"RAM" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de León, Asturias e Galicia (966-985), fillo e sucesor de Sancho I. Accedeu ao trono cando era menor de idade e exerceron a rexencia a súa tía, Elvira de León e a súa nai, Tareixa Ansúrez (966-975). Neste período os magnates de Galicia, Portugal e Tierra de Campos actuaron con case total independencia. En 968 enfrontouse a un ataque normando e en 974, cunha coalición de navarros, casteláns e leoneses, foi derrotado por Galib, xeneral do califa al-Hakam II. Dous anos máis tarde, Almanzor dirixiu unha primeira expedición contra o reino leonés e en 981 os sarracenos destruíron Zamora. Enfrontado novamente a Almanzor, foi derrotado en Rueda en 981. Estes fracasos militares desprestixiárono, e o seu curmán Vermudo II foi coroado rei en Santiago de Compostela polos nobres galegos en 982.

CAPITAIS

Capital do ma ḥ oz Central, Israel, situada ao SL de Tel-Aviv-Yafō (60.400 h [1997]). Fundada polos árabes (716), foi ocupada por Balduíno IV de Xerusalén, que venceu alí a Saladino (1178). Conquistada polas forzas israelís (1948) e repoboada por xudeus, nela permaneceu unha minoría árabe.

1. Relativo ou pertencente ás ramnáceas.

2. Planta da familia das ramnáceas.

3. Familia de ramnais constituída por arbustos ou árbores, a miúdo con espiñas, de follas simples, alternas ou opostas, con estípulas pequenas e fugaces, de flores pouco aparentes, actinomorfas, pentámeras ou tetrámeras, xeralmente hermafroditas, de xineceo súpero e estames opostos aos pétalos, dispostas en inflorescencias cimosas, e de froitos de diversos tipos. Son propias dos países cálidos e temperados. Pertence a esta familia o sanguiño.

1. Relativo ou pertencente ás ramnais.

2. Planta da orde das ramnais.

3. Orde de dicotiledóneas dialipétalas integrada por plantas leñosas, de follas xeralmente simples, flores cíclicas, hipóxenas e haplostémonas e de froitos diversos. Pertencen a esta orde as familias das ramnáceas e das vitáceas.

CAPITAIS

Capital do judeţ de Vâlcea, Romanía, situado preto do Olt (118.791 h [1999). A súa economía baséase na industria da madeira e dos produtos químicos.

1. Conxunto de flores, ramas ou herbas que serven de adorno.

2. Parte diferenciada dunha ciencia, actividade ou industria.

3. Rama cortada dunha árbore.

4. Conxunto de flores, ramas, froitos e outros elementos que, con finalidade votiva, é ofrecido polo ramista ao santo patrón o día da festa, quen o entrega ao vigairo entrante en sinal do traspaso de funcións.

5. 1. Conxunto de flores, ramas ou herbas que se coloca no tellado dunha casa para celebrar a finalización da construción ou o remate do tellado.

   2. Celebración do remate dunha construción.

6. ramallo.

7. Ramiña de loureiro, oliveira, palma ou doutra árbore ou arbusto, que unha vez bendicida se leva á procesión do domingo de Ramos. Adóitase atar aos barrotes dos balcóns para que sirva como protección contra os malos espíritos. Coa mesma finalidade pendúranse follas nas portas e fiestras, sobre todo con ocasión da bendición. O loureiro acostuma gardarse para condimentar e bendicir o estufado, ou queimase para afastar as tempestades.

8. Mal histérico que padecen os que cren estar posuídos polo demo ou ser vítimas dun meigallo.

MONTES

Monte situado na parroquia de Augas Santas (Allariz). O seu cumio acada os 651 m de altitude.

PERSOEIRO

Conde de Barcelona (1035-1076), fillo de Berenguel Ramón I e da súa primeira muller, Sancha de Castela. En 1049 o seu irmán Sancho renunciou aos dominios que tiña máis alá de Llobregat no seu favor e en 1504 Guillerme, o seu irmán consanguíneo, renunciou ao condado de Osona. De acordo con Ermengol III de Urgell, atacou o rei sarraceno de Zaragoza o que deu lugar á incorporación aos dominios do condado de Barcelona de Pilçà, Purroi, Estopanyà, Canyelles e Casseres, na Baixa Ribagorza. Desde finais de 1067 e ata mediados de 1070, xunto coa súa muller, comprou os condados de Carcassona e Rasès. Desta época data a promulgación do núcleo primitivo do Código das Usatges de Barcelona, que debía facerse en 1064 e 1068. Deixou todos os seus estados e dereitos territoriais aos seus fillos Ramón Berenguel II e Berenguel Ramón II conxuntamente.

