"COU" (Contén)

PERSOEIRO

Médico. Nacionalizouse norteamericano en 1941. Colaborou con D. W. Richards no estudo das enfermidades do corazón e dos pulmóns, e no desenvolvemento de técnicas para medir o funcionamento destes órganos, como o cateterismo cardíaco. Ambos os dous compartiron con W. Forssmann o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía en 1956.

PERSOEIRO

Matemático, economista e filósofo francés. Profesor de matemáticas nas universidades de Lyon e Grenoble, e inspector xeral e reitor da Académie de Dijon, está considerado como o iniciador do tratamento matemático da economía. A súa obra máis destacada é Recherches sur les principes mathématiques de la théorie des richesses (Anotacións sobre os principios matemáticos da teoría das riquezas, 1838), na que trata os problemas do cambio e das relacións entre a demanda e o prezo. Trasladou o seu interese polo cálculo de probabilidades á filosofía, campo no que destacou con Materialisme, vitalisme, rationalisme (Materialismo, vitalismo, racionalismo, 1875).

PERSOEIRO

Caricaturista e realizador. Coñecido como Émile Cohl, foi escenógrafo no estudo Gaumont, onde en 1908 realizou Fantasmagorie, os primeiros debuxos animados da historia do cine.

GALICIA

Músico e compositor. Recibiu a primeira formación musical co seu pai, Xosé Courtier, violinista que tivo como discípulo a Pablo Sarasate. Posteriormente, estudiou a carreira de piano no conservatorio de Madrid. Rematados os estudios, foi director da banda de música da Pobra de Trives, ata que acadou, por oposición, a praza de director da Banda Municipal de Ourense (1910). A banda ourensá conseguiu con el triunfos en distintos certames. Dedicou parte da súa actividade á composición; escribiu a música para a zarzuela Flor de cardo, sobre texto de Antonio Suárez de Puga, estreada no Teatro Eslava de Madrid o día 25 de maio de 1904. Ten un só acto dividido en catro cadros, en prosa e verso, e editouse na imprenta de S. Velasco, en Madrid. A acción transcorre en terras valdeorresas; o río Sil aparece nomeado repetidas veces. A muiñeira da obra está dedicada a Helena Quiroga Velarde. Da súa produción destacan, ademais, as pezas Rosicler, Hechizo, El Club, Os...

1. Conxunto de relatos breves da autoría de Afonso Daniel Rodríguez Castelao. Editou o seu primeiro libro a partir de 1926 na Editorial Lar da Coruña; en 1929 apareceu o segundo, tamén na Coruña, na editorial Nós. Xa en 1934, con este último selo editorial, pero agora en Santiago de Compostela, o autor reunía nun único e definitivo volume o publicado nos dous anteriores. Varias das pezas artístico-literarias que Castelao bautizou como “Cousas” apareceron en diversas publicacións (El Pueblo Gallego, Nós, Alma Gallega, Céltiga, Terra) e, malia o anunciado pola editorial Nós, despois de 1934 non apareceron novos libros co título de Cousas. Para Carballo Calero nesta obra hai un feixe de “prosas ilustradas (...) que constitúen a máis orixinal creación literaria de Castelao”. Son, en conxunto, 44 pezas que, en perfecta simbiose, reúnen breves textos de prosa coas súas correspondentes ilustracións. A única excepción é “A carón da natureza”, texto...

2. Todo aquilo que existe ou é susceptible de existir como entidade independente, sexa material ou espiritual, concreto ou abstracto, animado ou inanimado.

3. Aquilo que é inanimado, en oposición ao vivente.

4. 1. Aquilo que é real, concreto ou esencial, en oposición ao ideal, abstracto e aparente.

   2. Entidade individual e material. Foi un dos cinco conceptos transcendentais para os escolásticos. Tradicionalmente, vinculouse a noción de cousa coa de substancia, pois ambas as dúas posúen propiedades. Na filosofía moral emprégase en contraposición ao concepto de persoa.

5. Aquilo que se fai, se di, se pensa, se sabe ou se coñece.

6. Acontecemento, circunstancia ou situación que lle afecta a alguén.

7. 1. Asunto, cuestión ou materia sobre un tema determinado.

   2. ...

1. Todo aquilo que existe ou é susceptible de existir como entidade independente, sexa material ou espiritual, concreto ou abstracto, animado ou inanimado.

2. Aquilo que é inanimado, en oposición ao vivente.

3. 1. Aquilo que é real, concreto ou esencial, en oposición ao ideal, abstracto e aparente.

   2. Entidade individual e material. Foi un dos cinco conceptos transcendentais para os escolásticos. Tradicionalmente, vinculouse a noción de cousa coa de substancia, pois ambas as dúas posúen propiedades. Na filosofía moral emprégase en contraposición ao concepto de persoa.

4. Aquilo que se fai, se di, se pensa, se sabe ou se coñece.

5. Acontecemento, circunstancia ou situación que lle afecta a alguén.

6. 1. Asunto, cuestión ou materia sobre un tema determinado.

