"RL" (Contén)

PERSOEIRO

Arqueólogo e viaxeiro británico. Descubridor das ruínas clásicas de Licia. Entre as súas obras destacan A Journal written during an excursion in Asia Minor (Diario escrito durante unha excursión por Asia Menor, 1839) e Coins of ancient Lycia before the reign of Alexander: with an essay on the relative dates of the Lycian monuments in the British Museum (Moedas da antiga Licia antes do reinado de Alexandre: cun ensaio con datas relativas aos monumentos licios do Museo Británico, 1855). Recibiu o título de sir.

PERSOEIRO

Sociolingüista. Estudiou filosofía e linguas orientais na University of Pennsylvania. Especializouse en árabe e bengalí e traballou como especialista en linguas do Próximo Oriente en Washington DC (1947-1955) e, ata 1959, foi lector de lingüística e árabe na Harvard University. De 1959 a 1966 foi director do Center of Applied Linguistics (Centro de Lingüística Aplicada), en Washington DC. Despois continuou cos seus traballos de lingüística aplicada no Committee of Linguistics en Stanford. En 1967 converteuse en profesor de lingüística e director do programa de lingüística da Stanford University. Centrou os seus estudios na linguaxe universal, na adquisición da primeira e da segunda lingua, na relación lingua e sociedade (diglosia), na substitución lingüística e na lingua dos nenos. No debate sociolingüístico recuperou o concepto de diglosia para definir un tipo de situación en que se dá a convivencia, nunha mesma comunidade, entre dúas variedades dunha mesma lingua: unha variedade...

REXIÓNS

Rexión interior de Senegal, formada por unha vasta chaira case que desértica, cuberta de vexetación de matogueira e practicamente deshabitada.

GALICIA

Enxeñeiro e escritor. Despois de estudar o bacharelato na súa cidade natal marchou a Madrid, onde se licenciou en Enxeñería Técnica de Obras Públicas, especialidade de Construcións Civís (1972). Dende entón traballou en diversas empresas relacionadas coa construción e a enerxía, tanto de España coma en América do Sur e do resto de Europa. Gran afeccionado ao mundo do ferrocarril, nos seus estudos aplica os coñecementos técnicos na análise da situación do tren, concretamente en Galicia. Ademais das obras públicas de infraestruturas e liñas de alta velocidade, ou mantemento de redes convencionais, tamén centra as súas investigacións nos servizos das empresas RENFE e Feve, que critica reiteradamente cun criterio independente. Colaborador de diversos medios de comunicación, publicou El Ferrocarril en Galicia. Pasado, presente y futuro (2006), obra de referencia para o coñecemento do mundo do ferrocarril galego.

GALICIA

Xornalista. Licenciouse en Ciencias da Información pola Universidad Complutense de Madrid. Xefe do servizo de prensa e comunicación-protocolo da Deputación Provincial de Lugo, dirixe as revistas Lucus Lucus e Palacio do Rei e colabora en La Voz de Galicia e El Ideal Gallego. Foi realizador e director de cine e TV e recibiu o segundo premio no Certamen de Cine Etnográfico de Zaragoza. Publicou Apuntes para la historia de la prensa en Galicia en el siglo XIX (1981).

GALICIA

Xornalista e realizador. Realizou estudios de documentalismo e técnicas publicitarias. Iniciou o seu labor como xornalista en El Ideal Gallego (1979-1982). Redactor de La Voz de Galicia dende 1982, traballou como comentarista de Antena-3 Radio e RadioVoz. No eido cinematográfico, comezou a súa actividade en 1965, no Club de Cine Amateur da Coruña. Das súas obras en galego cómpre destacar Probe Galicia (1967) e Irvos á merda (1968); e en castelán Golpe de estado (1970) e Una ciudad que agoniza (1975). Realizou varios guións para TVG e diversos seriais para La Voz de Galicia. Colaborou coas revistas Defensa, Historia 16, Cambio 16 e El Ciervo, e cos xornais Diario 16, El País e ABC. Publicou El alzamiento de 1936 en Galicia (1982), Tensiones militares durante el franquismo (1985), La persecución de Castelao durante el franquismo (1986), Wenceslao Fernández Flórez: vida...