PERSOEIRO

Conde de Barcelona (1076-1082), fillo de Ramón Berenguel I e irmán de Berenguel Ramón II. Aínda que segundo o testamento do pai os dous irmáns tiñan que reinar en igualdade de condicións, a situación real era dunha certa preeminencia súa. Barcelona, Urgell e Lleida loitaron contra Zaragoza e a consecuencia diso o perigo islámico cesou. En 1079 repartiuse co seu irmán a cidade de Barcelona coas terras, castelos e casas das proximidades. As funcións soberanas permaneceron sen dividir. Acordaron tamén que loitarían conxuntamente contra os sarracenos en 1081, aínda que finalmente non o fixeron. En 1082, no camiño de Barcelona a Girona foi asasinado por uns descoñecidos, que quizais fosen os seus propios acompañantes.

PERSOEIRO

Conde de Barcelona (1131-1162) e rexente de Provenza (Ramón Berenguel II, 1155-1157?), príncipe dominador de Aragón (1137-1162), fillo de Ramón Berenguel III. Nos tres primeiros anos do seu goberno preocupouse da presión exercida por Afonso I de Aragón nas proximidades da fronteira con Catalunya. En 1137 foron convidos os seus esponsais con Petronila, filla de Ramiro II, e recibiu os dereitos e prerrogativas do reino aragonés. Emprendeu expedicións contra os sarracenos e chegou a un acordo con Afonso VII de Aragón, que aspiraba ao dominio de Zaragoza. Cedeu Soria e todo o que posuíra Afonso I máis alá do Sistema Ibérico. En 1147 tomou Ontiñena (Aragón) e foi por mar, xunto cos xenoveses, a atacar Almería. Pactou cos xenoveses a expedición contra Tortosa para o ano seguinte. En 1149, proxectou unha empresa contra Lleida, que xunto con Fraga foi ocupada. Cara a finais de 1153, era coroada a conquista do Principado de Catalunya. A morte do seu irmán o conde Berenguel Ramón I de Provenza en...

PERSOEIRO

Conde de Barcelona, Girona e Osona (992-1017?), fillo e sucesor de Borrell II. En 1003 emprendeu unha expedición contra Lleida coa axuda doutros condados. ‘Abd al-Malik Yūsuf al-Mu ẓ affar, fillo de Almanzor, asaltou Meià, mentres Wadih tomou o castelo de Montmagastre, chegou a conca de Òdena e atacou a Castellolí, pero a época do ano avanzada e a resistencia cristiá obrigaron aos sarracenos a retirarse.

PERSOEIRO

Relixioso. Bispo de Barbastro, acompañou a Afonso I de Aragón na expedición contra Al-Andalus e contribuíu á vitoria das tropas cristiás. Consagrou numerosas igrexas. A súa festividade celébrase o 21 de xuño.

GALICIA

Mestre e escritor. Coñecido como Ben-Cho-Shey, foi un creador e investigador multidisciplinar que se ocupou tanto do estudo de temas históricos, sociolingüísticos, etnográficos e arqueolóxicos, como da creación literaria nos xéneros narrativos, lírico e dramático. O seu primeiro escrito foi o conto “Deliraba”, publicado co pseudónimo de Xan Fouciño en O Tío Marcos d’a Portela (1918). En 1921 foi chamado a filas e enviado á Guerra de África, onde se converteu en correspondente de La Zarpa, comezando a empregar o pseudónimo de Ben-Cho-Shey. Estes artigos recolleunos anos despois en Crónicas de Marruecos (1985). En 1923 obtivo o título de mestre nacional na Escuela Superior de Magisterio de Madrid e dous anos despois comezou a súa actividade como docente, primeiro en Cariño e logo en...

PERSOEIRO

Relixioso mercedario. O seu nome provén do feito de que a súa nai morreu antes de nacer el e houbo que facer unha cesárea ao cadáver. Amigo de san Pedro Nolasco, que o recibiu na orde mercedaria, realizou misións de redención en Alxer. Foi martirizado por piratas. Represéntase vestido co hábito branco co escudo da orde mercedaria sobre o peito, en moitas ocasións con roquete e mantela púrpura, como cardeal; leva na man dereita unha custodia, por recibir a comuñón de mans dun anxo ou de Xesús Cristo á hora da morte; e ás veces porta, como atributo persoal, as cadeas coas que lle furaron os beizos. A súa festividade celébrase o 31 de agosto.