"CIO" (Contén)

1. Produción feita entre varias persoas ou entidades.

2. Colaboración entre produtores cinematográficos de diferentes estados para producir películas.

1. Acto no que ten lugar a cópula.

2. Reacción de substitución aromática por un sal de diazonio como axente electrofílico na que se obtén un composto azo. Emprégase na síntese de colorantes de tipo azo.

PERSOEIRO

Editor, político e xornalista. Comezou a súa carreira política como empregado no ministerio de Fomento e como administrador da Beneficencia Provincial. A partir de 1894 exerceu como concelleiro en Lugo, como deputado provincial pola circunscrición de Mondoñedo-Ribadeo e, durante a etapa liberal, como gobernador civil de Albacete. En 1908 regresou a Lugo e fundou, xunto co avogado Fernando Pardo Suárez, o diario El Progreso. Anque o xornal naceu vinculado ao proxecto liberal de Montero Ríos e García Prieto, dentro da súa segunda década de existencia, o seu fundador decidiu darlle un carácter independente en defensa dos intereses da provincia de Lugo. Dende as súas páxinas promoveu o debate político, a cultura e a modernización da cidade. Posteriormente, entre 1909 e 1913, xunto co goberno de Xosé Canalejas, desempeñou o cargo de gobernador civil en Albacete -por segunda vez-, Ciudad Real e Cuenca. Ao seu regreso foi nomeado presidente do Círculo das Artes da cidade lucense e, despois...

GALICIA

Foi presidente, conselleiro delegado e editor de El Progreso. Licenciouse en Enxeñería Industrial Superior na Universidad Central de Madrid. Durante a súa etapa á fronte do xornal inaugurou a súa primeira rotativa e modernizouno ao incluír a informatización dos servicios administrativos e informativos. Foi cofundador das axencias informativas Imagen Press e Axencia Galega de Noticias (AGN). Paralelamente, ocupou a xefatura do gabinete de Hixiene e Seguridade no Traballo, a delegación en Lugo do Colexio de Enxeñeiros Industriais e a vicepresidencia do Círculo das Artes. Foi, así mesmo, membro do consello de administración de Caixa Galicia e creador do Premio Literario Ánxel Fole.

GALICIA

Xornalista. Despois de estudar o bacharelato en Lugo, cursou estudios superiores na Universidad de Valladolid. Residiu en Albacete, Ciudad Real e Córdoba, e nos primeiros anos trinta entrou a formar parte da redacción do xornal lucense, onde escribiu crónicas locais, críticas cinematográficas e, durante uns anos, as columnas do personaxe Pelúdez, creado en 1908 polo seu irmán Antonio. Foi director xerente do xornal El Progreso e presidente da Asociación da Prensa lucense, que durante o seu mandato editou a Hoja del Lunes de Lugo, concelleiro de Lugo, presidente do Círculo das Artes e conselleiro do Instituto Nacional de Previsión. Así mesmo, a dirección xeral de Prensa nomeouno conselleiro nacional e o goberno entregoulle as encomendas da orde do Mérito Civil e a Gran Orden de Isabel La Católica.

1. 1. Acción de coroar ou coroarse.

   2. Cerimonia de imposición da coroa a un soberano. Trátase dun acto de carácter público e solemne que, en xeral, forma parte da entronización. A súa orixe está na unción dos reis de Israel narrada no Antigo Testamento, aínda que se considera que o primeiro soberano coroado foi o Emperador Constantino. Nos países de tradición cristiá tiña, en parte, un carácter litúrxico e estaba precedida pola consagración ou unción. A coroación introduciuse na corte bizantina cara á segunda metade do s V e practicouse despois, seguindo o seu exemplo, na corte visigótica e na corte carolinxia. O carolinxio Pipino o Breve foi coroado en dúas ocasións (751 e 754), e Carlomagno foi coroado polo papa o 25 de decembro do ano 800, aínda que previamente, no 774, xa fora coroado como rei dos longobardos coa coroa de ferro. Dende aquela, a coroación dos emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico realizouna o papa. Os visigodos incluíron no cerimonial da coroación a unción e os ritos do Antigo...

