"eo" (Contén)

PERSOEIRO

Xeógrafo francés. Especializado en xeografía urbana e rexional, foi director do Instituto de Xeografía da Universidade de París. As súas obras máis importantes son Les villes (As cidades, 1948) e o Traité de Géographie Urbaine (Tratado de xeografía urbana, 1963).

PERSOEIRO

Escritor e animador teatral. Logo de colaborar con Jacques Copeau, Charles Dullin e Louis Jouvet, formou unha compañía non profesional coa que investigou a improvisación, a dramatización e o xogo dramático, procedementos que utilizou nas súas propostas de creación de grupos de teatro para a infancia e a mocidade. Foi un dos promotores da regularización da docencia da Expresión Dramática, mesmo publicou en 1936 un libro pioneiro no ámbito do teatro e da educación: Jeux dramatiques dans l’éducation. Introdution a une mêthode (Xogos dramáticos na educación. Introdución a un método).

1. 1. Peza de vestir, con copa e abas, que cobre a cabeza. O que usan os homes ten abas e copa e o que usan as mulleres pode ser de diversas formas.

   2. chapeo habaneiro

      Tipo de chapeu que se caracteriza por ter alas anchas e lixeiramente dobradas cara a arriba. Foi moi popular entre os emigrantes que volvían de Cuba.

2. Parte superior ensanchada dos cogomelos que ten na cara de embaixo unhas pequenas láminas ou pregas que constitúen a parte fértil do aparato esporífero, xa que nelas se orixinan as esporas.

PERSOEIRO

Escritor inglés. Traduciu a Homero, Hesíodo e Petrarca. Como poeta foi o precursor dos metafísicos, tal e como amosa en The Shadow of the Night (A sombra da noite, 1593). Publicou as comedias The Blind Beggar of Alexandria (O mendigo cego de Alexandría, 1598), All Fools (Todos parvos, 1605), The Window’s Tears (As bágoas da fiestra, 1612) e as traxedias Bussy d’Ambois (1607) e The Conspiracy and Tragedy of Charles Duke of Byron (A conspiración e traxedia de Carlos duque de Byron, 1608).

PERSOEIRO

Escritor inglés. Traduciu a Homero, Hesíodo e Petrarca. Como poeta foi o precursor dos metafísicos, tal e como amosa en The Shadow of the Night (A sombra da noite, 1593). Publicou as comedias The Blind Beggar of Alexandria (O mendigo cego de Alexandría, 1598), All Fools (Todos parvos, 1605), The Window’s Tears (As bágoas da fiestra, 1612) e as traxedias Bussy d’Ambois (1607) e The Conspiracy and Tragedy of Charles Duke of Byron (A conspiración e traxedia de Carlos duque de Byron, 1608).

PERSOEIRO

Pintor. Iniciou a súa preparación artística no obradoiro do pintor Cazes, que lle inculcou a afección aos flamengos e aos holandeses. En 1728 ingresou na Académie Royale de Peinture et Sculpture, institución da que foi tesoureiro. Realizou, fundamentalmente, naturezas mortas nas que presenta os obxectos máis humildes cheos de interese e fascinación, e escenas de xénero nas que reflicte a vida da pequena burguesía parisina. Cara ao 1770 comezou a pintar ao pastel, técnica na que realizou un retrato da súa dona e dous autorretratos. Entre as súas obras destaca La Raie ouverte (A raia aberta, 1728), Dame cachetant une lettre (Muller selando unha carta, 1733) ou Le Jeune dessinateu (O debuxante novo). O seu fillo Jean-Baptiste Pierre Chardin (París 18.11.1731 - Venecia 1768?), tamén pintor, recibiu en 1754 o Grand Prix de Rome.

PERSOEIRO

Físico polaco. Doutorouse en 1954 no Collège de France. Dedicado á física de partículas na Organización Europea para a Investigación Nuclear (CERN), en 1968 inventou a cámara proporcional multifíos para o estudo do comportamento das partículas; por este motivo outorgóuselle o Premio Nobel de Física en 1992.

PERSOEIRO

Pintor francés. En 1831 comezou a asistir ao obradoiro de Ingress en Roma, onde realizou Lacordaire (1840). Nas súas obras intentou compaxinar o clasicismo de Ingress co colorido de Delacroix. En 1846 viaxou por Alxeria e, desde entón, cultivou a temática oriental (Toilette d’Esther, 1841). Atraído pola figura feminina, realizou nus dunha delicada elegancia (Ninfa durmida, 1850). Entre 1844 e 1848 decorou con alegorías da paz e da guerra a Cour des Comptes do Palais d’Orsay en París.