GALICIA

Artista plástico. Realizou estudios na Escola de Artes e Oficios de Ourense. Membro colaborador do equipo investigador da Universidade de Vigo O vestixio do tempo, realizou exposicións en Ourense e participou, entre outras, na sección Novos Valores da Bienal de Pontevedra (1992, 1994), Expo Ourense, pintores y escultores ourensáns (1996), IV Premio de Pintura José Malvar (2000) e Estadio de sitio (Madrid e Barcelona, 2001). Recibiu, entre outros, o primeiro premio Arte Xoven Galega (1993) e o primeiro premio do VII Certame de Artes Plásticas Cidade de Lugo (2000).

PERSOEIRO

Poeta. Escribiu composicións de tema paisaxístico (Poesía de la Sierra, 1908), zarzuelas e o libreto de La vida breve (1913), de M. de Falla.

PERSOEIRO

Arquitecto. Doutor en Arquitectura. Foi profesor na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. Cómpre destacar, no eido da rehabilitación arquitectónica, as intervencións no mosteiro de Santa María a Real de Oseira, galardoadas co premio Europa Nostra (1989), a igrexa de San Francisco de Santiago e as pallozas do Cebreiro. Traballou nas escavacións do castro de Elviña. Colaborou en Coruña, paraíso del turismo, Obradoiro e Abrente. Obtivo, entre outros, o Primeiro Premio no Concurso para a Rehabilitación Integral do Casco Antigo de Betanzos (1981) e no Concurso de Proxectos para a Ordenación do Val do Eume (1984). Membro da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario, da Academia de Doctores e do Comité Nacional de Icomos.

PERSOEIRO

) Enxeñeiro aeronáutico. Doutorado no Politécnico de Turín (1926), foi profesor de aeronáutica (1933) e de mecánica aplicada (1948). Desenvolveu o seu labor docente nas universidades de Brown e Nova York. Os seus estudios centráronse no campo da aeronáutica supersónica e no perfeccionamento do helicóptero.

PERSOEIRO

Historiador e arqueólogo portugués. Licenciado en Historia pola Universidade de Porto (1968), foi catedrático de Historia da Arte e Arqueoloxía (1984-1996). Participou nas escavacións da citania de Sam Fins e do castro de Fiães e fundou o Instituto de Arqueologia (1974) e de Historia da Arte (1982) da Universidade de Porto. Colaborador de publicacións como Revista de Etnografia, Douro Litoral, Gallaecia e Zephyrus. Entre as súas obras destacan O castro de Fiães (1972), Monumento com forno de San Fins e as escavações de 1973 (1975), Cerámica Castreja (1975) e Escavações no monte Mozinho I (1974). Recibiu o premio Gomes Pereira de etnografía (1965), o Mário Cardozo de arqueoloxía (1975) e o pergamiño de honra e loanza do Padroado do Pedrón de Ouro (1979).

GALICIA

Radiólogo. Licenciouse en Medicina e Cirurxía na Universidade de Santiago de Compostela (1945). Especializouse en radioterapia e radiodiagnóstico. Mestre da primeira xeración de radiólogos modernos galegos, foi o primeiro catedrático de Terapéutica Física da universidade compostelá (1966) e xefe do departamento de radioloxía no Hospital Clínico Universitario de Santiago de Compostela, no que organizou o primeiro servizo de radioterapia do hospital. Foi o primeiro catedrático, posto que ocupou ata a súa xubilación (1985). Foi un dos impulsores do cambio de denominación da asignatura a Radioloxía e Medicina Física.

