"Ea" (Contén)

PERSOEIRO

Oceanógrafo e naturalista francés. En 1930 ingresou na Academia Naval Francesa e foi oficial da Mariña ata 1956. En 1943 inventou e patentou, xunto co enxeñeiro Émile Gagnan, o escafandro autónomo denominado Aqualung. Ideou tamén un somerxible bipraza e un dispositivo para filmar baixo a auga. Trala Segunda Guerra Mundial creou, xunto co comandante Philippe Tailliez e Frédéric Dumas, unha unidade de investigación subacuática. A bordo da nave oceanográfica Calypso, explorou dende 1950 os océanos e dirixiu numerosas campañas científicas, tecnolóxicas e cinematográficas. Fundou o Groupe d’Études et de Recherches Sous-marines (Toulon, 1946) e a Office Française de Recherches Sous-marines (Marsella, 1952), chamada dende 1968 Centre d’Études Marins Avancés. En 1973 fundou a Cousteau Society, que dirixiu ata a súa morte. Entre 1957 e 1988 dirixiu o Museo Oceanográfico de Mónaco. Realizou máis dun centenar de documentais cinematográficos submarinos. Coa súa primeira longametraxe,...

PERSOEIRO

Oceanógrafo francés. Traballou co seu pai, Jacques-Yves Cousteau, como submarinista e fotógrafo do buque oceanográfico Calypso. Filmou a serie de televisión The Undersea World of Jacques Cousteau (O mundo submarino de Jacques Cousteau) e foi coautor de Les requins (As quenllas, 1970).

1. Andar de forma irregular, inclinando o corpo máis cara a un lado que cara ao outro, debido a unha alteración no aparato locomotor. Na tradición oral recóllense ditos como: “O que non coxea, trenquelea”.

2. Inclinarse para un dos lados, calquera obxecto por non estar ben asentado, especialmente un moble con patas.

3. Mostrar algunha carencia nunha actividade con respecto a outras.

1. Acción de crear.

2. Cousa creada. Polo que respecta á produción humana de bens culturais, particularmente artísticos, musicais ou literarios, adoitan elaborarse a partir dunha realidade anterior que non se manifesta na cousa producida.

3. 1. Produción divina ou sobrenatural do mundo, da vida e da alma. Os discursos elaborados para explicar esa acción transcendente difiren segundo recoñezan a existencia dunha realidade anterior sobre a que realizar o acto creador (filosofía grega) ou afirmen que o acto se realizou a partir da nada (na tradición xudeo-cristiá). Non obstante , coinciden en identificar ese acontecemento co comezo da existencia e do tempo.

   2. Produción natural dun ser a partir de elementos preexistentes orixinariamente combinados.

   3. creación nova

      Expresión bíblica que indica os efectos renovadores da redención sobre a creación.

4. Iconografía que amosa a creación do mundo por parte de Deus. Ao longo da historia da arte foi un tema moi utilizado. Destacan as representacións de Cimabue na igrexa de San Francisco de Asís e as realizadas en San Pedro do Vaticano por Michelangelo Buonarroti na Capela Sixtina, e por Raffaello Sanzio na loggia. Entre as representacións elaboradas na Península Ibérica destacan o tapiz da creación conservado no museo da catedral de Girona, obra de finais do s XI ou comezos do s XII.

5. Proposta colectiva de traballo que pretendía superar o protagonismo do autor e do director de escena, substituídos pola totalidade dos integrantes do grupo ou da compañía teatral. Esta tendencia de colectivización das diversas funcións e roles propias da creación teatral tivo unha considerable implantación en América e Europa durante as décadas de 1960 e 1970, coas experiencias desenvolvidas por grupos como Living Theatre ou Performance Group dos EE UU, Théâtre Du Soleil en Francia, ou La Candelaria e o Teatro Experimental de Calí, de Venezuela e Colombia, respectivamente. Un dos máis importantes promotores do método foi Enrique Buenaventura que, amais da publicación de moi diversos materiais e da presentación de espectáculos e outras mostras de traballo, potenciou a relación entre a creación colectiva e a denuncia de situacións de opresión sociocultural, económica ou política; con isto mostrou a posibilidade de converter a creación colectiva nun instrumento para devolverlle a voz e a palabra...

