"Rin" (Contén)

PERSOEIRO

Anarquista. Promoveu os Comités Sindicalistas Revolucionarios (1922), afiliouse ao PCE (1924) e cofundou o Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM), do que foi secretario. Foi deputado pola Frente Popular. Ao final da Guerra Civil Española foi condenado a 30 anos de reclusión, e despois de ser indultado en 1947, exiliouse en Nova York. Escribiu Los hombres de la ditadura (1930), La revolución española (1932), Hacia la segunda revolución (1935) e Revolución y contrarrevolución en España (1966).

1. Relativo ou pertencente aos maurinos.

2. Membro da congregación beneditina francesa coñecida como Congrégation de Saint-Luaur, creada por san Mauro en 1621 e confirmada polo Papa Urbán VIII (1627) e polo Rei Luís XIII de Francia (1631-1632). Os primeiros maurinos, dos que destacaron J. L. D’Achéry, J. Mabillon, B. De Montfaucon, E. Martène, T. Ruinart, F. De Lamy, J. Martianay, J. Garnier, P. Coustant, C. De La Rue, C. F. Toustain, R. P. Tassin, C. De Vic e J. Vaissete, déronlle á congregación unha forte orientación cultural e científica. A congregación subsistiu ata tempos da Revolución Francesa.

PERSOEIRO

Relixioso e escritor. Segundo algunhas fontes foi o primeiro bispo de Turín. Fóronlle atribuídas obras que deron a coñecer puntos de vista eclesiásticos e teolóxicos novos, e tamén foron interesantes as súas notas sobre as condicións sociais e relixiosas da Italia do s V. A súa festividade celébrase o 25 de xuño.

GALICIA

Escritora. É autora de numerosas publicacións sobre prosa e poesía españolas dos ss XIX e XX. Especializada na obra de Emilia Pardo Bazán e Rosalía de Castro, publicou La Poesía de Rosalía de Castro (1974), con material recollido na súa tese de doutoramento, Rosalía de Castro y sus sombras (1976) e Rosalía de Castro (1986). Combina as súas colaboracións xornalísticas en La Voz de Galicia coa dirección de diversas coleccións de narrativa nas editoriais Castalia e SM. Na súa obra, de carácter realista, combínanse temas propios do ser humano co misterio, o amor e a morte. O avance da acción sempre acontece na mente dos personaxes, de aí a importancia da perspectiva e da psicoloxía que a autora utiliza como recurso fundamental. Publicou Cándida, otra vez (Premio Ámbito Literario 1979), Al otro lado (Premio Novelas y Cuentos 1980), Plantar un árbol (Premio Gabriel Sijé 1981), Ensayo de comedia (Premio Hucha de Oro 1982),...

PERSOEIRO

Estadista e cardeal italiano. Foi protexido pola familia Colonna. Formouse nos xesuítas e foi secretario dos legados pontificios da Valtellina, Ferrara e Milán. En 1634 nomeárono enviado papal de Francia, país onde desenvolveu a súa carreira política con axuda do cardeal Richelieu, que o introduciu na Corte. Nomeado cardeal (1641) e ministro de Estado, ao morrer Richelieu permaneceu como xefe do Consello Real. Controlou o goberno francés durante a rexencia de Ana de Austria (1643-1651) e converteuse no verdadeiro preceptor de Luís XIV de Francia, quen seguiría a súa política absolutista. Os seus obxectivos centráronse en asegurar o poder absoluto da coroa e a hexemonía europea dos Borbóns fronte aos Austria e, aínda que tivo que abandonar París, conseguiu superar as Revoltas da Fronda (1648-1653) e regresar a Francia. En política exterior puxo fin á guerra con España co Tratado dos Pireneos (1659).