PERSOEIRO

Empresario e deportista. Licenciado en Enxeñería Química (1953), ao rematar os estudios creou o grupo farmacéutico Ferrer Internacional S. A. Licenciouse tamén en Ciencias Económicas e en Filosofía e Letras. En 1973 fundou o Banco de Europa. En 1977 foi un dos fundadores da Confederación Española de Organizaciones Empresariales (CEOE), da que ocupou a presidencia ata 1984. Formou parte do comité executivo da Trilateral entre 1979 e 1982. Presidiu a Unión de Confederaciones da Industria e dos Empregadores de Europa (UNICE) dende 1990 ata 1994, ano no que accedeu á presidencia do Comité Económico e Social da Unión Europea, cargo no que permaneceu ata 1996. Proclamouse campión de España de tenis en 1953. Formou parte do equipo español de Copa Davis en 1953 e 1954. Membro do Comité Olímpico Internacional (COI) dende 1985, en 1987 foi elixido presidente do Comité Olímpico Español (COE). Baixo a súa presidencia, que ostentou ata o seu pasamento, creouse o programa ADO. Foi galardoado con numerosas...

PERSOEIRO

Matemático alemán. Foi profesor de matemáticas en Erlangen. Demostrou diferentes teoremas que reciben o seu nome e estudiou a xeometría do círculo, do triángulo e da pirámide triangular.

PERSOEIRO

Duque de Orleans, de Chartres, de Valois, de Nemours e de Montpensier. Rexente de Francia durante a minoría de idade de Luís XV (1715-1723), durante o seu goberno puxo en práctica unha serie de medidas financeiras que levaron á facenda gala a unha grave crise, que acabou provocando a súa caída.

PERSOEIRO

Lingüista estadounidense. Doutorouse en Lingüística na University of Michigan (1961). Durante dez anos foi profesor en The Ohio State University e, en 1971, ingresou no Berkeley’s Department of Linguistics. Gran estudoso da gramática xenerativa de N. Chomsky, en 1963 introduciu a noción de círculo transformacional, elemento integrante da teoría da sintaxe transformacional. A súa contribución máis coñecida é a teoría dos casos -exposta principalmente no artigo “The Case for Case” (1968)-, que explica o comportamento sintáctico dos diversos sintagmas nominais dunha oración baseándose nos seus casos ou no seu papel semántico (axente, obxecto, locativo, instrumental, etc) a través dos que se relaciona co verbo. Investigador do proxecto FrameNet (2002) de lexicografía computacional, cómpre destacar os seus traballos “Frame and the semantics of understanding” (1985), “Corpus linguistics vs. Computer-aided armchair linguistics” (1992) e “Starting where the ditionaries stop: the...

PERSOEIRO

Médico cubano. En 1865 iniciou as súas investigacións sobre a febre amarela e descubriu que os mosquitos do xénero Culex son os hospedeiros intermediarios na transmisión da febre amarela aos humanos. Os seus estudios sobre a propagación da epidemia foron decisivos. Investigou tamén outras enfermidades tropicais.

PERSOEIRO

Arquitecto austríaco. Formouse en Roma con Carlo Fontana e ao regresar a Austria, despois dunha etapa borrominesca, definiu un barroco clásico. Das súas obras destaca a Karlskirche de Viena (1716-1729). Foi autor de Entwurf einer historischen architektur (Fundamentos dunha historia da arquitectura, 1721). O seu fillo Joseph Emmanuel Fischer von Erlach (Viena 1693-1742) continuou as súas obras, entre outras, a Hofbibliotethek de Viena, e construíu obras propias.

PERSOEIRO

Botánico ficólogo. Discípulo de Jean-Baptiste Édouard Bornet, foi un investigador de gran modestia e curiosidade, especialmente hábil na recolección e preparación de exemplares. Foi un dos primeiros teóricos da fitosocioloxía e iniciador da cartografía da vexetación. No congreso internacional de Botánica de Bruxelas, en 1910, en colaboración co botánico suízo Karl Schrötter, estableceu o consenso necesario para sentar as bases da nomenclatura xeobotánica.

PERSOEIRO

Militar e político inglés. Loitou no exército do Parlamento durante a Guerra Civil contra Carlos I de Inglaterra e desde 1652 exerceu como lord deputado de Irlanda, onde continuou a política de O. Cromwell de expropiación e entrega de terras a propietarios de orixe inglesa.