roi Louis XIV, a creación dos tipos cursivos e o deseño clásico dos tipos gregos, tradición que non foi abandonada ata finais do s XX.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Termo da xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘gato’.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Escritor. Coñecido como Enrique Garcés, colaborou en diversas publicacións, como Álbum Literario, La Cítara, Follas Novas e Galicia. Publicou o volume de poesía Risas y lágrimas (1881) e o drama Por una madre (1905).

    VER O DETALLE DO TERMO