PERSOEIRO

Político alemán. Foi un dos dirixentes da tendencia esquerdista do Sozialdemokratische Partei Deutschlands (Partido Socialdemócrata Alemán, SPD), contrario á política de guerra. Fundou, xunto con Rosa Luxemburgo e Karl Liebknecht, o grupo espartaquista (1916) e foi tamén un dos promotores do Kommunistische Partei Deutschlands (Partido Comunista Alemán, KPD).

PERSOEIRO

Escritor. Autor de prosa narrativa, teatro e, sobre todo, poesía satírica, pertenceu ao dadaísmo berlinés e ao círculo expresionista Der Sturm. Foi perseguido polo réxime nazi e emigrou a EE UU. Da súa obra destacan os libros de poesías Gedichte, Lieder und Chansons (Poesías, cancións e coplas, 1929), Zwölf Briefe aus der Mitternacht (Doce cartas da medianoite, 1971) e Grosses Ketzerbrevier (Gran breviario de herexes, 1974).

MONTES

Monte situado no límite das parroquias de Cabreiroá (Verín) e Osoño (Vilardevós). O seu cumio acada os 699 m de altitude.

1. Territorio asentado baixo a xurisdición dun meiriño. Especialmente arraigado como institución, xurdiu en Castela entre os ss XI e XII, que se dividiu en 17 meiriñados. Navarra dividiuse en cinco, mentres que as de Aragón foron divisións de carácter fiscal.

2. Oficio de meiriño.

3. Distrito que contaba cunha vila importante, que representaba os intereses da poboación ou dos pobos da súa demarcación.

1. Relativo ou pertencente á raza meiriña.

2. Que ten o corpo cuberto de la fina, curta e crecha.

3. Aplícase á la producida polas ovellas de raza meiriña.

4. Raza ovina orixinaria da Península Ibérica, de lombo curto, esqueleto forte e pel que fai numerosos pregamentos, especialmente no pescozo. A la é fina, suave, rizada, flexible, elástica e moi resistente. Divídese en numerosas variedades, entre as que destacan as que se crían en Australia, Arxentina e África do Sur.

GALICIA

Sindicalista. Coñecido como Vigatá, foi, xunto con Francisco Llerena, un dos fundadores do sindicato ferroviario integrado na CNT coruñesa e un frecuente colaborador de Solidaridad Obrera durante a Segunda República. Exerceu, asemade, a presidencia do Centro de Estudios Sociales Germinal (1933-1935). Logo da folga xeral de Nadal de 1933, substituíu a José Moreno Torres na secretaría da Confederación Regional Galaica. Tras a derrota da Revolución de Asturias en outubro de 1934, Xacinto Méndez viuse obrigado a facer o propio ata ben entrado 1935. Producido o golpe militar, representou a FAI na conformación do comité de defensa da República na capital coruñesa. Encadeado na Prisión Provincial nos primeiros días de dominio fascista, foi asasinado sen agardar a formación de causa.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Boimorto baixo a advocación de san Xoán.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ordes baixo a advocación de san Clemente.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vedra baixo a advocación de san Cristovo.

1. Relativo ou pertencente ao pobo merino.

2. Individuo do pobo merino.

3. Pobo malgaxe que habita no altiplano central de Madagascar, illa da que son a etnia politicamente dominante. Están organizados en clans patrilineais e divididos en castes, cuxa economía xira arredor do comercio, a agricultura e a industria.

GALICIA

Pintor e intelectual. Compaxinou a súa vida artística cun intenso labor intelectual, con participación en varias exposicións por toda Galicia, colaborando na revista Grial. O seu estilo caracterizouse por unha particular concepción da luz e recreou a realidade dándolle prioridade á figura humana.

GALICIA

Xornalista. Coñecida como Queca Merino, no seu labor profesional comprometeuse coa difusión da lingua e cultura galegas. Traballou en Radio Popular en Vigo e Radio España en Madrid, e foi directora en Vigo de Radio 80 e Antena 3. Posteriormente, formou parte da Radio Galega, nos centros de Santiago de Compostela e Vigo, e mesmo participou como presentadora e directora de diversos programas da TVG.