PERSOEIRO

Escritor. Nacido nunha familia de viñateiros ligados á corte, recibiu formación aristocrática. Foi paxe da condesa de Ulster (1357), participou na guerra de Francia (1359-1360), exerceu como valet do rei (1367) e foi knight of the shire (membro do Parlamento) do condado de Kent (1386). Escribiu uns vinte poemas curtos de influencia francesa, unha tradución fragmentaria do Roman de la Rose, os poemas longos The Book of the Duchess (O libro da duquesa, 1369), a sátira de amor cortesán The Parliament of Fowls (O parlamento dos paxaros, 1382?), Troylus and Cryseide (Troilo e Criseida, 1384) e The Legend of Good Women, (A lenda da boa muller), obra incompleta que preludia os seus Canterbury Tales (Contos de Canterbury). Como prosista escribiu Boece (1380?) e dous tratados didácticos de astronomía Treatise on the Astrolabe (Tratado sobre o astrolabio)...

PERSOEIRO

Educador e filósofo mexicano. Foi profesor de historia xeral e patria, psicoloxía, moral, xeografía e lóxica na Escuela Nacional Preparatoria. Preocupado pola educación, reorganizou o ensino primario e a preparatoria (bacharelato superior). Foi deputado e intentou mellorar as condicións laborais dos educadores. Fundou a Escuela Nacional de Maestros, a Escuela Internacional de Arqueología y Etnografía e, en colaboración con Justo Sierra, a Escuela de Altos Estudios e a Universidad de México (1910); foi ademais membro fundador do Colegio Nacional en 1943. En 1915 formulou dous proxectos de lei: un sobre a federalización da educación e outro sobre a autonomía universitaria.

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Formouse na École des Beaux-Arts de París. Estudiou a arquitectura romana despois de gañar o Grand Prix polos seus debuxos da reconstrución do Panteón. A súa obra, de carácter ecléctico, caracterizouse polo emprego dos materiais tradicionais da arquitectura parisiense. Das súas construcións destacan Le Parisien Office (1903) e a embaixada de Francia en Viena.

1. Que ten a súa capacidade totalmente ocupada.

2. Que ten moita cantidade dalgunha cousa. Ex: Ten a casa chea de gatos. Ten o vestido cheo de lama.

3. Que comeu ou bebeu abondo ou en exceso.

4. Que está cansado de soportar unha situación determinada.

5. Aplícase ao escudo ou á figura que, en dous tercios do seu largo, ten esmalte distinto do do campo.

PERSOEIRO

Pintor inglés. Viviu en Madrás, Calcuta, Cantón e Macau. Discípulo de West, realizou retratos dos persoeiros ingleses que vivían neses lugares e paisaxes orientais.

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como abbé de Choisy, foi sacerdote e abade de Saint-Seine, e participou na embaixada en Siam. Escribiu Journal du voyage de Siam (Diario da viaxe a Siam, 1687) e Mémoires (Memorias, 1721). Atribúeselle tamén a Histoire de la comtesse de Barres (Historia da condesa de Barras).

PERSOEIRO

Político e escritor inglés. Fillo de Randolph H. S. Churchill. Ingresou no exército (1895) e foi correspondente de guerra para o xornal londinense Morning Post. Deputado conservador (1900), abandonou o seu partido para unirse aos liberais. Como subsecretario de estado para as colonias (1906) defendeu a Home rule irlandesa e a concesión da autonomía aos bóers. Foi ministro de Comercio (1908-1910) e do Interior (1910-1911) e primeiro lord do Almirantado (1911-1915). Posteriormente, exerceu como ministro de Municións (1917) e da Guerra (1919-1922). En 1924, en oposición ao que estaba a acontecer coa Revolución Rusa, volveu ao partido conservador. Nos anos trinta demandou con insistencia unha política de oposición ao expansionismo hitleriano. Ao desencadearse a Segunda Guerra Mundial foi nomeado primeiro ministro (1940). No exterior, malia as súas difíciles relacións con Stalin, cooperou coa URSS cando foi atacada por Hitler e apresurouse a establecer a Grande Alianza cos...

1. Relativo ou pertencente ás cicadáceas.

2. Ximnosperma da familia das cicadáceas.

3. Familia de plantas da clase das cicadatas constituída por unhas 65 especies actuais e un gran número de fósiles de plantas que viviron desde o Carbonífero ata comezos do Xurásico. Son plantas arborescentes semellantes ás palmeiras ou aos fentos, cunha roseta de grandes follas pinnadas no ápice do talo. As especies actuais son propias dos países intertropicais e subtropicais, e algunhas, cultivadas como ornamentais, danse nos xardíns dos países temperados. O xénero máis representativo é Cycas.