"dición" (Contén)

ENTRADA LARGA

Na determinación dunha función u que satisfai a ecuación de Laplace

FORMULA

definida nunha rexión R do plano e tal que u sexa regular e continua en R e na súa fronteira F, condición que consiste en considerar coñecida a derivada normal du/dn da función u enriba da fronteira F.

1. Feito de perderse unha persoa debido a unha paixón, delito, vicio ou outra causa.

2. Dano ou prexuízo moi grave.

3. Causa ou motivo que provoca un grave dano.

4. Aquilo ao que unha persoa non se pode resistir.

5. Condenación eterna.

1. Acción e efecto de predicir.

2. Cousa que se predí.

3. Previsión do tempo que fará nun futuro próximo a partir da información meteorolóxica presente, representada sinopticamente nun mapa.

1. Acción e efecto de reeditar.

2. Nova edición dunha obra ou publicación.

1. Acción e efecto de render ou renderse.

2. Acción de presentar, ante quen corresponda, a relación de gastos e ingresos dunha administración ou xestión para que poida ser comprobada.

1. Delito que consiste no alzamento público e tumultuario para impedir, pola forza ou fóra das vías legais, a aplicación das leis, o lexítimo exercicio das súas funcións ou o cumprimento dos seus acordos a calquera autoridade.

2. Ataque colectivo á disciplina militar.

1. 1. Conxunto de feitos históricos, coñecementos, valores, crenzas, prácticas ou costumes que se transmiten de xeración en xeración.

   2. Transmisión deses costumes.

   3. Transmisión do dominio dunha cousa en virtude dun contrato. Pode ser efectiva ou simbólica, segundo se efectúe a entrega directa da cousa ou só algún elemento que permita o seu dominio. É consensual cando se realiza por consentimento e documental cando se efectúa mediante a entrega dos documentos ou títulos representativos da cousa.

2. Feito de que algo forme parte do conxunto de costumes e usos que se transmiten de xeración en xeración.

3. Fonte da doutrina revelada xunto coa Biblia. Trátase de todo o que os apóstolos transmitiron oralmente do que aprenderan de Xesús Cristo e do que o Espírito Santo lles revelou. Negada polos reformadores do s XVI, o Concilio de Trento proclamou que a revelación se contiña na tradición e nas Sagradas Escrituras. O Concilio Vaticano II afirmou isto na constitución dogmática sobre a revelación.

1. Relativo ou pertencente á tradición.

2. Que existe desde hai tempo.

3. Que é partidario da tradición.

1. Doutrina filosófico-relixiosa aparecida no catolicismo francés da Restauración, en oposición ao pensamento ilustrado que inspirou a Revolución de 1789. Afirmaba a necesidade da monarquía e da Igrexa como vehículos polos que o home chegaba ao contido dunha revelación divina primitiva constituída polas verdades teóricas e prácticas fundamentais. Os seus representantes máis destacados foron L. de Bonald, J. de Maistre, F. R. Lamennais e L. Bautain, e, en España, Juan Donoso Cortés.

2. Doutrina política que defende a soberanía real exercida a través das institucións propias da sociedade foral e estamental. En España foi adoptada polo carlismo, e implicaba o retorno á monarquía absoluta, baseándose na tese da lexitimidade da lei sálica, no dereito divino da monarquía e, polo tanto, na defensa decidida da relixión católica. Posteriormente, esta doutrina procurou unha xustificación histórica na identificación da monarquía absoluta cunha suposta monarquía tradicional medieval. Esta identificación completouse co recoñecemento dos foros ou leis tradicionais dos diferentes reinos da monarquía hispánica. Despois da Terceira Guerra Carlista, Juan Vázquez de Mella fundou o Partido Tradicionalista. Na Segunda República Española creouse Comunión Tradicionalista que en 1937 foi un dos integrantes de Falange Española Tradicionalista e das Jons.

3. Afección ás cousas tradicionais.

1. Relativo ou pertencente ao tradicionalismo.

2. Partidario do tradicionalismo.

1. 1. Autoridade, poder, potestade ou dominio que se exerce sobre outro.

   2. Poder de fixar o dereito que posuían os maxistrados, os pretores e os edís.

   3. Potestade ou facultade que ten un estado ou unha autoridade para aplicar as leis, a través dos órganos legalmente constituídos para iso, mediante a administración de xustiza.

   4. Conxunto de atribucións de carácter xudicial que lle corresponden a un órgano nun territorio determinado.

   5. xurisdición ca­nó­nica/ecle­siás­tica /

      Conxunto de facultades empregadas para o goberno da Igrexa e dos seus fieis, cuxa autoridade corresponde, como máximo representante de san Pedro na terra, ao Papa.

   6. xurisdición contenciosa

      Potestade que un xuíz exerce nun proceso xudicial sobre as pretensións ou dereitos das partes litigantes.

   7. xurisdición contencioso-administrativa

      Autoridade que se manifesta a través dos recursos contra as decisións definitivas da Administración.

   8. xurisdición voluntaria

      Axuda que un xuíz presta a unha operación xurídica feita entre particulares e que non ten por ela mesma efecto de ningún tipo.

2. 1. ...