   2. cousa pública

      Conxunto dos asuntos de goberno da comunidade política.

7. ...

PUBLICACIÓNS

Publicación editada polo Club de empleados de Casa de Galicia en Montevideo a partir do 1 de outubro de 1956. Coordinada por Antonio Paleo Fernández, contaba coa colaboración de Nélida Prado, Ana Mª Núñez, Rubén Montes, Manuel Chao, Antonio Rey Trigo, Manuel G. Terán e Francisco López Maseda, entre outros. O seu primeiro número saíu como homenaxe aos fundadores da sociedade que celebraba o seu 39 aniversario. Incluíu ademais retratos, algunha fotografía do local social e debuxos de motivos galegos.

1. Herbácea perenne, de ata 50 cm de altura, con follas basais arredondadas, carnosas e pecioladas, semellantes a un funil e de ata 7 cm de diámetro. As flores están dispostas de xeito pendurante en longos acios e teñen a corola tubular pentámera de ata 10 mm de lonxitude e de cor branca verdosa. Distribuída polo sur e polo oeste de Europa, en Galicia é común entre pedras, valados e tellados. A planta presenta trimetilamina e taninos, ademais de mucilaxes, polo que ten propiedades cicatrizantes e diuréticas; así, as follas esmagadas aplícanse en feridas e a epiderme enteira da folla aplícase como apósito.

2. estraloque.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cuntis baixo a advocación de san Miguel.

GALICIA

Sacerdote e investigador. Estudiou no Seminario Maior de Santiago de Compostela, onde se ordenou en 1895 e do que foi profesor. As súas investigacións centráronse nos eidos da arqueoloxía e da historia. Colaborador do Boletín de la Real Academia Gallega, publicou entre outros artigos “Los juegos y danzas en las fiestas compostelanas” (1925), “Palacios y fortalezas en la Mitra de Santiago antes de la guerra hirmandina” (1926) e “El hospital de San Lázaro de Santiago” (1928). Escribiu La guerra hirmandina: s XV (1926), Fray Rafael de Vélez y el seminario de Santiago (1927), Galicia artística en el siglo XVIII y primer terzo del siglo XIX (1932), La Guerra de Sucesión en Galicia (1935) e La pintura gallega (1950). Renunciou ao seu nomeamento como académico da Real Academia Galega.

GALICIA

Pintor. Trasladouse en 1964 a Barcelona, onde estudiou pintura con Josep Maria Baixas i Castellví (1969) e na Escola de Llotja (1973), na que cursou estudios de litografía e gravado en 1977. Dende 1982 dedícase exclusivamente á pintura. As súas primeiras obras foron naturezas mortas e paisaxes; nestas últimas introduciu o eixe da súa pintura: a figura humana. Nun primeiro momento foron tres ou catro figuras espalladas polo cadro, despois representou multitudes ou grupos, para pouco a pouco reflectir novamente tres ou catro persoas caracterizadas polas miradas intensas dos seus rostros. Formalmente, as súas figuras están ben perfiladas pero tamén se achegan á abstracción. A cor lembra os fauvistas, mentres que a sinuosidade da liña recorda os expresionistas, pero en ningún caso son obras de carácter dramático. Cultivou tamén o cartelismo (Letras Galegas, Barcelona, 1987) e a ilustración (Contos e lembranzas, de J. A. Pet Posse). Participou en numerosas exposicións colectivas e realizou...

PERSOEIRO

Pintor. A súa obra de temática relixiosa caracterízase polo dominio do debuxo. No santuario de Las Ermitas (Astorga) consérvase a decoración da bóveda e dous lenzos que representan a Entrega do rosario e o Triunfo da Fe. Realizou tamén os altares da Fuxida a Exipto e Santo Antonio de Pádua, en San Vicente de Coeo (Lugo), e unha copia da Virxe do Socorro que fixera Claudio Coelho para a capela de Mondragón da catedral de Santiago de Compostela (1737).

PERSOEIRO

Pintor e gravador francés. Coñecido como o Vello, realizou os tapices La légende de Saint Mammès (A lenda de san Mamés, 1543). Atribúenselle as vidreiras da catedral de Sens e o lenzo Eva Prima Pandora. Escribiu diversos tratados, entre os que destaca Livre de perspective (Libro de perspectiva, 1560).

PERSOEIRO

Pintor e gravador francés, fillo de Jean Cousin o Vello. Coñecido como o Novo, traballou en Sens e París. Da súa autoría só se documenta unha única pintura: Jugement dernier (Xuízo final). Ilustrou, entre outros, o libro de emblemas Livre de Fortune (Libro da Fortuna, 1568), as Metamorfoses de Ovidio (1570) e as Fábulas de Esopo (1582). Posiblemente rematou o Livre de portraiture (Libro do retrato, 1571), comezado polo seu pai.