   3. Cerimonia na que se coroa a alguén, especialmente a un poeta.

2. Remate dunha cousa material ou inmaterial.

3. Motivo ornamental que remata algunha cousa, especialmente un edificio.

4. 1. coroación da virxe

      Iconografía que representa a coroación da Virxe por Deus, Cristo, a Trindade ou os anxos. Trátase dunha temática presente no ciclo iconográfico da vida da Virxe. Cultivárona, entre outros, Giotto, frei Angelico, Filippo Lippi, Rafaello Sanzio, Rubens, o Greco e Velázquez.

   2. coroación de espiñas

      Iconografía que representa o momento da imposición da coroa de espiñas a Xesús. Tratáse dunha temática moi presente na tradición artística occidental como unha das pasaxes do ciclo da paixón, presente en moitos retablos e pinturas. Cultivárona, entre outros, Giotto, frei Angelico, o Bosco, Tiziano, Caravaggio e Tintoretto. Unha variedade do tema é o Ecce Homo.

1. 1. Asociación de persoas ligadas entre elas por unha comunidade de regras, de obrigas ou de privilexios.

   2. Entidade de interese público constituída pola asociación permanente e obrigatoria de persoas físicas e xurídicas para a administración e defensa dos seus intereses. A súa creación e extinción prodúcese por lei ou por disposición administrativa. Ten personalidade xurídica de seu e capacidade para poder levar a cabo os fins que lle son propios. Pode conformarse como entidade de dereito público estritamente ou como entidade suxeita ao dereito privado. Reciben o nome de corporacións, entre outras, os colexios profesionais, as cámaras de comercio, industria e navegación, as cámaras oficiais da propiedade urbana e as comunidades de regadores.

   3. corporación municipal

      Conxunto dos edís dun concello.

2. Retrato de grupo característico da pintura dos Países Baixos. Ten a súa orixe nos retratos que representaban os gardas da cidade nun banquete ou nunha saída, e que se colocaban na sede da corporación. Posteriormente, ampliouse á representación doutros estamentos corporativos. Entre outros destacan A compañía do capitán Frans Banning Cocq, coñecida como A rolda de noite (1642), e Os síndicos do gremio dos paneiros (1662), de Rembrandt; e O banquete dos oficiais de san Xurxo (1616) e Os rexentes do hospicio de anciáns (1664?), de Frans Hals.

PERSOEIRO

Escultor arxentino. Estudiou en Florencia co escultor Luchessi. De regreso ao seu país, foi profesor na Escuela de la Sociedad Estímulo de Bellas Artes e na facultade de Arquitectura. A súa obra amosa un carácter indíxena motivado polas viaxes realizadas por toda Arxentina. Entre as súas obras destacan Ondina del Plata (1880) e La cautiva (1905).

1. Acción de corrixir.

2. 1. Cambio resultante de corrixir un texto.

   2. Proposta dun especialista para mellorar un texto antigo corrompido.

   3. corrección de estilo

      Corrección feita sobre o orixinal dun texto para evitar repeticións innecesarias, darlle forma literaria, etc.

   4. corrección de probas

      Corrección feita xeralmente polo autor ou un corrector sobre probas de imprenta (galeradas e compaxinadas) mediante chamadas á marxe con signos convencionais.

   5. corrección tipográfica

      Corrección que consiste en substituír as letras (na composición á man ou no monotipo) ou as raias (no linotipo).

3. Calidade de correcto.

4. Cifra variable que, sumada alxebricamente á altura observada do Sol, á hora do cronómetro ou ao rumbo, serve para calcular exactamente a situación do barco.

5. 1. ...

1. Que leva á corrección, especialmente castigando ou exercendo unha acción educadora.

2. Establecemento penitenciario dedicado xeralmente á readaptación social dos menores e de persoas que, sen ser delincuentes, presentan unha conduta antisocial. Nos países con sistemas penais avanzados, tende a ser de réxime aberto ou mesmo a desaparecer.

1. Doutrina que defende un sistema penitenciario e penal que pretende a corrección e a readaptación social do delincuente a través da educación en establecementos especializados.

2. Escola xurídico-penal liderada por Roeder. En España desenvolveuse no s XIX a través de Concepción Arenal.