1. Sistema de crenzas desenvolvidas a partir dos textos bíblicos, sobre todo da Xénese, e relativas ao Universo, á vida e á humanidade, que se basea na existencia dun creador eterno. A tradición cristiá, dende Clemente de Alexandría, Oríxenes, Tertulio e Agostiño, recoñeceu a veracidade da Xénese e defendeu como válida a crenza de que Deus creou a materia ex nihilo (‘dende a nada’); que Deus creou primeiro a Terra e despois a Lúa, o sistema solar, as galaxias e todos os demais sistemas de estrelas; que creou os animais; que o home é o obxectivo de Deus na creación; que Deus formou o home de po da terra e, despois de soprarlle no nariz o alento da vida (a alma), tornouse persoa viva; e que Deus creou primeiro o home (Adán), e despois, a partir dunha costela, a muller (Eva). De acordo con eses principios esenciais desenvolveuse o fixismo e o catastrofismo, estableceuse unha cronoloxía da creación, e elaborouse unha Escala da Natureza na que as especies eran inmutables....

2. Movemento literario de vangarda xurdido na primeira metade do s XX. Os seus iniciadores foron Vicente Huidobro e Paul Reverdy, que se disputaron a súa paternidade. O seu pulo definitivo data da estancia de Huidobro en París en 1916, onde se relacionou coas diferentes propostas de vangarda e colaborou na revista Nord-Sud (1916-1918), fundada por Reverdy e voceiro das novas tendencias, xunto cos poetas Max Jacob e Guillaume Apollinaire,. Non obstante , Huidobro afirmou posteriormente no escrito Manifestos (1925) que traballara nel desde 1912. O nome da tendencia partiu, segundo Huidobro, dunha conferencia pronunciada no Ateneo de Bos Aires en 1916: “fue allí donde se me bautizó como creacionista, por haber dicho en mi conferencia que la primera condición del poeta es crear, la segunda, crear, y la tercera, crear”. A súa premisa fundamental é a consideración da creación artística con total independencia respecto dos modelos que ofrece a realidade, de xeito que o poema non imite o mundo, senón...

1. Relativo ou pertencente ao creacionismo.

2. Que o quen segue o creacionismo.

1. Relativo ou pertencente á creación.

2. Que ou quen crea algo ou posúe a capacidade para facelo.

PERSOEIRO

Enxeñeiro militar. Participou xunto co enxeñeiro Juan Vergel nas obras da Audiencia da Coruña e probablemente deseñou o segundo plano deste edificio. En 1758 encargáronselle os cálculos e medicións para o agrandamento do cárcere real da Coruña.

PERSOEIRO

Escritor romanés. Participou no grupo literario Junimea e publicou no seu órgano de difusión, Convorbiri literare, a totalidade da súa obra. É autor da narración Amintirilor din copilarie (Lembranzas da infancia) e de Povestile (Contos).

1. 1. Facer unha cousa da nada.

   2. Facer que empece a existir unha cousa que só existía en potencia.

2. Ser causa de algo.

3. Formar na mente algo que non existe nin ten correspondencia na realidade.

1. Substancia relativamente pouco soluble en auga e insoluble no éter, que aparece no tecido muscular. En combinación co ácido ortofosfórico orixina o fosfáxeno ou fosfocreatina, que intervén na cesión de enerxía para a contracción muscular. Sintetízase no fígado e nos riles, e en solución acuosa dá lugar á creatinina.

2. Sal que forma a fosfocreatina con ións metálicos.

3. Enzima que cataliza a fosforilación reversible da creatina polo ATP con formación de fosfocreatina.

1. Capacidade humana de crear co intelecto ou coa fantasía.

2. Capacidade da competencia de construír e comprender un número infinito de oracións que nunca se oíran ou pronunciaran antes. N. Chomsky considera a linguaxe como un proceso creativo, ao contrario co estruturalismo descritivo. Ademais distingue entre creatividade controlada por regras, que depende da competencia e consiste en producir oracións novas por medio de regras recursivas da gramática; e a creatividade controladora de regras, que inflúe no conxunto de regras existentes, depende da actuación (ou fala) e consiste en variacións individuais que poden modificar o sistema de regras.

1. 1. Que posúe a capacidade de crear.

   2. Que estimula a capacidade de crear.

2. Que ou quen traballa nunha axencia de publicidade con responsabilidade directa na creación e supervisión da produción de anuncios ou calquera outro material creativo.